Στην εποχή μας και στη χώρα μας το σχολείο, ιδιαίτερα στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση, έχει μετατραπεί σε ένα χώρο, που παρέχει στείρες γνώσεις και δυστυχώς αποτελεί ένα προθάλαμο των ανώτατων ιδρυμάτων της χώρας μας, χωρίς να προσφέρει πραγματική αγωγή και κοινωνικοποίηση όπως προβλέπεται και από το Σύνταγμα και από την εκπαιδευτική νομοθεσία. Δυστυχώς στα σχολεία μας απουσιάζει ο πολιτισμός, η ενασχόληση των μαθητών με δημιουργικές δραστηριότητες, με την τέχνη, τον πολιτισμό. Τα πλαίσια που θέτουν τα αναλυτικά προγράμματα σπουδών και ο βραχνάς της διδακτέας ύλης, αποτρέπουν και μαθητές και εκπαιδευτικούς από την ενασχόληση με άλλες γόνιμες και δημιουργικές δραστηριότητες που έχουν τόσα πολλά να προσφέρουν και σε διδάσκοντες και σε διδασκομένους και κυρίως αποκόπτουν τη σχολική μονάδα από την κοινωνική και πολιτική ζωή.
Του Ηλία Κουρκουλάκου, καθηγητή φιλολόγου στο Πρότυπο Πειραµατικό Γενικό Λύκειο Αναβρύτων
Οι εκπαιδευτικοί δεν διαθέτουν ούτε το χρόνο και συχνά ούτε τη διάθεση να αναπτύξουν συνεργασίες με τους μαθητές τους, με τους γονείς, με την τοπική κοινωνία και δείχνουν να έχουν εμπλακεί στα γρανάζια μιας ανυπόφορης επαγγελματικής ρουτίνας, πράγμα που δεν έπρεπε να συμβαίνει. Συχνά υπάρχουν φωτεινές εξαιρέσεις σε αυτή την κατάσταση και πολλοί εκπαιδευτικοί υλοποιούν διάφορα προγράμματα περιβαλλοντικής εκπαίδευσης, αγωγής υγείας, πολιτιστικά, αγωγής σταδιοδρομίας προσφέροντας τον πολύτιμο ελεύθερο χρόνο τους, γιατί διαπιστώνουν ότι η ενασχόληση με δημιουργικές και καινοτόμες δράσεις έχει να προσφέρει πάρα πολλά στους μαθητές τους, στους ίδιους και κυρίως στη σχολική μονάδα που υπηρετούν.
Οι μαθητές από την άλλη πλευρά δείχνουν να είναι εγκλωβισμένοι από τις απαιτήσεις του γνωστικού και εξεταστικού συστήματος, έχουν από μικρή ηλικία πολλές υποχρεώσεις με εξωσχολικές δραστηριότητες ( Ξένες γλώσσες, φροντιστηριακά μαθήματα, αθλητισμός, μουσική κ.ά.) γεγονός που οδηγεί να μην διαθέτουν πολύ ελεύθερο χρόνο και τον λίγο που διαθέτουν να προτιμούν να τον σπαταλούν για εκτόνωση , διασκέδαση και όχι δημιουργική και γόνιμη ψυχαγωγία. Συχνά ο σχολικός χώρος είναι απρόσιτος και μισητός για τους μαθητές, καθώς και η διαμόρφωση των σχολικών χώρων και ο προγραμματισμός της σχολικής ζωής είναι τέτοια που τους μοιάζουν απόλυτα ξένα και αφιλόξενα. Το σύγχρονο σχολείο παρά την πρόοδο της τεχνολογίας και την σταδιακή υιοθέτηση νέων , σύγχρονων εκπαιδευτικών μεθόδων, μέσων και εργαλείων εξακολουθεί να απορρίπτεται από την πλειοψηφία των μαθητών, ως ένας χώρος αφιλόξενος, όπου η παραμονή των μαθητών συχνά είναι εξαναγκαστική και χωρίς κάποιο γόνιμο και δημιουργικό αποτέλεσμα στην οικοδόμηση της προσωπικότητας τους.
Φυσικά, θα πρέπει να αναφέρουμε συνοπτικά και τα χαρακτηριστικά που επικρατούν στο χώρο του σύγχρονου Ελληνικού σχολείου. Η ραγδαία είσοδος των τελευταίων ετών οικονομικών μεταναστών από άλλες χώρες έχει διαφοροποιήσει τις ισορροπίες στην εθνολογική σύνθεση του μαθητικού δυναμικού, και σε αρκετές περιπτώσεις μιλάμε για πολυπολιτισμικά σχολεία, με αρκετές διαφορές στην πολιτισμική και εθνολογική προέλευση των μαθητών, γεγονότα που δημιουργούν ποικίλες δυσκολίες στη λειτουργία του σχολείου. Φαινόμενα, όπως ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, η επιθετικότητα, η βία ακόμη και η εγκληματικότητα ή η βία μεταξύ συμμαθητών δυστυχώς είναι συνεχή και έντονα στην εποχή μας. Από την άλλη πλευρά και η σχολική αποτυχία και η σχολική διαρροή, δυστυχώς είναι φαινόμενα έντονα στην εποχή μας , που έχουν ποικίλες επιπτώσεις στη σχολική ζωή και στη συνεργασία εκπαιδευτικών, μαθητών και γονέων. Και στο σημείο αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανής η έλλειψη ειδικών από το σχολικό χώρο ( ψυχολόγος, κοινωνικός λειτουργός, σύμβουλος σταδιοδρομίας), οι οποίοι θα μπορούσαν να προσφέρουν επιστημονική και συμβουλευτική στήριξη σε μαθητές, εκπαιδευτικούς και γονείς.
