Κάπως έτσι λοιπόν φθάνουμε χρονικά στο τέλος της δεύτερης τετραετίας του Χρήστου Σκαμάκη. Ποιο ήταν τότε το κλίμα στην πόλη;
Να σας απαντήσω. Βλέπαμε ότι η Λυκόβρυση χρειάζεται κάτι άλλο προκειμένου να αναπτυχθεί. Τότε ήταν η εποχή που θεωρήσαμε ως Κίνηση Πολιτών ότι ο καταλληλότερος για την υποψηφιότητα δημάρχου ήταν ο Δημήτρης Φωκιανός και τον πιέσαμε προς αυτήν την κατεύθυνση. Ο ίδιος δεν αυτοπροτάθηκε, ενώ έλεγε να μπει μπροστά στη διεκδίκηση του δήμου Λυκόβρυσης ο Γιάννης Διαμαντόπουλος. Εμείς πάλι, ως Κίνηση Πολιτών θεωρήσαμε ότι καλύτερα αποτελέσματα σε επίπεδο ψήφων θα μπορούσαμε να έχουμε με υποψήφιο δήμαρχο τον Δημήτρη Φωκιανό, δεδομένου ότι ήμασταν ο πέμπτος Συνδυασμός στην πόλη. Στην ουσία εμείς εκπροσωπούσαμε ένα μικρό κομμάτι του Συνασπισμού και σκεφτήκαμε ότι προκειμένου να καταφέρουμε να εκλεγεί στην πρώτη θέση ο Συνδυασμός δεν θα έπρεπε να έχει αμιγώς κομματικά χαρακτηριστικά. Αντίθετα ο Συνδυασμός που δημιουργήσαμε θέλαμε και έτσι έγινε, να απαρτίζεται από έντιμες προσωπικότητες του τόπου. Ο Δημήτρης Φωκιανός «αναγκάστηκε» να δεχτεί ότι θα διερευνήσει το ενδεχόμενο, και ξεκινήσαμε την πολιτική προσπάθεια όταν πήραμε την πρώτη δέσμευση ότι θα θέσει υποψηφιότητα. Έτσι κατέληξε ο Δημήτρης Φωκιανός δήμαρχος στη Λυκόβρυση το 2002 και όχι γιατί κίνησε ένα πρωινό μόνος του και αποφάσισε να γίνει δήμαρχος. Όσο για μένα εκείνη την εποχή, ήμουν μέλος της Κίνησης Πολιτών, διετέλεσα αντιπρόεδρος και γραμματέας με πολύ δραστηριότητα, ενώ ταυτόχρονα εργαζόμουν ως γραμματέας στο σχολείο και είπα στον Δημήτρη Φωκιανό ότι εάν θέσεις υποψηφιότητα για τη θέση του δημάρχου στην πόλη, εγώ είμαι η πρώτη που θα σε στηρίξω και θα θέσω υποψηφιότητα για δημοτική σύμβουλος με τον συνδυασμό σου, και εάν συμπληρώσεις το ψηφοδέλτιο εγώ μπορώ να απομακρυνθώ «γιατί δεν με ενδιαφέρει να γίνω δημοτική σύμβουλος». Το πίστευα και το πιστεύω. Για μένα πάντα το ενδιαφέρον μου εστιαζόταν στο καλό του τόπου.
Τελικά, τι απέγινε; Κατάφερε ο Δημήτρης Φωκιανός να συμπληρώσει το ψηφοδέλτιο;
Σαφώς και ήταν τότε που του είπα να αποσυρθώ. Δεν το δέχτηκε όμως. Δεν ζητούσα ψήφο για μένα, ζητούσα και προσπαθούσα να πείσω τον κόσμο για την αναγκαιότητα να αλλάξει κάτι στον δήμο Λυκόβρυσης και να στηρίξουμε κάποιον άνθρωπο που έχει περισσότερες δυνατότητες ώστε να ξεφύγουμε από την έννοια του χωριού που ήταν τότε η Λυκόβρυση και να μετεξελιχθούμε σε μία σύγχρονη πόλη. Φαίνεται τελικά ότι ο κόσμος σε αυτή την προσπάθεια πείσθηκε χωρίς να του ζητήσω ψήφο για εμένα, ότι μπορώ και εγώ κάτι να δώσω στον τόπο και με τίμησε με τη ψήφο του.
