Με επιστολή του το Σωματείο Εργαζομένων του δήμου Λυκόβρυσης Πεύκης αναφέρεται στην 1η Μάη, ημέρα σύμβολο για τον αγώνα των εργαζομένων όπως χαρακτηριστικά τονίζεται στην επιστολή. Ταυτόχρονα, το Σωματείο Εργαζομένων καλεί τους πολίτες σε συγκέντρωση που θα πραγματοποιηθεί αύριο, Πρωτομαγιά στις 10:00 το πρωί στο Σύνταγμα. Ακολουθεί η επιστολή.
Κόκκινη πρωτομαγιά – Πρωτοπόρα εργατιά
Απευθυνόμενος σε αυτό το δικαστήριο μιλάω ως εκπρόσωπος μιας τάξης στον εκπρόσωπο μίας άλλης. (…) Απαλλαγείτε πρώτα από τα αφεντικά της βιομηχανίας, οι οποίοι δημιούργησαν την ανήθικη περιουσία τους από το κλεμμένο αντίτιμο της εργασίας που δεν πληρώθηκε.(…)
Αυτή η λεηλασία είναι η αποστολή μιας τάξης ανθρώπων, οι οποίοι την προτιμούν από την έντιμη εργασία. Από αυτήν ακριβώς την τάξη πάμε να απαλλαγούμε.(…) Αν σας περνάει η ιδέα στα σοβαρά πως με τις κρεμάλες σας μπορείτε να σταματήσετε τον αγώνα εκατομμυρίων εργατών, που αν και γονατισμένοι από την καταπίεση εξεγείρονται, είστε, μα την αλήθεια, φτωχοί τω πνεύματι.(…) Γύρω σας, δίπλα σας, πάνω σας, απ’ όλες τις μεριές θεριεύει μια φωτιά. Μπορείτε να την αγνοείτε αλλά δεν μπορείτε να την αποφύγετε.(…) Θα ‘ρθει μια εποχή που η σιωπή μας στον τάφο θα είναι πιο ισχυρή από τις φωνές που στραγγαλίζετε σήμερα.(…)
(αποσπάσματα από την απολογία Σπάις, Σικάγο 1886).
Η 1η Μάη αποτελεί σύμβολο στον αγώνα των εργαζομένων για την κατάργηση της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο.
Είναι η μέρα που η παγκόσμια εργατική τάξη τιμά την ηρωική θυσία των εργατών την 1η Μάη του 1886 στο Σικάγο. Τιμά την ηρωική θυσία των καπνεργατών της Θεσσαλονίκης, του Βόλου, της Ξάνθης, της Δράμας και της Καβάλας τον Μάη του 1936. Τιμά τους 200 κομμουνιστές που τουφεκίσθηκαν με το κεφάλι ψηλά τη 1η Μάη του 1944. Τιμά αγωνιστικά τους ηρωικούς αγώνες και τις κατακτήσεις του εργατικού κινήματος στην ταξική πάλη με το κεφάλαιο διατρανώνοντας την απόφασή της να συνεχίσει ως το τέλος, ως τη νίκη.
Τίποτα δε χαρίστηκε στην εργατική τάξη. Από το οχτάωρο, τις συλλογικές συμβάσεις, την ασφάλιση. Όλα έχουν ποτιστεί από το αίμα και τις θυσίες του αγώνα των εργατών.
Ο δικός τους πλούτος εξαρτάται από τη δική μας φτώχεια!
Σήμερα, υπάρχουν όλες οι δυνατότητες, να έχουμε όλοι δουλειά με αξιοπρεπείς μισθούς και μεροκάματα, να εργαζόμαστε λιγότερες ώρες, να αυξηθεί ο ελεύθερος χρόνος. Υπάρχουν οι προϋποθέσεις να ζούμε χωρίς το βραχνά της ανασφάλειας και της ανεργίας, να είμαστε καλυμμένοι από ένα ευρύ σύστημα κοινωνικής φροντίδας.
Και όμως ζούμε με αδιάκοπο άγχος, ανασφάλεια και να κυνηγάμε τη ζωή από πίσω. Ανεργία, εξαθλίωση, κακοπληρωμένη εργασία, ακριβοπληρωμένες και χαμηλής ποιότητας παροχές υγείας και παιδείας.
