Στην ασφυκτικά γεμάτη αίθουσα του Δημοτικού Θεάτρου Πεύκης, οι γυναίκες όλων των ηλικιών, γιόρτασαν την 8η Μαρτίου.
Μετά την ομιλία της προέδρου του Νομικού Πρσώπου του ΠΕΑΠ (Περιβάλλον – Αθλητισμός – Πολιτισμός) Βασιλικής Νικολαροπούλου για τη γυναίκα στη σημερινή εποχή, και παρουσία του δημάρχου Δημήτρη Φωκιανού, της συζύγου του, της προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου Γεωργίας Ποριώτου – Χρούσου, των αντιπροέδρων των ΝΠΔΔ ΠΕΑΠ και ΚΟΙΠΑΠ (Κοινωνική Προστασία – Αλληλεγγύη – Παιδεία), δημοτικών συμβούλων, της Προέδρου και των μελών του Δ.Σ. του Συλλόγου Γυναικών Λυκόβρυσης – Πεύκης και πλήθος γυναικών του Δήμου, απήλαυσαν πραγματικά έναν καταπληκτικό Λουδοβίκο των Ανωγείων.
Σύμφωνα με το ΠΕΑΠ, «οι καταπληκτικές του ιστορίες, αγάπης, έρωτα, πάθους και πόνου, συνοδευόμενες με τις υπέροχες φωνές και μελωδίες της ορχήστρας του, μάγεψαν το κοινό.
Ήταν πραγματικά μια απολαυστική μουσική παράσταση, από αυτές που ο Λουδοβίκος ξέρει να χαρίζει στο κοινό του, που έδεσε απόλυτα με τη γιορτή της γυναίκας, μιας, όπως ο ίδιος λέει, η αγάπη είναι γένους θηλυκού…
Μετά το πέρας της παράστασης το ΠΕ.Α.Π. είχε ετοιμάσει για τις γυναίκες του Δήμου μια λιτή, αλλά ζεστή δεξίωση, όπου ο χορός και το κέφι κράτησαν μέχρι αργά…».
Ευχαριστίες του ΠΕΑΠ
Το Διοικητικό Συμβούλιο του ΠΕΑΠ ευχαριστεί τα Super Market Σκλαβενίτη, το κατάστημα Papagallino Λ. Ειρήνης 1, την Οινοπραξία Βοιωτίας, τα Donuts Νανού, και το Catering Νάρκησος, «γιατί με την ευγενική τους χορηγία καταφέραμε να οργανώσαμε την δεξίωση».
Επίσης ευχαριστεί τις εθελόντριες που εργάστηκαν για την ετοιμασία και την επιτυχία της εκδήλωσης.
Η ομιλία της προέδρου
Στη συνέχεια ακολουθεί αυτούσια η ομιλία της προέδρου του ΠΕΑΠ Κικής Νικολαροπούλου για τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας της Γυναίκας, με θέμα «Η γυναίκα στη σύγχρονη κοινωνία»:
Κύριε Δήμαρχε, Κυρία πρόεδρος του Δημ. Συμβουλίου
Κύριοι αντιδήμαρχοι, κύριοι δημοτικοί σύμβουλοι
Κυρίες και Κύριοι, Φίλες μου
Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας η 8η Μαρτίου και χιλιάδες γυναίκες θα γεμίσουν την αγκαλιά τους με ανθοδέσμες, θα δεχτούν ευχές και εκδηλώσεις αγάπης, θα γλεντήσουν και θα υψώσουν τη φωνή τους, θυμίζοντας ότι «γιορτάζουν κάθε μέρα». Και την ώρα που από τα χείλη τους θα βγαίνουν δυνατές νότες αισιοδοξίας για το μέλλον, από τα χείλη κάποιων άλλων γυναικών θα βγαίνουν κραυγές πόνου, απελπισίας και μία αγωνιώδης έκκληση για βοήθεια. Γιατί εκείνες δεν γιορτάζουν, γιατί για εκατομμύρια γυναίκες σε κάθε γωνιά του πλανήτη η σημερινή ημέρα είναι μία ακόμα ημέρα διακρίσεων, βίας, σεξουαλικής κακοποίησης, βασανιστηρίων και δυστυχίας…
Αυτές οι γυναίκες δεν βρίσκονται όλες μακριά μας. Ζούνε και στην Ευρώπη, στην πόλη μας, στην πολυκατοικία μας. Υπόκεινται σε βάναυσες πρακτικές, που δεν είναι καθόλου νέες. Επί σειρά ετών κράτη, κυβερνήσεις, αρχές και πολίτες παραμένουν θεατές των γεγονότων που οδηγούν στην εξαθλίωση εκατομμυρίων γυναικών.
Στη χώρα μας, η ισότητα των δυο φύλων θεωρείται δεδομένη, διότι έχουν αλλάξει οι μηχανισμοί καταπίεσης των γυναικών. Στη δεκαετία του 1960, αιχμή των κινητοποιήσεων ήταν ο άμεσος έλεγχος της ζωής και του σώματος των γυναικών. Οι μηχανισμοί καταπίεσης έχουν αντικατασταθεί με καινούργιους μηχανισμούς αλλοτρίωσης, που έχουν τις ρίζες τους στο υποσυνείδητο των γυναικών.
Οι γυναίκες δεν αποτελούν μια οποιαδήποτε ιστορική μειονότητα. Οι γυναίκες είναι ένα «φύλο» και βρίσκονται ως το μισό τη ανθρωπότητας παντού: σε κάθε τάξη, κυρίαρχη ή μη, σε κάθε εθνότητα, σε κάθε θρησκευτική ομάδα, σε κάθε πολιτισμική οντότητα. Όμως η Ιστορία, τόσο ως καταγραφή, όσο και ως ερμηνεία, ήταν η ιστορία των ανδρικών δραστηριοτήτων, ιεραρχημένων και αξιολογημένων με βάση τις ανδρικές αξίες. Όμως οι γυναίκες είναι δραστήριες και δυνατές και ξέρουν να χειρίζονται και να ασκούν την εξουσία!
