«Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο», λένε όσοι ξέρουν. Στην περίπτωση του… «κινηματογραφικού αριστουργήματος» με τον καθαρά προπαγανδιστικό τίτλο «Οι ζωές των άλλων», η αποκάλυψη ήρθε πολύ γρήγορα…
Ποια ήταν η… «κεντρική ιδέα» του… πολυβραβευμένου (και κυρίως πολυδιαφημισμένου) φιλμ; Μα, απλούστατη, εύπεπτη και κατάλληλη για το διεθνές κοινό των (τότε…) αποχαυνωμένων απ’ την «καλοπέραση» και την κατανάλωση: Η (παγίως) «κακή» πρώην σοσιαλιστική Γερμανία, όπου η «σατανική» Στάζι παρακολουθούσε τα πάντα! Κι όχι μόνο υπηρεσιακά, αλλά ακόμη και… ενδοοικογενειακά: ο πατέρας το γιο, ο σύζυγος τη σύζυγο κ.ο.κ.!
Ευκόλως εννοούμενο, αβίαστο έβγαινε το συμπέρασμα: στην «ελεύθερη» Δύση δεν συμβαίνουν τέτοιες προσβολές των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και κανένας δεν παρακολουθεί κανέναν…
Οι συνεχιζόμενες αποκαλύψεις για την… πλανητική παρακολούθηση από τις ΗΠΑ κάθε τηλεφωνικής ή διαδικτυακής επικοινωνίας, με πρώτες και καλύτερες αυτές των «συμμάχων» ηγετών, αφαίρεσε τα δήθεν ανθρωπιστικά επιχειρήματα όσων (μετά θάνατον!) εξακολουθούν να ασκούνται στις τακτικές του Ψυχρού Πολέμου! Η κόρη του Δυτικογερμανού πάστορα, που φιλοξενήθηκε στη Λαϊκή Δημοκρατία της Γερμανίας με διπλωματικό στάτους, η σημερινή Καγκελάριος της ενιαίας πια οικονομικής υπερδύναμης, πληροφορήθηκε επίσημα ότι και τα δύο της κινητά τηλέφωνα επιτρέπουν στις ΗΠΑ να παρακολουθούν ακόμη και τις πιο απόρρητες συνομιλίες της!!!
Λίγα χρόνια πριν, το ίδιο ακριβώς είχε πληροφορηθεί και ο τότε Έλληνας πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής! Η υπόθεση έπεσε στα μαλακά, λόγω… «των ισχυρών συμμαχικών δεσμών μας με τις ΗΠΑ» και το κακόγουστο κτήριο της Βασ. Σοφίας / Πλατεία Μαβίλη συνέχισε να ασκεί το «πατριωτικό καθήκον» της παρακολούθησης. Γιατί όχι, απ’ τη στιγμή που η αλλοτριωμένη κοινή γνώμη είναι ανίκανη να αντιδράσει;
Χρήστος Φωτιάδης