Πρώτη φορά λοιπόν δημοτική σύμβουλος με τον Δημήτρη Φωκιανό δήμαρχο Λυκόβρυσης. Αναλάβατε κάποια συγκεκριμένα καθήκοντα;
Πράγματι. Ο Δημήτρης Φωκιανός μου ανέθεσε την προεδρία του ΚΑΠΗ Λυκόβρυσης. Ήταν κάτι που με φόβιζε αρχικά. Γιατί αισθανόμουν ότι ως εκπαιδευτικός είχα πολύ καλή επικοινωνία με τα παιδιά αλλά με τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας δεν ήξερα πως θα μπορέσω να συνεννοηθώ. Και είναι γεγονός ότι το ΚΑΠΗ τότε ήταν ακυρωμένο ως δημοτική δομή, με αποτέλεσμα να λειτουργεί περισσότερο ως καφενείο. Ήταν δηλαδή ένας χώρος όπου συγκεντρώνονταν οι άνθρωποι, έπαιζαν το τάβλι και τα χαρτιά τους, ενώ κατά καιρούς πραγματοποιούνταν και ορισμένες εκδρομές και μάλιστα αυτές τις εκδρομές τις «κρατούσαν» οι διοργανωτές και λίγο μεταξύ τους ώστε σε αυτές να συμμετέχει η παρέα τους. Επρόκειτο συγκεκριμένα για τον εκπρόσωπο των ίδιων των μελών που είθιστο να τον αποκαλούν και πρόεδρο, ενώ στην πράξη πρόεδρος των ΚΑΠΗ ήταν ο δήμαρχος, εκείνη την εποχή δηλαδή ο κ. Σκαμάκης, ο οποίος ως δήμαρχος δεν προλάβαινε προφανώς να ασχοληθεί και με το ΚΑΠΗ και κάπως έτσι αναλάμβανε δράση ο εκπρόσωπος των μελών, τόσο ήξερε τόσο έπραττε ο άνθρωπος. Προσπαθούσαν έτσι να πραγματοποιήσουν κάποιες εκδρομές μονοήμερες ή διήμερες όπως σε κάποιο μοναστήρι.
Εσείς αντιλαμβάνομαι είχατε διαφορετική φιλοσοφία. Ποιες ήταν οι δράσεις που αναλάβατε λοιπόν;
Σκέφτηκα να αποκτήσει το ΚΑΠΗ μία κοινωνική δράση μεγαλύτερης εμβέλειας. Να μην μένει αποτελεί έναν χώρο που θα αξιοποιείται μόνον από τους ανθρώπους που αντιμετωπίζουν τον θεσμό και τον χώρο ως τόπο συνάντησης και μόνον. Ήθελα να γίνει πόλος έλξης για το σύνολο της τρίτης ηλικίας στην πόλη και εάν είναι δυνατόν να προσελκύσει και ανθρώπους που θα μπορούσαν να βάλουν ένα λιθαράκι παραπάνω στο να γίνει περισσότερο εξωστρεφής ο θεσμός των ΚΑΠΗ αλλά και ανθρώπους μίας άλλης κουλτούρας και πνευματικών ενδιαφερόντων ανθρώπους. Κάπως έτσι ξεκινήσαμε να πραγματοποιούμε σειρά εκδρομών. Θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι έφυγα δακρυσμένη όταν μία φορά πηγαίνοντας στο σχολείο μου, εκείνη την εποχή ήμουν διευθύντρια στη Νέα Ιωνία, πέρασα από το ΚΑΠΗ και διαπίστωσα στο πλαίσιο μίας εκδρομής που διοργανώναμε μία μεγάλη ουρά ατόμων που περίμεναν στη σειρά τους για να εγγραφούν στην εκδρομή. Έτσι ήταν το σύστημά τους τότε. Ο κόσμος «μάλλωνε» μεταξύ τους για τη σειρά προτεραιότητας ώστε να διασφαλίσουν ότι θα συμμετέχουν στην εκδρομή. Θυμάμαι ότι έφτασα μέχρι την προϊσταμένη που πραγματοποιούσε τις εγγραφές και της είπα: «Σοφία θα τούς εγγράψεις όλους» και θα δω τι μπορώ να κάνω. Ήταν διήμερη εκείνη η εκδρομή.
Με πούλμαν το δήμου φαντάζομαι;
Όχι. Τις επιδοτούσαμε εκείνες τις εκδρομές με έναν τρόπο. Θυμάμαι λοιπόν ότι τούς γράψαμε όλους και τούς το είχα αναφέρει φεύγοντας λέγοντας: «Θα προσπαθήσω να έρθετε όλοι σας και θα δω τι καλύτερο μπορώ να κάνω». Κάπως έτσι έκανα τον πρώτο μου αγώνα. Να βρω ξενοδοχείο στον τόπο προορισμού με περισσότερα δωμάτια, να εξασφαλίσω και δεύτερο πούλμαν. Κάπως έτσι λοιπόν πήγαμε στην πρώτη εκδρομή δύο πούλμαν μαζί και έμειναν όλοι ιδιαίτερα ευχαριστημένοι και σιγά σιγά, στην προσπάθειά μου να ψυχαγωγείται ο κόσμος και να είναι ευχαριστημένος, βγάζαμε τρίμηνα προγράμματα εκδρομών ώστε να μπορούν να προγραμματίσουν που θέλουν να συμμετέχουν και που όχι. Ξεκίνησα παράλληλα μία εκδρομή στο εξωτερικό κάθε χρόνο.
