Πάθος, αγάπη για το θέατρο, μεράκι, έμπνευση. Στοιχεία που συνθέτουν τον χαρακτήρα των μελών της θεατρικής ομάδας του ΠΕΑΠ. Η τέχνη είναι δύναμη, ενέργεια, έμπνευση. Είναι, όμως, και συνεργασία, σεβασμός και αφοσίωση. Και όλα αυτά, δημιουργούν ένα πολύ επιτυχημένο αποτέλεσμα που εδώ και χρόνια χαρίζει στους πολίτες της Λυκόβρυσης-Πεύκης πολλές, όμορφες παραστάσεις, δοσμένες με την καλλιτεχνική επιμέλεια και προσοχή που σε τίποτα δεν έχουν να ζηλέψουν από επαγγελματικές παραγωγές.
Και όπως συνήθως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις , η χημεία και η προσπάθεια επιβραβεύονται, κάτι που συνέβη και στην Ομάδα, η οποία με την πρωτότυπη και ξεχωριστή της παράσταση «Έξι πρόσωπα ζητούν συγγραφέα» μάγεψε κοινό και επιτροπή στους 32ους Πανελλήνιους Θεατρικούς Αγώνες του Δήμου Ζωγράφου και απέσπασε τρία βραβεία: Ειδική μνεία Ερμηνείας στην Αμαλία Μαστοράκη, Ειδική μνεία Πειραματικής Διάθεσης και Σκηνικού Ρυθμού για τον σκηνοθέτη της παράστασης Νικόλα Μίχα και Βραβείο Μουσικής Σύνθεσης στον Τάσο Μπεκύρο, μουσικό και ηθοποιό της παράστασης. Όλα αυτά, όπως ήταν φυσικό, γέμισαν περισσότερη ενέργεια και κίνητρο τους συντελεστές όλης αυτής της προσπάθειας να συνεχίσουν στον ίδιο δυναμικό ρυθμό. Η ΑΜΑΡΥΣΙΑ βρέθηκε στην πρώτη συγκέντρωση της νέας χρονιάς και συνομίλησε με τους συντελεστές για την βράβευση, τα μελλοντικά τους σχέδια, αλλά και την ενέργεια που τους δίνει η ενασχόληση με το θέατρο.
«Το θέατρο είναι έμπνευση και δημιουργία»
«Εγώ κάνω το κέφι μου. Βρίσκω την ψυχή μου, τη γαλήνη μου, την ξεκούρασή μου. Γι’ αυτό γίνεται, δεν υπάρχει κάποιος άλλος στόχος. Δεν περίμενα καμία βράβευση. Ήμουν για περίπου 3 χρόνια στην ομάδα του Αμαρουσίου, αλλά ήταν σε κακή κατάσταση κι αποφάσισα να έρθω εδώ. Το θέατρο για μένα είναι τα πάντα. Όχι μόνο πάνω στη σκηνή. Και μέσα στο σπίτι, την ώρα που πλένω τα πιάτα, την ώρα που οδηγώ. Αν σταματήσω το θέατρο, θα πεθάνω. Δεν θα ξέρω τι να κάνω. Υπάρχει πολύς δυναμισμός μέσα μου που δεν θα ξέρω πού να τον δώσω! Όλο αυτό σε γεμίζει. Είναι έμπνευση, είναι ενέργεια. Όταν διάβασα όλο το έργο, δεν μου άρεσε πολύ. Το βρήκα λίγο μελό και παλιακό σε πρώτη ανάγνωση. Νομίζω ότι δεν είχε ο ρόλος και η υπόθεση σημασία, αλλά όλο αυτό που έγινε μετά. Το έργο, δεν είναι αυτό που πήραμε στα χέρια μας, έγινε κάτι άλλο. Στο τέλος αναρωτιόμουν, πώς είναι δυνατόν να έγινε; Ενώ στην αρχή δεν μου άρεσε και έλεγα δεν θέλω να παίξω! Πόσα πράγματα δεν ήξερα και πόσα βγήκαν! Ήταν κάτι μαγικό», λέει στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ η Αμαλία Μαστοράκη. Ως εκπαιδευτικός της α’ βάθμιας εκπαίδευσης γνωρίζει πως το θέατρο είναι σημαντικό κομμάτι της εκπαιδευτικής διαδικασίας, καθώς κάθε χρόνο ανεβάζει παραστάσεις στο σχολείο, κάτι που, όπως αναφέρει, την έχει βοηθήσει πολύ η συμμετοχή της στο εργαστήρι.