Κάθε εργάτης, νέος, άνεργος πρέπει να απαντήσει στο ερώτημα, τι φταίει και ζούμε στην απόγνωση, στην ανασφάλεια, στο άγχος, χωρίς δικαιώματα. Έχει σημασία να γνωρίσουμε ολοκληρωμένα για τις αιτίες που οι συλλογικές συμβάσεις και οι μισθοί τσακίστηκαν, που θα εργαζόμαστε μέχρι τα βαθιά γεράματα, που η ανεργία καλπάζει, που οι ελαστικές εργασιακές σχέσεις πολλαπλασιάζονται και μονιμοποιούνται, που συντάξεις και επιδόματα καταργούνται, που αμφισβητείται το δικαίωμα στην απεργία, που ποινικοποιούνται οι αγώνες.
Μόνο έτσι, θα μπορέσουμε να δώσουμε απάντηση, γιατί σε αυτό το ερώτημα κυβέρνηση, ΕΕ, κυβερνητικός και εργοδοτικός συνδικαλισμός, φιλόδοξοι και νέοι κυβερνητικοί διαχειριστές σκορπούν σύγχυση και σκοταδισμό. Θεωρούν τη λαίλαπα που μας έπληξε αποτέλεσμα κακής κυβερνητικής διαχείρισης και προσωρινή, μιλούν για στρεβλώσεις του συστήματος.
Η απάντηση στο ερώτημα «τι φταίει και βασανιζόμαστε» βρίσκεται στο γεγονός ότι τον παραγόμενο από εμάς πλούτο τον αρπάζουν μια χούφτα καπιταλιστές, ότι κριτήριο της παραγωγής δεν είναι η κάλυψη των λαϊκών αναγκών, αλλά η αύξηση της κερδοφορίας των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.
Τα συνεχόμενα βάρβαρα αντιλαϊκά μέτρα που προσφέρουν τεράστια αύξηση κερδών και προνομίων στα μονοπώλια είναι όρος για να ξεπεράσουν την κρίση τους. Οι εξελίξεις αυτές χτυπούνε τη συντριπτική λαϊκή πλειοψηφία, τους εργαζόμενους, τους φτωχούς αγρότες, τους μικροβιοτέχνες και τους επαγγελματίες, τη νεολαία, τις γυναίκες. Τα μονοπώλια και το σύστημα τους βάζουν λουκέτο στα μαγαζιά, ξεκληρίζοντας τους αγρότες από τη γη τους.
Έχουν πάρει απόφαση να τελειώσουν τον όποιο δημόσιο κοινωνικό χαρακτήρα έχει απομείνει στους δήμους. Νομοθετούν την ιδιωτικοποίηση όλων των κρίσιμων κοινωνικών δομών (καθαριότητα, παιδικοί σταθμοί. Πολιτισμός, αθλητισμός, υγεία, παιδεία). Νομοθετούν την κατάργηση της μόνιμης και σταθερής εργασίας (διαθεσιμότητα-απολύσεις-αξιολόγηση), την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων. Θέλουν οι δημότες να χρηματοδοτήσουν μέσω της αύξησης των δημοτικών τελών τα κέρδη των μονοπωλίων που μπαίνουν στους δήμους. Να γίνει η αγανάκτηση οργανωμένη πάλη!
Για να βγει αλώβητος και νικητής ο λαός, απαιτείται άμεση οργάνωση της πάλης στους χώρους δουλειάς και στους κλάδους. Χρειάζεται να δυναμώσει ο συντονισμός του αγώνα, να αναπτυχθεί ένα ορμητικό αγωνιστικό ποτάμι αντίστασης για να αναχαιτίσει την κυβερνητική επίθεση, να γκρεμίσει μνημόνια και αφεντικά.
Κόντρα στον νέο και τον παλιό κυβερνητικό-εργοδοτικό συνδικαλισμό. Σας καλούμε να πάρετε την υπόθεση της υπεράσπισης των δικαιωμάτων και τον προσανατολισμό του εργατικού κινήματος στα δικά σας χέρια.
Οι εργαζόμενοι να απορρίψουμε εκείνες τις συνδικαλιστικές ηγεσίες που 24 ώρες το 24ωρο μας καλούν να υποταχτούμε στις αξιώσεις των μονοπωλίων. Να γυρίσουμε τις πλάτες στους ξεπουλημένους συνδικαλιστές που έχουν γίνει οι καλύτεροι πλασιέ της εκμετάλλευσης, μανιώδεις υποστηριχτές της «ανταγωνιστικότητας», που σπέρνουν σε κάθε τόπο δουλειάς το συντεχνιασμό, την απογοήτευση και τη μοιρολατρία.
