Πάνος Αλεξανδρής, επικεφαλής συνδυασμού «Μαρούσι Επόμενη Μέρα»
«8 λόγοι που διαφωνούμε με το δάνειο»
Η ∆ιοίκηση του ∆ήμου στη συνεδρίαση της 7-2-2008 έφερε για ψήφιση και ψήφισε τους όρους λήψης ενός δανείου 200 εκατομμυρίων ευρώ, όχι μόνο για χρηματοδότηση παλαιών οφειλών και αναχρηματοδότηση δανείων, αλλά και για πραγματοποίηση επενδυτικού σχεδίου 55 εκατομμυρίων ευρώ.
Τα 55 εκατομμύρια που εμφανίζει ως δανεισμό για επενδυτικά έργα είναι υπέρογκο ποσό με βάση τα όσα η ίδια λέει για το μεγάλο οικονομικό άνοιγμα του ∆ήμου. Πέραν αυτού δεν μπορούμε να προχωρούμε σε δανεισμό, δίχως να προσπαθήσουμε να δούμε τι μπορούμε να χρηματοδοτήσουμε ως έργα, χωρίς να καταφύγουμε στον δανεισμό. Χωρίς να έχουμε μάθει ποτέ τι απέδωσαν οι ορκωτοί ελεγκτές που θα έπρεπε ήδη να είχαν περατώσει τις εργασίες τους για τον έλεγχο οικονομικών ∆ήμου και ∆ημοτικών Επιχειρήσεων. Αν δεν αξιολογήσουμε τη δραστική μείωση των ελαστικών δαπανών και δεν εξορθολογίσουμε άναρχα κόστη του παρελθόντος, αν δεν προχωρήσουμε σε ευρεία διοικητική αναδιάρθρωση στον ∆ήμο και τον ευρύτερο δημοτικό τομέα. ∆εν θα έπρεπε να προσφύγουμε σε τέτοιου είδους «μεγαλόπνοο» δανεισμό.
Στο πρόγραμμά μας μιλούσαμε για μια ιδιαίτερα σφικτή οικονομική διαχείριση, για έναν περιορισμό του κόστους εξυπηρέτησης υπηρεσιών, που δεν είναι απολύτως απαραίτητες για τον πολίτη, όπως π.χ οι δαπάνες για την επικοινωνία. Είχαμε εισηγηθεί επίσης την κατάργηση Νομικών Προσώπων, με αντίστοιχες απορροφήσεις εργαζομένων στα συγχωνευόμενα Νομικά Πρόσωπα, ώστε επίσης να μειώσουμε το κόστος λειτουργίας του ∆ήμου. Εκεί προσδοκούσαμε να εξεύρουμε πόρους, να μειώσουμε δαπάνες και να εξορθολογίσουμε την λειτουργία του ∆ήμου.
Για να μπορεί να ευσταθήσει πολιτικά το παρόν δάνειο θα έπρεπε να περιορισθεί ως αναχρηματοδότηση στην εξόφληση παλαιών δανείων και ως εξόφληση ορισμένων απολύτως επειγουσών υποχρεώσεων.
Όμως το δάνειο, ως ψηφίσθηκε, μας βρίσκει κατηγορηματικά αντίθετους για όλους τους λόγους που αναπτύξαμε στο ∆ημοτικό Συμβούλιο, που συμπυκνώνονται στα εξής σημεία:
Πρώτον διότι δεν αρκείται στην αναχρηματοδότηση.
∆εύτερον γιατί δεν ξεκαθαρίζεται απλά ποια είναι τα χρέη συνολικά ∆ήμου και δημοτικών Επιχειρήσεων σε τρίτους προμηθευτές.
Τρίτον διότι, μαζί με τους τόκους, το συνολικό χρέος πλέον για το ∆ήμο Αμαρουσίου φτάνει τα 313.000.000 Ευρώ (200 εκατομμύρια κεφάλαιο + 113 εκ. τόκοι 25ετίας και με την προϋπόθεση ότι δεν θα ανέβουν τα επιτόκια).
Τέταρτον δεν αναλύεται το αν μπορεί να εξυπηρετηθούν οι δόσεις αυτού του δανείου. Ιδιαίτερα όταν αυτές θα ξεκινήσουν από 11 εκατομμύρια τον χρόνο για να εξελιχθούν άμεσα σε 19 εκατομμύρια τον χρόνο(!!!!).
Πέμπτον διότι εκχωρείται σχεδόν το σύνολο των δημοτικών εσόδων και ενεχυριάζονται όλα τα έσοδα έως το ποσό των 15 εκατομμυρίων ευρώ (!!!!) τον χρόνο.