Σε ό,τι έχει να κάνει, ωστόσο, με την βράβευση, η χημεία των μελών της ομάδας ήταν το κύριο συστατικό της επιτυχίας. «Τα βραβεία αυτά που ήρθαν δεν θα έρχονταν αν δεν ήμασταν αυτοί που ήμασταν ένας προς έναν. Αν άλλαζε έστω κι ένας, ίσως να μην τα παίρναμε. Είναι αυτή η σύνθεση της ομάδας που έφερε το αποτέλεσμα. Θέλω να πω και κάτι για το πώς δουλεύουμε. Μετά το καλοκαίρι κάναμε κάποιες πρόβες για να παρουσιάσουμε τη παράσταση στο διαγωνιστικό φεστιβάλ. Ήταν η δεύτερη πρόβα και είχαν πάει όλα καταστροφικά. Με το που τέλειωσε μας μάζεψε ο σκηνοθέτης κι εκεί που φοβηθήκαμε ότι θα μας κατσαδιάσει, άρχισε να μας λέει όλα τα θετικά και στο τέλος απλά μας είπε “εντάξει, δεν ήταν και η καλύτερή σας παράσταση!”. Έτσι δουλεύουμε πάντα. Δεν μας αποθαρρύνει, μας αφήνει ελεύθερους και αυτό βοηθά στο αποτέλεσμα», εξηγεί.
Η ελευθερία του σκηνοθέτη
Ο σκηνοθέτης της παράστασης και υπεύθυνος της θεατρικής ομάδας, Νικόλας Μίχας, συνεργάζεται με το Νομικό Πρόσωπο από τον Φεβρουάριο του ’15 και, ενώ στην αρχή συμμετείχαν πολύ λίγα άτομα, κάποια στιγμή η συμμετοχή έφτασε ακόμα και σε τριψήφιο αριθμό, ενώ σήμερα υπολογίζεται περίπου σε 80-85 άτομα. Η εξέλιξη αυτή είναι μι ευχάριστη ευθύνη και ευκαιρία δημιουργίας για τον ίδιο, ενώ, όπως εξηγεί, το επίπεδο των συμμετεχόντων είναι πολύ υψηλό που σε πολλές περιπτώσεις δεν έχουν να ζηλέψουν κάτι από επαγγελματίες.
«Στην αρχή ήμασταν κάποια λίγα άτομα που προσπαθούσαμε να φτιάξουμε ένα εργαστήριο στα πρότυπα του επαγγελματικού, έστω και σε ερασιτεχνικό επίπεδο, προσφέροντας μαθήματα που κάνουν σε δραματικές σχολές. Αυτοσχεδιασμό, μουσική, κίνηση, χορό, τραγούδι, όλα όσα χρειάζονται σαν “όπλα”x για να μπορέσουν να σταθούν πάνω στη σκηνή. Καταφέραμε και να εκπαιδεύουμε, αλλά και να φτιάχνουμε παραστάσεις. Το κλειδί και το πιο ουσιαστικό σε όλη αυτή την επιτυχία ήταν ότι κάναμε πολλές και ωραίες παραστάσεις. Και κάθε χρόνο είχαμε αρκετές που όλοι έπαιζαν. Κάποιες από αυτές βγήκαν από τα όρια του Δήμου και έπαιξαν και σε άλλους. Κανένας δεν έμεινε χωρίς να συμμετέχει έστω και σε κάποιο μικρό κομμάτι. Φέτος καταφέραμε να πάμε στο πανελλήνιο φεστιβάλ ερασιτεχνικών θιάσων που γίνεται κάθε χρόνο και να ξεχωρίσει η παράστασή μας ανάμεσα στις βραβευθείσες παίρνοντας τρία βραβεία. Αυτό μας δίνει πολύ δύναμη, κουράγιο να συνεχίσουμε και να κάνουμε περισσότερα και ωραιότερα πράγματα. Αυτό έδωσε τεράστια χαρά γιατί επιβραβεύτηκε η προσπάθειά τους των παιδιών. Όλοι στερούνται προσωπικό χρόνο, έρχονται εδώ, κάνουν πολλές πρόβες, δεν είναι εύκολο. Από 70-80 παραστάσεις που δήλωσαν συμμετοχή, ξεχώρισαν λίγες που συμμετείχαν. Καταφέραμε και πήραμε βραβεία που μας έδωσαν δύναμη και κουράγιο σε όλους», αναφέρει ο Νικόλας Μίχας.