Η γυναίκα δεν τοποθετείται από μόνη της στην πολιτική, αλλά η ιδιοσυγκρασία της και η πραγματικότητα της ζωής, το επιβάλλει. Η πολιτική που μπορεί να ασκήσει μια γυναίκα είναι άμεση και αποτελεσματική καθώς είναι ικανή να βρίσκει τρόπους που θα κάνουν το περιβάλλον της ασφαλέστερο, λειτουργικότερο και τελικά πιο ανθρώπινο.
Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να σας θυμίσω μια αναφορά του αείμνηστου Κωνσταντίνου Καραμανλή το 1974 για τη θέση της γυναίκας στην πολιτική: «Με τη συμμετοχή της στο δημόσιο βίο, έλεγε τότε ο Καραμανλής, η γυναίκα θα επηρεάσει ευεργετικά τις πολιτικές εξελίξεις, γιατί θα απαλύνει με τη μετριοπάθειά της τα πολιτικά πάθη. Γιατί η γυναίκα, αδιάφορη για τη δόξα, θέτει την ευτυχία υπεράνω της δυνάμεως, και τον ανθρωπισμό υπεράνω των πολιτικών ιδεολογιών». Γυναίκα και πολιτική, λοιπόν, αναπτύσσουν μια αμφίδρομη σχέση, όπου η μια επηρεάζει θετικά την άλλη.
Χωρίς να θέλουμε να μειώσουμε τις σημαντικές αλλαγές που έχουν σημειωθεί, η ισότητα έχει κατακτηθεί περισσότερο τυπικά παρά ουσιαστικά και παρόλο που η γυναίκα συμμετέχει αρκετά στην κοινωνική ζωή, την εκπαίδευση και την πολιτική, απουσιάζει ωστόσο από τα ισχυρά κέντρα λήψης αποφάσεων. Η ισότητα δεν ισχύει στην πράξη, λόγω των προκαταλήψεων, των οικονομικών συμφερόντων αλλά και της παθητικής στάσης των ιδίων των γυναικών.
Είναι πλέον αποδεκτό πως οι γυναίκες διεκδικούν την ουσιαστική συμμετοχή τους στα όργανα και τις αποφάσεις που επηρεάζουν τη ζωή τους. Η σημερινή κατάσταση της ελλιπής συμμετοχής τους από τα κέντρα λήψης αποφάσεων αποτελεί σημαντικό δημοκρατικό έλλειμμα. Κι όπως τονίστηκε στην 4η Παγκόσμια Διάσκεψη για τις Γυναίκες στο Πεκίνο το 1995: «..Η επίτευξη του στόχου της ίσης συμμετοχής των γυναικών και των ανδρών στα κέντρα λήψης αποφάσεων, θα επιφέρει την ισορροπία, η οποία θα αντικατοπτρίζει με μεγαλύτερη ακρίβεια τη σύνθεση της κοινωνίας και είναι απαραίτητη, ώστε να ενδυναμωθεί η δημοκρατία και να προωθηθεί η ορθή λειτουργία της τελευταίας…».
Σήμερα, στην εποχή του μνημονίου, της απορρύθμισης και της κοινωνικής εξαθλίωσης, με άλλοθι την οικονομική κρίση, τα παραπάνω πολύ σημαντικά για την ουσιαστική κατάκτηση της ισότητας, φαντάζουν όλο και ποιο μακρινά. Αντίθετα σήμερα οι διακρίσεις και οι ανισότητες εις βάρος των γυναικών εντείνονται. Η ανεργία των γυναικών και ιδίως των νέων γυναικών έχει προσλάβει εκρηκτικές πλέον διαστάσεις.
Οι γυναίκες σήμερα συνεχίζουν να υπολείπονται σε εργασία, σε αμοιβές, συνεχίζουν ως ευάλωτος πληθυσμός – στόχος. Το σύνθημα για την ισότιμη συμμετοχή των γυναικών στην αγορά εργασίας, αλλά και κυρίως στα κέντρα λήψης των αποφάσεων, παρότι είναι αναγκαίο, θα μένει ένα κενό γράμμα όσο η πλειοψηφία των γυναικών θα είναι άνεργες, υποαπασχολούμενες, ανασφάλιστες, επιφορτισμένες με πολλαπλούς ρόλους.
Έτσι, το θέμα της ισότητας δεν πρέπει να απασχολεί σήμερα αποκλειστικά τις γυναίκες και μόνο αυτές, αλλά το σύνολο της κοινωνίας. Οι γυναικείες φεμινιστικές, πολιτικές, συνδικαλιστικές και κοινωνικές οργανώσεις, όμως, πρέπει να βρίσκονται ενωμένες και να αγωνίζονται καθημερινά για να προασπίσουν αρχικά και να διευρύνουν στη συνέχεια τα δικαιώματα της Ελληνίδας.
Έχουμε όπως φαίνεται πολύ δρόμο ακόμη για να φτάσουμε στην πραγματική ισότητα και μάλιστα σ’ αυτή τη συγκυρία θα είναι πολύ πιο δύσκολος. Για το λόγο αυτό και εμείς εδώ σήμερα δηλώνουμε ότι θα πρωτοστατούμε σε αυτό το αγώνα για αλλιώς η 8η Μαρτίου θα είναι ένα κενό γράμμα.
Αμάλθεια Καραλή