Έκτον διότι υπάρχει κίνδυνος αύξησης του επιτοκίου κατά μία μονάδα εάν αποσυρθούν οι εταιρίες πιστοληπτικής αξιολόγησης από την αξιολόγηση του ∆ήμου, θεωρώντας τον ως υπερχρεωμένο (κάτι σύνηθες στη χρηματοοικονομική διεθνή πρακτική).
Έβδομον διότι το κόστος εξυπηρέτησης του δανείου, που φθάνει το 0,80% του δανείου, είναι υπέρογκο. Είναι υπέρογκο να ζητεί η Τράπεζα ως κόστος εξυπηρέτησης ενός τόσο μεγάλου δανείου το ποσό του 1.600.000 ευρώ!!!! Επίσης πρέπει να διευκρινισθεί το ποσοστό του 0,30% ως ποινή για το εναπομένον ποσό του δανείου κάθε φορά. Τι θα γίνει επομένως εάν, από οιονδήποτε λόγο, το δάνειο δεν αναλαμβάνεται; Θα πληρώνουμε ποινές;
Όγδοον, διότι ο δανεισμός αυτός δεν μπορεί να αξιοποιηθεί ορθά, όταν το συνολικό σύστημα του ∆ήμου συνεχίζει να λειτουργεί κατά τα πρότυπα της προηγούμενης διοίκησης, σε σχέση με τον τρόπο διανομής των χρημάτων μέσω προγραμματικών συμβάσεων, μέσω σημαντικών δαπανών ελαστικών, που έπρεπε να βαίνουν μειούμενες.
Αντιλαμβανόμαστε τα προβλήματα του παρελθόντος, αλλά αυτό δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να αποτελεί κάθε στιγμή «κολυμβήθρα του Σιλωάμ» για την παρούσα και για τη μέλλουσα οικονομική πολιτική. Το παρελθόν, από μόνο του, δεν απαντά στα οκτώ θέματα, τα οποία προεξετέθησαν. Θα αρκούσε μία αναχρηματοδότηση των δανείων και ένας δανεισμός προς εξόφληση των άμεσων υποχρεώσεων, ώστε να αντιμετωπισθεί το τρέχον πρόβλημα ρευστότητας του ∆ήμου. Σε τελευταία ανάλυση και το γεγονός της χαριστικής περιόδου των δύο ετών σε ένα τέτοιο δάνειο διευκολύνει τα μέγιστα την ταμιακή ρευστότητα. Πόσο μάλλον που το τέλος της διετίας ουσιαστικά συμπίπτει και με το τέλος της παρούσης δημοτικής 4ετίας. Αυτό σημαίνει ότι ο δημότης θα αντιληφθεί τη δεύτερη τετραετία τι του στοίχισε η πρώτη και μάλιστα μετά τις εκλογές.
Η παράταξη της Επόμενης Μέρας και από το όνομα της δεν επιτρέπει στον εαυτό της να αναδεχθεί μία τόσο επαχθή υποχρέωση για τους Μαρουσιώτες στο όνομα των προβλημάτων του παρελθόντος. Και στο πρόγραμμά της , αλλά και στα όσα σήμερα καταθέτει, έχει άλλη πρόταση οικονομικής και δανειακής πολιτικής για τον ∆ήμο.
Σε αυτήν την ψηφοφορία η Επόμενη Μέρα διαφώνησε και καταψήφισε. Με το χέρι στην καρδιά. Χωρίς φανατισμούς, πάντα με μετριοπάθεια και σύνεση. Χωρίς συγχωροχάρτι στο παρελθόν, αλλά και χωρίς να σιωπήσει χάριν αυτού, για το παρόν και το μέλλον.
Γιατί αυτή η καινούργια παράταξη έχει το βλέμμα στο μέλλον. Επιθυμεί χρηστή διοίκηση, αποτελεσματικότητα, αλλά και απόλυτη σύνεση και στρατηγική. Και ο εισηγηθείς τα ανωτέρω επικεφαλής της Επόμενης Μέρας επιθυμεί μία πολιτική του μέλλοντος. Που δεν κτίζει στο παρελθόν, που δεν θα αφήσει να επικρατήσει μόνον ο διάλογος των ευθυνών, για όσα πράγματι σφάλματα διεπράχθησαν, αλλά θα χαράξει την πορεία μίας πολιτικής σε άλλη κατεύθυνση. ∆ημοκρατική, προοδευτική, με συγκεκριμένους στόχους με λιγότερα λόγια, λιγότερες υποσχέσεις και περισσότερα αποτελέσματα.
