Πραγματοποιήθηκαν την Κυριακή 11 Οκτωβρίου οι εκλογές για την ανάδειξη Προέδρου στη Λευκορωσία. Η διαδικασία ήταν μια πραγματική γιορτή της Δημοκρατίας, με συναυλίες, μπουφέ και δώρα για τους νέους ψηφοφόρους σε πολλά εκλογικά κέντρα. Εξ ίσου πανηγυρική ήταν και η επανεκλογή του Αλεξάντερ Λουκασένκο, για πέμπτη συνεχόμενη θητεία, αυτή τη φορά με ποσοστό 83,49%! Όπως και το 2010 έτσι και αυτή τη φορά παρακολουθήσαμε τη διαδικασία, συνομιλήσαμε με απλό κόσμο και με υπεύθυνους για τη διεξαγωγή των εκλογών, καθώς και με ξένους παρατηρητές, του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη.
Το μεσημέρι της Κυριακής, λοιπόν, μεταβήκαμε στο κεντρικό εκλογικό κέντρο του Μινσκ. Η προσέλευση δεν ήταν ιδιαίτερα μεγάλη εκείνη την ώρα, καθώς, όπως μας είπε ο επικεφαλής για τη διεξαγωγή της ψηφοφορίας, Αλεξάντρ Πετρόβιτς Προζέτσκι, το κυρίως σώμα των ψηφοφόρων προσέρχεται μετά τις 4 το απόγευμα, αφού έχει προηγηθεί η νύχτα διασκέδασης του Σαββάτου». Έως εκείνη τη στιγμή είχαν ψηφίσει περίπου οι μισοί από τους 1.600 εγγεγραμένους, συμπεριλαμβανομένων και όσων έκαναν χρήση του δικαιώματος να ψηφίσουν νωρίτερα από την ημέρα εκλογής, οι οποίοι ήσαν περίπου το 25%. Κανένα παράδοξο δεν παρατηρήθηκε ούτε εκεί ούτε σε κάποιο άλλο κέντρο, η όλη διαδικασία κύλησε ομαλά και με το κλείσιμο της κάλπης έγινε γνωστό ότι το ποσοστό συμμετοχής ανήλθε στο εντυπωσιακό ποσοστό του 87,2%!
Τα αποτελέσματα ανακοινώθηκαν περίπου στη 1 μετά τα μεσάνυχτα, από την Κεντρική Εκλογική Επιτροπή, συγκεντρωτικά για κάθε μία από τις 7 περιφέρειες της χώρας και για την πόλη του Μινσκ. Όπως προαναφέραμε, η κάλπη ανέδειξε με συντριπτικό ποσοστό νικητή τον νυν Πρόεδρο, τον Αλεξάντερ Λουκασένκο. Στη δεύτερη θέση, όπως και στις προηγούμενες εκλογές, δεν ήταν κάποιος αντίπαλός του, αλλά η επιλογή «εναντίον όλων», κάτι σαν το «κανένας» των δικών μας δημοσκοπήσεων, η οποία συγκέντρωσε το 6,44% των ψήφων (στην πόλη του Μινσκ υπερέβη το 20%). Η φιλοδυτική Τατιάνα Κοροτκιέβιτς συγκέντρωσε 4,45%, ενώ οι άλλοι δύο υποψήφιοι, ο Σεργκέι Γκαϊντουκέβιτς του Φιλελεύθερου Δημοκρατικού Κόμματος και ο Νικολάι Ουλαχόβιτς του Πατριωτικού Κόμματος, συγκέντρωσαν ποσοστά της τάξης του 3,34% και 1,68% αντίστοιχα. Η συνέχεια δεν είχε καμμία σχέση με τα όσα είχαν διαδραματιστεί προ 5ετίας, όταν περίπου 5.000 τραμπούκοι, στην πλειοψηφία τους εισαγόμενοι από τη δυτική Ουκρανία, είχαν μετατρέψει την κεντρική πλατεία του Μινσκ σε αρένα, αμφισβητώντας το εκλογικό αποτέλεσμα (τότε 79,85% υπέρ του Λουκασένκο).