Πού πήγατε λοιπόν στην πρώτη σχετική εκδρομή;
Στην Κωνσταντινούπολη, στο Πατριαρχείο και ένιωθα μεγάλη συγκίνηση ότι μπορέσαμε να επισκεφθούμε τον τόπο που διέπρεψε ο Ελληνισμός. Σιγά σιγά πραγματοποιήσαμε εκδρομές στην Ιταλία, πήγαμε Πράβδα-Βουδαπέστη-Βιέννη με δύο πούλμαν, πήγαμε Βαρκελώνη-Μαδρίτη, στη Τυνησία πάλι με δύο πούλμαν, στα μικρασιατικά παράλια, στην Ελβετία τρία πούλμαν. Κάπως έτσι ήρθαν κοντά και άλλοι άνθρωποι περισσότερο διευρυμένων ενδιαφερόντων και έτσι γνωρίστηκαν μεταξύ τους οι δημότες και η πόλη έγινε μία αγκαλιά.
Εν τω μεταξύ κάθε καλοκαίρι διοργανώναμε πενταήμερες εκδρομές σε ένα διαφορετικό νησί στην Ελλάδα. Έτσι πήγαμε στη Σαντορίνη, στην Πάρο, στη Νάξο, στη Ρόδο κ.λπ., ενώ κάναμε Πάσχα και στην Κέρκυρα. Δεν περιοριστήκαμε όμως μόνον στις εκδρομές. Πραγματοποιήσαμε ιατρικές ημερίδες με στόχο την ενημέρωση των δημοτών για τη βιολογική και ψυχική υγεία τους, δημιουργήσαμε ομάδες συζήτησης με κοινωνιολόγο – ψυχολόγο ώστε να μπορούν οι άνθρωποι της τρίτης ηλικίας να συζητούν τα προβλήματά τους, με τη συμμετοχή των γυναικών να είναι μεγαλύτερη.
Παράλληλα, διοργανώσαμε κοινωνικές συναθροίσεις και γλεντάκια μέσα στον χώρο του ΚΑΠΗ και αλλού, πραγματοποιούσαμε διαγωνισμούς μαγειρικής κάθε χρόνο και μάλιστα έχω κρατήσει και αντιπροσωπευτικά βιβλιαράκια από εκείνη την εποχή που για να γίνουν όλα αυτά απαιτήθηκε σκληρή δουλειά. Τι να θυμηθώ; Πραγματοποιήσαμε τουρνουά τάβλι, ομάδα χειροτεχνίας, ομάδα γυμναστικής, ελληνικούς χορούς, χορωδία, συμμετείχαμε στο καρναβάλι του δήμου. Προσπαθούσα δηλαδή όλοι αυτοί οι άνθρωποι που είχαν δουλέψει μία ολόκληρη ζωή και είχαν συνταξιοδοτηθεί με έναν τρόπο μαζί να περνάμε καλά. Και βέβαια πάντα ζητούσα το καλύτερο για εκείνους, έτσι και επέλεγα πεντάστερα ξενοδοχεία όπου πηγαίναμ, γιατί στόχος μου ήταν να υπάρχει μία ποιότητα σε όλα όσα κάναμε και κυρίως ένας μεγάλος σεβασμός σε αυτούς τους ανθρώπους. Θυμάμαι έλεγα μέσα μου: «Πώς θα ήθελα εγώ να είμαι σε αυτή την ηλικία… έτσι ήθελα να ζουν και αυτοί οι άνθρωποι». Θυμάμαι οι κυρίες φορούσαν λαμέ για να κατεβούν στον αποχαιρετηστήριο χορό του ξενοδοχείου, γεγονός που δείχνει ότι θεωρούσαν σημαντικό το γεγονός και εγώ από την πλευρά μου ήθελα να τούς προσφέρω ότι καλύτερο. Νομίζω τούς αγάπησα και με αγαπήσανε. Κάπως έτσι έξι χρόνια πρόεδρος στο ΚΑΠΗ έδωσα πολλά και πήρα πολλά από αυτούς τους ανθρώπους και ακόμα παίρνω, την καλή κουβέντα, το χαμόγελο, την αγάπη τους, με αναζητούν ακόμα και όταν με βλέπουν μού το λένε.