Ως καλλιτέχνης, η ελευθερία τόσο στην δημιουργία, όσο και σε διοικητικό επίπεδο είναι απαραίτητο συστατικό για την επιτυχία ενός εγχειρήματος. Όπως εξηγεί, χαίρει απόλυτης εμπιστοσύνης και ελευθερίας από την διοίκηση, χωρίς καμία απολύτως παρέμβαση, ενώ και το καλλιτεχνικό επίπεδο των συμμετεχόντων είναι αρκετά υψηλό που δίνει τη δυνατότητα για πολλές όμορφες παραστάσεις. «Είμαστε καλλιτέχνες και πρέπει να λειτουργούμε με βάση το συναίσθημα. Έχουμε εξαιρετική συνεργασία με τη διοίκηση, δεν έχουμε καμία παρέμβαση και έχουμε ελευθερία να κινηθούμε όπως θέλουμε. Τη γνώμη και την άποψη περί παραστάσεων την παίρνουμε πάντα, όπως όλοι οι καλλιτέχνες, αλλά σε ό,τι έχει να κάνει με το δημιουργικό κομμάτι, δεν υπάρχει καμία παρέμβαση.
Και το επίπεδο είναι πάρα πολύ καλό. Πολλά παιδιά έχουν δώσει σε δραματικές σχολές και έχουν μπει. Και υπάρχουν παιδιά από την ομάδα που σπουδάζουν θέατρο, αλλά υπάρχουν και παιδιά που θα μπορούσαν να σταθούν σε επαγγελματικό χώρο. Όταν κάποιοι είναι μικροί και δεν έχουν κατασταλάξει στον επαγγελματικό τους προγραμματισμό, τους προτείνω να το ψάξουν. Εννοείται ότι θα μπορούσα να συνεργαστώ και σε κάποια δική μου δουλειά. Άλλωστε, εδώ είναι ένα φυτώριο που σίγουρα θα έχει πολλούς και διαφορετικούς ηθοποιούς και σε ερασιτεχνικό και σε επαγγελματικό επίπεδο». Η βραβευμένη παράσταση θα παρουσιαστεί στο Δημοτικό Θέατρο Πεύκης στις 16 Δεκεμβρίου ό που το ΠΕΑΠ θα βραβεύσει τους συμμετέχοντες. Ωστόσο, ήδη έχει ξεκινήσει η επόμενη σεζόν που προμηνύεται άκρως ενδιαφέρουσα. «Έχουμε κάποιες σκέψεις για καινούρια έργα. Θέλουμε να δούμε πόσοι θα είμαστε, πώς θα μοιραστούμε. Θέλουμε να βοηθήσουμε και να καλύψουμε όλους και να μην σταματήσει το θεατρικό εργαστήρι. Δεν ξέρουμε ακόμα τι ρεπερτόριο θα προσανατολιστούμε. Θα το δούμε μέσα στο επόμενο διάστημα. Θα κινηθούμε και στο κλασικό και θα δούμε τι άλλο θα μπορέσουμε να δουλέψουμε», αναφέρει ο κ. Μίχας.
Από μια εικόνα σε μια μελωδία
Ο Βενιαμίν της παρέας Τάσος Μπεκύρος έδειξε από μικρός πως διαθέτει πολυποίκιλο ταλέντο, το οποίο βραβεύτηκε από την κριτική επιτροπή για την πρωτότυπη μουσική του. Ο ίδιος σπουδάζει μουσική, αλλά τα καταφέρνει πολύ καλά και στην υποκριτική, αφού στην διάρκεια της μισής παράστασης ακούγεται η μουσική που έχει γράψει για το έργο και στην υπόλοιπη παίζει ζωντανά επί σκηνής στο πιάνο και συμμετέχοντας και ως ηθοποιός.