Να στείλουμε στον αγύριστο τον παλιό και νέο εργοδοτικό και κυβερνητικό συνδικαλισμό που έχει ως σημαία τον «ευρωμονόδρομο» και την «ταξική συνεργασία». Είναι οι καλύτεροι και οι πιο έμπιστοι υπάλληλοι των αφεντικών για να μπορούν να πολλαπλασιάζουν τα κέρδη τους χωρίς εμπόδια.
Να στείλουμε μήνυμα σε μεγαλοεργοδοσία, κυβέρνηση, κυβερνητικό και εργοδοτικό συνδικαλισμό ότι είμαστε όρθιοι, σκληροτράχηλοι, ανίκητοι για να υπερασπιστούμε τη ζωή και το μέλλον των παιδιών μας.
Σήμερα όσο ποτέ, χρειάζεται να ενισχυθεί η συσπείρωση στις γραμμές του αγώνα. Έχουν βάλει στο μάτι τη συνδικαλιστική δράση, το δικαίωμα στην απεργία, στις διεκδικήσεις. Είναι ζήτημα επιβίωσης να αποκρούσουμε την επίθεση στα νώτα του εργατικού κινήματος. Να μην επιτρέψουμε να βάλουν χέρι στα σωματεία. Να οργανωθούμε σε αυτά, να δυναμώσει η παρέμβαση τους. Να μην αφήσουμε την εργοδοσία να αλωνίζει στους κλάδους και στους τόπους δουλείας.
Να αλλάξουμε τους συσχετισμούς στο συνδικαλιστικό κίνημα, να ανατραπεί η γραμμή της ταξικής υποταγής, που νεκρώνει το σώμα της εργατικής τάξης. Να ηττηθεί η γραμμή που απελπίζει και αποτρέπει χιλιάδες εργαζόμενους και νέους να μπουν στους αγώνες και την ταξική πάλη.
Σκλάβοι του 21ου αιώνα δε θα γίνουμε!
Δείξε τη δύναμη σου! Βάλε φραγμό στη μόνιμη φτώχεια που θέλουν να σε καταδικάσουν. Δεν πρέπει να προσαρμοστούμε σε ένα μέλλον που προδιαγράφεται πολύ χειρότερο σε σχέση με προηγούμενες δεκαετίες. Ο δρόμος ανάπτυξης που ζούμε σήμερα έχει χρεοκοπήσει. Δε μπορεί να προσφέρει τίποτα άλλο παρά μόνο ανέχεια και ζόρια. Δεν υπάρχουν περιθώρια για μικροβελτιώσεις. Κίνητρο της καπιταλιστικής ανάπτυξης είναι το κέρδος μιας χούφτας επιχειρηματικών ομίλων. Αυτό σημαίνει συμπίεση δικαιωμάτων, μόνιμη απόγνωση για τη μεγάλη λαϊκή πλειοψηφία.
Μην υποχωρήσεις. Θυμήσου τα λόγια του ποιητή:
Είδατε τα παράθυρα της γειτονιάς
ν’ ανοίγουνε στο μέλλον .
Εμείς, μερτικό δε ζητήσαμε…
Τίποτα… Μόνον
θυμηθείτε το: αν η ελευθερία
δεν βαδίσει στα χνάρια του αίματός μας,
εδώ θα μας σκοτώνουν κάθε μέρα. Γεια σας.
(απόσπασμα από το Σκοπευτήριο
Καισαριανής, Ρίτσος)
Ψηλά το κεφάλι!
Εμείς είμαστε η τάξη που παράγει τον πλούτο! Χωρίς τις σωματικές και πνευματικές μας δυνάμεις ο κόσμος θα απονεκρωθεί. Χωρίς εμάς γρανάζι δε γυρνά. Πέρα από τα φυσικά φαινόμενα, ότι κινείται στον κόσμο προέρχεται από το δικό μας κόπο και ιδρώτα. Χωρίς τη δική μας ενέργεια, θα σταματήσει να κινείται. Ότι έχει παραχθεί σ’ αυτό τον τόπο και ότι θα παραχθεί στο μέλλον, είναι αποτέλεσμα εργασίας χιλιάδων εργαζόμενων που δίνουν την ψυχή και το σώμα τους σε συνθήκες άγριας ταξικής εκμετάλλευσης και πίεσης απ’ το μεγάλο κεφάλαιο.
Όλοι και όλες τη 1η Μάη στο Σύνταγμα στις 10 π.μ.
Ο Πρόεδρος, Δασκαλάκης Γιώργος
Ο Γραμματέας, Αποστολίδης Φώτης