Μετά το ΚΑΠΗ λοιπόν πού δραστηριοποιείστε;
Το 2006 ανέλαβα τα καθήκοντα του αντιδημάρχου Κοινωνικών Υπηρεσιών και των Σχολείων και ήμουν παράλληλα και πρόεδρος της δημοτικής Επιτροπής Παιδείας ως εκπαιδευτικός όπως και τα προηγούμενα χρόνια. Από τα καθήκοντα αυτά στόχος μου ήταν να έχουμε σχολεία σε άριστη κατάσταση, ήταν ιδιαίτερα θετικός και ο δήμαρχος σχετικά. Φρόντιζα λοιπόν κάθε καλοκαίρι να πραγματοποιούνται οι απαραίτητες επισκευές στα σχολεία, να βάφονται παράλληλα, ώστε να μπορούν να υποδεχτούν πανέτοιμα κάθε Σεπτέμβρη τους μικρούς λιλιπούτειους αγγέλους μας αλλά και τα μεγαλύτερα παιδιά.
Και στο κοινωνικό κομμάτι ως αντιδήμαρχος Κοινωνικών Υπηρεσιών, ποιες δράσεις προωθήσατε;
Έδωσα βαρύτητα στα πολυϊατρεία, όπου είχαμε σειρά από ειδικότητες, όπου καταφέραμε να έχουμε για πρώτη φορά ακόμα και οφθαλμίατρο. Μάλιστα μέσα από μία δωρεά καταφέραμε να εξασφαλίσουμε την απαραίτητη υλικοτεχνική υποδομή ώστε ο οφθαλμίατρος να πραγματοποιεί εξέτεση και στο χώρο των δημοτικών πολυϊατρείων. Αυτό το θεωρώ ιδιαίτερα σημαντικό.
Βρισκόμαστε χρονικά λοιπόν στη τελευταία χρονιά της δεύτερης τετρεατίας του Δημήτρη Φωκιανού στη Λυκόβρυση.
Έτσι είναι. Σε εκείνη λοιπόν τη χρονιά το σημαντικότερο που θεωρώ ότι έκανα είναι ότι ήμουν ταυτόχρονα και πρόεδρος στο ΚΑΠΗ, ήμουν αντιδήμαρχος και δημιουργώ εκείνη την χρονιά το Γραφείο Ευρέσεως Εργασίας στο δήμο Λυκόβρυσης. Είναι η πρώτη φορά που δημιουργείται στην περιοχή των Βορείων Προαστίων ένα γραφείο με αυτό το ενδιαφέρον, σε μία εποχή που υπήρχαν άνεργοι στην πόλη και με την νοοτροπία των περισσοτέρων να είναι εστιασμένη να εργαστούν στον δήμο κάτι βέβαια που δεν γινόταν. Κάπως έτσι σκέφτηκα τη δημιουργία του Γραφείου καθώς εκείνη την εποχή η Λυκόβρυση είχε και κάποια εργοστάσια και στην ευρύτερη περιοχή αναπτύσσονταν σημαντική εμπορική δραστηριότητα. Πήγα λοιπόν στους περισσότερους αν όχι σε όλους τους επιχειρηματίες της περιοχής και τούς ενημέρωσα για το Γραφείο Ευρέσεως Εργασίας και τούς προέτρεψα όταν χρειάζονται ανθρώπινο δυναμικό να επικοινωνούν με το γραφείο, το οποίο και θα έκανε μία πρώτη επιλογή για το ποιος πληροί τα προσόντα που εκείνοι ζητούν. Έτσι και έγινε και δεχτήκαμε αρκετά αιτήματα, ενώ σε κάθε ένα από αυτά δεν απέκλεια κάποιον εργαζόμενο αλλά αντίθετα για κάθε θέση εργασίας που ανέκυπτε έστελνα όλους τους εργαζομένους που είχαν εγγραφεί στο μητρώο του Γραφείου και πληρούσαν τα απαιτούμενα προσόντα βάσει της περιγραφής θέσης εργασίας που προέκυπτε κάθε φορά. Τα αποτελέσματα αυτής της προσπάθειας ήταν ιδιαίτερα θετικά, ενώ υπήρχαν εταιρείες που απευθύνονταν πρώτα σε εμάς και εκτίμησαν την όλη προσπάθεια. Στις δημοτικές εκλογές στα τέλη του 2006 όπου έθεσε εκ νέου υποψηφιότητα για δήμαρχος ο Δημήτρης Φωκιανός εισέπραξα την αποδοχή του κόσμου ως αποτέλεσμα της δουλειάς μου στην πόλη και μάλιστα έρχονταν και μου έλεγαν ότι «θα σε ψηφίσουν από την οικογένειά μας». Αυτά γιατί εισέπραξαν ότι εγώ ποτέ δεν κοίταξα τι ψηφίζει κάποιος για να τον βοηθήσω. Πραγματικά αυτή είναι η άποψή μου, ότι όλοι πρέπει να έχουν ίσα δικαιώματα.