Αυτή τη φορά λιγότεροι από 500 γραφικοί τύποι συγκεντρώθηκαν, φωνάζοντας συνθήματα, ενώ η Αστυνομία είχε πολύ διακριτική παρουσία, επί της ουσίας δεν ασχολήθηκε μαζί τους. Βλέπετε φέτος, αυτοί που πραγματικά προκάλεσαν το πρόβλημα το 2010, ήσαν απασχολημένοι στη χώρα τους, την Ουκρανία, καθώς πρόκειται για τα ίδια φασιστοειδή που έχουν στραφεί εναντίον της χούντας του Κιέβου, θεωρώντας ότι… πρόδωσε την «επανάσταση» του Μαϊντάν! Έτσι, οι εν Λευκορωσία ομοϊδεάτες και συνεργάτες τους, όντας ελάχιστοι, δεν τόλμησαν να προκαλέσουν ξανά. Πόσω μάλλον που αυτή τη φορά εξέλειπε πλήρως κάθε λαϊκή συμπαράσταση. Ο λόγος ήταν ακριβώς η κατάσταση στην Ουκρανία, καθώς ο μέσος Λευκορώσος δεν επιθυμεί επ’ ουδενί λόγω τη μετατροπή της χώρας του σε Κρανίου Τόπο και αναγνωρίζει ότι η παρουσία του Αλεξάντερ Λουκασένκο στο τιμόνι της χώρας εξασφαλίζει τη σταθερότητα και τη σιγουριά που χρειάζεται, σε μια τόσο επικίνδυνη για την περιοχή συγκυρία. Αυτό είναι κάτι που εύκολα μπορεί να αντιληφθεί κανείς, συνομιλώντας με απλούς πολίτες. Ακόμη και στην πόλη του Μινσκ, που παραδοσιακά είχε και έχει πιο αντιπολιτευτική διάθεση έναντι της κυβέρνησης, ακόμα και πολίτες που δεν ψήφισαν τον Λουκασένκο, παραδέχονταν ότι είναι ο μόνος που έχει κάποιο πλάνο για τη χώρα και ουσιαστικά δεν υπάρχει εναλλακτική πρόταση που να μπορεί να αντέξει σε σοβαρή κριτική. Και όλα αυτά, παρά το γεγονός ότι από την αρχή του έτους η Λευκορωσία διάγει μία αρκετά σοβαρή οικονομική κρίση, απόρροια τόσο εσωτερικών όσο και -ακόμα περισσότερο- εξωτερικών παραγόντων, η οποία είναι ακόμα σε εξέλιξη και έχει προκαλέσει αρκετά προβλήματα.
Όπως προείπαμε, παρόντες στις εκλογές ήσαν διεθνείς παρατηρητές διαφόρων οργανισμών. Σε συνέντευξη που παραχώρησαν την επομένη των εκλογών, ο επικεφαλής των παρατηρητών από τον Ο.Α.Σ.Ε. έψεξε τη διαδικασία καταμέτρησης και καταγραφής των ψηφοδελτίων περίπου στο ¼ των εκλογικών τμημάτων, λέγοντας ότι δεν υπήρχε η προσήκουσα διαφάνεια. Αναγνώρισε, πάντως, ότι η προεκλογική εκστρατεία ήταν απολύτως ελεύθερη και ότι έχουν γίνει βήματα προόδου σε σχέση με προηγούμενες διαδικασίες, όμως οι προσδοκίες που είχαν δημιουργηθεί ήταν πολύ περισσότερες. Αυτή ήταν και η μοναδική επικριτική φωνή, αφού οι παρατηρητές μη δυτικών κρατών χαρακτήρισαν τις εκλογές ως υποδειγματικές.
Έτσι, από τη Δευτέρα 12 Οκτωβρίου, με τη συντριπτική και νωπή εντολή του λαού ανά χείρας, ο Αλεξάντερ Λουκασένκο συνεχίζει το δύσκολο ταξίδι του, ανάμεσα στις Συμπληγάδες των διεθνών συγκυριών. Το αν θα τα καταφέρει δεν εξαρτάται αποκλειστικά από εκείνον και ούτε είναι βέβαιο. Η μοναδική βεβαιότητα που υπάρχει, είναι ότι αποτελούσε και αποτελεί την πλέον αξιόπιστη λύση, την πλέον συνετή επιλογή για τη χώρα του.
Νίκος Μπαλιδάκης
