Το αποτέλεσμα των εκλογών της 16ης Σεπτεμβρίου προκάλεσε σοκ στη λαϊκή βάση του ΠΑΣΟΚ. Το γεγονός αυτό είχε ως επακόλουθο την ανοικτή σύγκρουση για την ηγεσία του κινήματος, που αγγίζει τα όρια της ρήξης και οδηγεί το κίνημα σε πρωτόγνωρη κρίση.
Κρίσεις και ρήξεις είχαμε και στο παρελθόν αλλά οι κραδασμοί και οι δονήσεις αυτών απορροφούνταν από την παρουσία του ανυπέρβλητου ηγέτη Ανδρέα Παπανδρέου.
Τα μέλη και οι φίλοι του κινήματος έχουν υποχρέωση αλλά και καθήκον να εκφράσουν τη γνώμη τους για τις αιτίες που οδήγησαν το κίνημα σ' αυτή την κατάσταση και να αποδώσουν «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι» σ' όλους εκείνους που την προκάλεσαν.
Τα πρώτα σημάδια, που μας οδήγησαν στο σημερινό εκλογικό αποτέλεσμα, νομίζω ότι φάνηκαν πριν από το έτος 2000. Πράγματι, από το 1996, το κίνημα άρχισε να μπολιάζεται συνεχώς με εκσυγχρονιστικές-νεοφιλελεύθερες πολιτικές σε πολλούς από τους τομείς της δημόσιας ζωής.
Στόχος αυτής της πολιτικής ήταν ο διεμβολισμός του συντηρητικού χώρου. Η ιδεολογική πολιτική μετατόπιση του κινήματος από τον κεντροαριστερό χώρο προς δεξιότερη κατεύθυνση, σε συνδυασμό με το τέρας της γραφειοκρατίας, το ρουσφέτι, τη διαφθορά, την αλαζονεία της εξουσίας και τον εύκολο πλουτισμό μερικών μεγάλων και μεσαίων στελεχών του κινήματος είχε ως αποτέλεσμα την απομάκρυνση λαϊκών στρωμάτων από το κίνημα, με συνέπεια την οριακή επικράτηση του κινήματος στις εκλογές του 2000 και τη βαριά ήττα του 2004 στις εθνικές εκλογές και στις ευρωεκλογές.
Δυστυχώς, οι δύο εκλογές του 2004 χρεώνονται εξολοκλήρου στον Γιώργο Παπανδρέου, γιατί δέχτηκε πριν από τις εκλογές του 2004 και όχι μετά απ' αυτές να αναλάβει το βυθιζόμενο και εγκαταλειμμένο από τον κ. Σημίτη σκάφος. Αλήθεια, γιατί ο κ. Σημίτης, ένα μήνα προ των εκλογών, εγκατέλειψε την ηγεσία και γιατί εκτός από τον Γιώργο Παπανδρέου, δεν διεκδίκησε τότε την ηγεσία κανένα άλλο πρωτοκλασάτο στέλεχος; Ποιος τους παρεμπόδισε;
Ποιος πίστευε και τότε και τώρα ότι ο Γιώργος Παπανδρέου, με όσους και όποιους διεκδικητές της ηγεσίας του κινήματος, το 2004, δεν ήταν ο αδιαφιλονίκητος αρχηγός; Πιστεύω ότι το πρώτο μεγάλο λάθος του Γιώργου Παπανδρέου ήταν ότι δέχτηκε το 2004 να αναλάβει την ηγεσία του κινήματος και να άρει τις αμαρτίες άλλων σηκώνοντας σήμερα τον σταυρό του μαρτυρίου.