«Ήρθα στην ομάδα πρώτη φορά πριν από τρία χρόνια. Μου το είχε προτείνει μια φίλη μου γιατί πήγαιναν οι γονείς της και της άρεσε. Αρχικά πήγα ως παρέα. Από μικρός μου άρεσε πολύ το θέατρο, αλλά δεν ήξερα ότι μπορώ να αντεπεξέλθω σε κάτι τέτοιο. Εν τέλει, με τον καιρό μου άρεσε πάρα πολύ και μπόρεσα να κάνω και πράγματα πάνω σε αυτό. Αποφάσισα να ακολουθήσω αυτό το μονοπάτι της ερασιτεχνικής ομάδας. Είμαι πιανίστας και γράφω μουσική. Θέλαμε να φτιάξουμε ένα έργο που να έχει πρωτότυπη μουσική. Συνέθεσα εγώ κάποια κομμάτια που άρμοζαν στο έργο και βγήκε αυτό το αποτέλεσμα. Δεν μου το πρότεινε ακριβώς ο σκηνοθέτης ούτε και αυτοπροτάθηκα. Με τον Νικόλα έχουμε μια σχέση συνεργασίας που κοιταζόμαστε και καταλαβαινόμαστε, οπότε μπορώ να πω ότι και οι δυο βάλαμε το χεράκι μας», αναφέρει.
Η απορία που έχει συνήθως ένα απαίδευτο αυτί, έχει να κάνει με τον τρόπο που γράφεται μια μουσική για μια παράσταση. Ο συνθέτης πρώτα βλέπει το έργο και διαβάζει το κείμενο και μετά γράφει ή μήπως συμβαίνει κάτι διαφορετικό;
«Είναι αναλόγως την περίοδο που θα σε βρει. Άλλοτε μου είναι πολύ δύσκολο, άλλοτε πολύ εύκολο. Όταν έγραψα τα συγκεκριμένα κομμάτια, μου ήταν πολύ εύκολο να τα γράψω. Πιστεύω ότι είναι συγκυρία. Πιο πολύ με το συναίσθημα πρέπει να σου βγει. Δεν σημαίνει ότι όποιος έχει ταλέντο στη σύνθεση, μπορείς να του πεις ‘θέλω να γράψεις ένα κομμάτι γι’ αυτό το σκοπό” και θα του βγει αμέσως. Δεν λειτουργεί έτσι. Πολλές φορές κι ο μουσικός τα βλέπει από μια άλλη οπτική τα πράγματα τις εικόνες τις λέξεις, οπότε μπορεί το κείμενο να τον επηρεάσει λανθασμένα. Είναι αναλόγως με τον άνθρωπο. Εμένα άλλες φορές με βοηθάει, άλλες δεν λειτουργεί και πολύ. Στη συγκεκριμένη σύνθεση με βοήθησαν πολύ τα άτομα και οι χαρακτήρες τους, αυτοί που διαμορφώθηκαν με τους ρόλους και όλα αυτά. Πιο πολύ έρχεται η εικόνα, μετά ένας ήχος και μετά αυτός ο ήχος γίνεται μελωδία», αναφέρει.
Χρήστος Φωτίδης: «Με το θέατρο γίνεσαι ένας άλλος άνθρωπος»
Απόλυτα ικανοποιημένος από το αποτέλεσμα, ο πρόεδρος του ΠΕΑΠ του Δήμου, Χρήστος Φωτίδης, καταθέτει την δική του οπτική τόσο από καλλιτεχνικής πλευράς, ως επαγγελματίας ηθοποιός με εμπειρία δεκαετιών, όσο και από πλευράς διοίκησης, καθώς ως Νομικό Πρόσωπο, οφείλει να έχει μια απόδοση προς τους πολίτες.
«Το συγκεκριμένο έργο δεν το έχω παίξει, αλλά το έχω ξαναδεί σε πολλές εκδοχές. Τα βραβεία οφείλονται στον Νίκο που μας έχει παρουσιάσει και άλλες παραστάσεις που είτε τις έχω παίξει είτε τις έχω δει με συναδέλφους μου επαγγελματίες με πολύ πρωτότυπο τρόπο. Ο Νίκος δεν έχει στεγανά. Κάνει πολλές παραστάσεις και όλοι μετέχουν. Η παράσταση αυτή είναι δύσκολο να γίνει σε εξωτερικό χώρο γιατί έχει πολλές ατμόσφαιρες. Θέλει καλύτερα εσωτερικό χώρο και γι’ αυτό εντυπωσίασε ο τρόπος που παρουσιάστηκε. Πρωτοτυπία είναι στην παράσταση να κερδίζεις τον θεατή και να την παρακολουθεί απνευστί. Όταν παίζει η Αμαλία μου θυμίζει την Λαμπέτη. Είχα τη χαρά και την τύχη να την δω σε τρία έργα. Ήταν εξαιρετική. Μου τη θυμίζει. Μου θυμίζει εκείνη την στόφα της», αναφέρει ο πρόεδρος του Νομικού Προσώπου.
