24 χρόνια δεν είναι λίγα. Ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι, δυστυχώς, αποδείχθηκαν περισσότερα από τα μισά του σύντομου κύκλου της ζωής σου. Τόσα ήταν τα χρόνια που συνέδεσες την προσωπική και επαγγελματική σου πορεία με την ΑΜΑΡΥΣΙΑ. Πότε ως τακτικός συντάκτης της, πότε ως απλός συνεργάτης της. Ποτέ, όμως, πλήρως απών από τα γραφεία της, από τους καθημερινούς ρυθμούς, τα άγχη και τους ανθρώπους της. Ακόμη και την ύστατη στιγμή σου, ακόμη και στη σκοτεινότερη ώρα σου, βρήκες το κουράγιο να σταθείς στα πόδια σου και να περάσεις να πεις ένα «γεια» στους συναδέλφους σου. Που τώρα πια μοιάζει ως το «τελευταίο αντίο» ενός ανθρώπου που αντιμετώπισε την οδυνηρή περιπέτειά του, ακόμη και τον ίδιο τον θάνατο, με τέτοια πραότητα, υπομονή, γενναιότητα, πίστη, ακόμη και χαμόγελο, όσο λίγοι.
Ο Μάρκος Τσάκας δεν είναι πια ανάμεσά μας. Η μοίρα αποφάσισε να στερήσει την καλή του καρδιά από τούτο τον κόσμο την Κυριακή 23 Αυγούστου, γύρω στις 3 το μεσημέρι. Η πορεία του προς την τελευταία του κατοικία, στο κοιμητήριο της μαρουσιώτικης γης που τόσο λάτρευε, είχε ως συνοδεία τη συντετριμμένη οικογένειά του, αλλά και πλήθος συγγενών, φίλων και συναδέλφων, οι περισσότεροι εκ των οποίων απόλυτα σοκαρισμένοι από την είδηση του χαμού του. Διότι λίγοι γνώριζαν ότι επρόκειτο για το τέλος ενός τραγικού ταξιδιού που ξεκίνησε τον Μάιο του 2012, στην αρχή με αισιοδοξία, στη συνέχεια με ελπίδα και στο τέλος με περισυλλογή και μάχη μπροστά στο, τελικά, αναπόφευκτο.
Ο Μάρκος είχε αποφασίσει να μοιραστεί τη μοιραία περιπέτειά του με λίγους. Συνεπής προς τη διακριτικότητα που πάντα έντυνε την ευγενική του ιδιοσυγκρασία, δεν άφηνε τους άλλους να συνειδητοποιήσουν απόλυτα τον τραγικό μονόδρομο στον οποίο βάδιζε, ούτε ακόμη κι όταν το αδιέξοδο ήταν απόλυτα ορατό στα μάτια και στην ψυχή του. Κι από ένα σημείο και μετά, τα πάντα έγιναν τόσο γρήγορα, ώστε μόνο οι κοντινοί του άνθρωποι κατάφεραν να σταθούν δίπλα του πριν το μοιραίο. Αλλά κι αυτοί ακόμη, δεν μπόρεσαν να δεχτούν «κάπως καλύτερα» τη φυγή του. Ποτέ ο θάνατος ενός νέου ανθρώπου, με τόση όρεξη για ζωή, δεν μπορεί να γίνει δεκτός με ψυχραιμία, όση εσωτερική προετοιμασία κι αν κάνει κάποιος.
Ο αείμνηστος Μάρκος δεν ήταν μόνο λάτρης του αθλητισμού και του Αμαρουσίου, παλιού και νέου. Ήταν ένας άνθρωπος του πολιτισμού. Ένας μόνιμος επισκέπτης θεάτρων, αρχαίων και σύγχρονων, της Λυρικής Σκηνής, των πινακοθηκών, των συναυλιών και των μουσείων. Και, ναι, όσο παράξενο κι αν ακουγόταν στα αυτιά όσων των γνώριζαν καθότι νέος σε ηλικία, ήταν και φίλος της βασιλείας. Με έναν τρόπο που χαρακτηριζόταν περισσότερο από τον ρομαντισμό του παρελθόντος, παρά από την στενή πολιτειακή διάσταση. Και καλύτερη απόδειξη δεν υπάρχει από την ενεργή συμμετοχή του στον Σύλλογο Φίλων Κτήματος Τατοΐου. Το ενδιαφέρον του για την διατήρηση και ανάδειξη του ιστορικού, όπως κι αν το βλέπει κανείς, αλλά και πανέμορφου αυτού χώρου διαποτιζόταν από την αγάπη του για τους «παλαιούς τρόπους». Για το μακρινό, ρομαντικό στα μάτια του, παρελθόν, με βασιλιάδες, πρίγκιπες, άμαξες, δόξες, ευγενείς και δεσποσύνες. Οι τρόποι του διέπονταν έντονα από τούτο το χρώμα. Και γι’ αυτό ξεχώριζε. Όπως και για την ικανότητά του να διεξάγει συζητήσεις παντός είδους με διάθεση διαλόγου, με ευήκοα ώτα, με ηρεμία και με το απαραίτητο χιούμορ, έχοντας υψηλό βαθμό πολιτικής συνείδησης. Ό,τι δηλαδή λείπει από την ελληνική κοινωνία σήμερα.