Αλήθεια, ποιος θα μπορούσε σήμερα να θέσει θέμα ηγεσίας αν ο Γιώργος Παπανδρέου εκλεγόταν μετά τις ευρωεκλογές του 2004 με καταστατικές διαδικασίες;
Την τελευταία τριετία, με το ΠΑΣΟΚ εκτός εξουσίας, ο Γιώργος Παπανδρέου δέχτηκε την εντολή «να τ' αλλάξει όλα». Αντ' αυτού επέλεξε να ισορροπήσει σε τεντωμένο σχοινί, που στη μια άκρη είχε τη διάθεση ανανέωσης και στην άλλη την ανάγκη «εδώ και τώρα» επιστροφή στην εξουσία. Αυτή η επιλογή του ήταν το δεύτερο μεγάλο λάθος του. Γνώριζε ότι χωρίς να σπάσεις αβγά, ομελέτα δεν γίνεται.
Αντί να γίνει σε βάθος συζήτηση για τα αίτια της ήττας του 2004 και να αποδοθούν οι ευθύνες όπου και αν ανήκαν, να διαμορφωθεί νέα γραμμή πλεύσης του κινήματος, διόρθωση πορείας και ξεκαθάρισμα πολιτικών θέσεων, που ανταποκρίνονται στα αιτήματα της λαϊκής μας βάσης και ευρύτερα της ελληνικής κοινωνίας, η ηγεσία έκρυψε τα προβλήματα κάτω από το χαλί.
Έπειτα απ' όλα αυτά, απεδείχθη ότι ο γιαλός δεν ήταν στραβός αλλά η ηγεσία του κινήματος από το 1996 στραβά αρμένιζε ως προς την ανθρωποκεντρική μας πολιτική.
Στοιχειώδης υποχρέωση του Γιώργου Παπανδρέου είναι να υπερασπισθεί τις ιδέες του, τις αδιαμφισβήτητες αρχές του και το ΠΑΣΟΚ που οραματίζεται. Για τον λόγο αυτό, η εκ νέου υποψηφιότητά του για την προεδρία του κινήματος είναι μονόδρομος. Από τη λαϊκή βάση του ΠΑΣΟΚ, το 2004, πήρε την εντολή να ηγηθεί και μόνο αυτή μπορεί να του την αφαιρέσει ή να την ανανεώσει. Αυτή η λαϊκή βάση απαιτεί να μην παρεμβαίνει κανείς εξωθεσμικός με στόχο τη χειραγώγησή της. Μπορεί, πρέπει, θέλει και θα το κάνει η ίδια και μόνο η ίδια, να καθορίζει τα κριτήρια που πρέπει να πληροί ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ.
Η βάση του ΠΑΣΟΚ (μέλη, φίλοι) απαιτεί για την εκλογή του προέδρου να εφαρμοστούν κατά γράμμα οι καταστατικές διαδικασίες, όσο χρόνο κι αν απαιτούν.
Η εκλογή του προέδρου του κινήματος είναι η κορυφαία πράξη και θα γίνει με διάλογο, χωρίς βιασύνη και τηλεοπτικούς κατευθυνόμενους βομβαρδισμούς εν θερμώ.
Η εκλογή προέδρου δεν πρέπει να θυμίζει καλλιστεία στην εκφορά του πολιτικού λόγου ή μονομαχία, όπου κερδίζει το πιο γρήγορο πιστόλι.
Όσοι, εκτός ΠΑΣΟΚ, πίστεψαν ότι μπορούν να κατευθύνουν την πολιτικοποιημένη βάση του ΠΑΣΟΚ, πλανώνται πλάνη οικτρά. Η λαϊκή βάση του ΠΑΣΟΚ δεν πουλάει την ψυχή της στον διάβολο. Το ΠΑΣΟΚ έχει παρελθόν, παρόν και μέλλον, είναι το κόμμα του μη προνομιούχου Έλληνα και τέτοιο θα παραμείνει.
Βασιζόμενος στο πολιτικό αισθητήριο όλων των μελών και φίλων του ΠΑΣΟΚ, νομίζω πως για το κίνημά μας μια καινούργια μέρα ξημερώνει.
Νάτσης Παναγιώτης