Παρ’ όλα αυτά, όπως σημειώνει, η πορεία αυτή δεν ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς, ωστόσο, με σκληρή δουλειά, κυρίως από την πλευρά του κ. Μίχα, έφτασε να έχει σημαντικά αποτελέσματα. «Εδώ υπήρχε μια πολυπρόσωπη θεατρική ομάδα υπό άλλο σκηνοθέτη. Όταν το 2014 αναλάβαμε τον Δήμο και η κ. Πατούλη το Νομικό Πρόσωπο, υπήρξε μια τεράστια κόντρα με αυτή την ομάδα. Είχαμε την ευτυχία να έρθει τότε ο Νίκος, να πολλαπλασιάσει την ομάδα και να της δώσει μια οντότητα και μια άλλη ματιά, πιο φρέσκια ως πιο νέος, και πιο καλλιτεχνική, ως περισσότερο καλλιτέχνης. Αυτό ακολουθήθηκε από πολλά παιδιά και αυτές οι παραστάσεις που μας έχουν παρουσιάσει μας κάνουν πραγματικά υπερήφανους. Εδώ γίνεται ένα πραγματικό εργαστήρι. Είμαι επαγγελματίας ηθοποιός και ξέρω πολύ καλά τι γίνεται. Υπάρχουν παιδιά εδώ που είναι σαν να έχουν τελειώσει τρεις δραματικές σχολές, αλλά καλές. Υπάρχουν και άλλα παιδιά που κάνουν άλλες δουλειές και έρχονται και προσαρμόζονται και αξιοποιούνται ο καθένας με τα χαρίσματά του. Στην ζωή μου ζήλεψα, δεν φθόνησα. Όταν ήρθε ο Νίκος, έφταναν στα αυτιά του, ότι όταν, επειδή είμαι ηθοποιός ότι θα ξηλώσω την ομάδα και θα βάλω άλλους. Δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος. Όσο δουλεύουμε σωστά, από μένα δεν θα έχει κανένα πρόβλημα.
Τα παιδιά δεν είναι τυχαίο ότι τον εμπιστεύονται και τον ακολουθούν. Πριν από αυτό κάναμε μια σπουδαία δουλειά με τον “Βυσσινόκηπο”. Κάναμε πράξη τις διαδημοτικές συνεργασίες. Πήγαμε με αυτή την παράσταση σε πολλούς Δήμους. Και μάλιστα, επειδή δεν είχαμε καταφέρει ούτε αυτό, να βγάλουμε την μετακίνηση, φέτος καταφέραμε και βγάλαμε έναν κωδικό για πούλμαν. Το έχουμε αυτό τα Νομικά Πρόσωπα με τις διαδικασίες. Αυτά δεν υπήρχαν παλιά. Τώρα βγήκαμε από τον Δήμο. Έχουμε πάει μακρύτερα, παντού. Το καλοκαίρι είμαστε καλεσμένοι στο Ναύπλιο. Φέτος είχαμε βάλει στόχο να μπορέσουμε να πάρουμε μια επιχορήγηση και να κάνουμε ένα πραγματικό εργαστήρι στον Δήμο, την οποία όμως τελικά δεν την πήραμε. Ευελπιστώ το ’19 να το κάνουμε. Αλλά είναι μια χρονιά κομβική και μπορεί να πουν κάποιοι ότι το κάναμε για προεκλογικούς λόγους. Θα προσπαθήσουμε να το κάνουμε. Το θέατρο θα μας βοηθήσει πολύ στη ζωή μας όποια δουλειά και να κάνεις. Είναι σίγουρο ότι η ψυχή σου και οι προσλαμβάνουσες σου θα είναι καλύτερες. Είναι ένας τρόπος αποτοξίνωσης. Είναι μεγάλη υπόθεση. Φεύγεις από την καθημερινότητα και γίνεσαι ένας άλλος άνθρωπος».