Ο Μάρκος ήταν γνώστης της ιστορίας, ειδικά της ελληνικής και δη της νεότερης και σύγχρονης. Και διαπνεόταν από έναν αγνό πατριωτισμό, μακριά από εθνικιστικές ή άλλες «επικίνδυνες» άκρες. Αγαπούσε την Ελλάδα, αγαπούσε το παρελθόν της, στηλίτευε το κάκιστο παρόν της, αλλά ποτέ δεν έχασε τον έλεγχο των λεγομένων του. Πάντα με επιχειρήματα, πάντα με ψυχραιμία, πάντα με λογική, πάντα με δημοσιογραφικό συγκριτισμό. Και φυσικά με πνεύμα και χιούμορ.
Ο εκλιπών κάλυπτε το αθλητικό ρεπορτάζ στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ επί σειρά ετών, με ειδική ευαισθησία στον Γυμναστικό Σύλλογο Αμαρουσίου, αποτελώντας τακτικό θαμώνα των εξεδρών στους αγώνες της ομάδας μπάσκετ, είτε αυτή έπαιζε στις μικρές κατηγορίες είτε όταν έγραφε ιστορία στις αρχές της δεκαετίας του 2000. Μάλιστα, αποτέλεσε μέρος αυτής της ιστορίας, όντας παρών και καλύπτοντας δημοσιογραφικά τον ανεπανάληπτο θρίαμβο της κατάκτησης του Κυπέλλου Σαπόρτα στις 17 Απριλίου 2001. Και το ενδιαφέρον του συνέχισε αμείωτο ακόμη και μετά την πτώση της ομάδας στις χαμηλότερες κατηγορίες, ακόμη και στο αποκορύφωμα της δοκιμασίας του. Παράλληλα, δεν παρέλειπε να αρθρογραφεί και για οποιοδήποτε άλλο θέμα τού κινούσε το ενδιαφέρον.
Ο πάντοτε ανήσυχος και με διαρκή νεανικό ενθουσιασμό Μάρκος, για ένα μεγάλο διάστημα συνεργάστηκε και με τις εκδόσεις Λυμπέρη, γράφοντας άρθρα και ρεπορτάζ στο περιοδικό Life & Style για τις βασιλικές οικογένειες της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων και του δικού μας τέως βασιλέα Κωνσταντίνου. Συνεργάστηκε, επίσης, και με τις ηλεκτρονικές εφημερίδες eirinika.gr και tora-tora.gr, ενώ άρθρα του είχαν φιλοξενηθεί στις εφημερίδες Καθημερινή, Ελεύθερη Ώρα και άλλες.
Γεννημένος στις 17 Φεβρουαρίου 1973, ο Μάρκος είχε την τύχη να δει τη Γη να γυρνά γύρω από τον Ήλιο μόλις 42 φορές. Πλέον πετά στους ουρανούς ήρεμος και απαλλαγμένος από την οδύνη της επάρατης κατάρας που μαστίζει την ανθρωπότητα. Αφήνοντας πίσω του πολλά δάκρυα πόνου, αλλά και ακόμη περισσότερες όμορφες αναμνήσεις από τη σύντομη παρουσία του εδώ.
Αλλά, πάνω απ’ όλα, δίνοντας διδάγματα πνευματικής ανωτερότητας μπροστά στο αναπόφευκτο, αληθινά μαθήματα ζωής για όσους μένουν πίσω για να τον θυμούνται με αγάπη και νοσταλγία.
Και τι πιο αντιπροσωπευτικό αυτού που ήσουν, από τα λόγια που ο ίδιος χρησιμοποίησες μέσω διαδικτύου, όταν, πλέον, ήξερες:
«Τον αγώνα τον καλόν ηγώνισμαι, τον δρόμον τετέλευκα, την πίστιν τετήρηκα».
Φίλε Μάρκο, μας λείπεις και θα μας λείπεις.
Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένειά σου.
Αιωνία σου η μνήμη…
ΑΜΑΡΥΣΙΑ
