Σε εξέλιξη βρίσκεται η διαδικασία τοποθέτησης ταϊστρών σε χωροθετημένα σημεία της πόλης, σύμφωνα με τη σχετική απόφαση του δημοτικού συμβουλίου.
Υπενθυμίζεται πως η ενέργεια εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο της φιλοζωικής πολιτικής του Δήμου, με στόχο τη φροντίδα, τη διαχείριση και την ευζωία των αδέσποτων ζώων,, με τρόπο οργανωμένο, ασφαλή και υγειονομικά ορθό, ώστε να αποφεύγονται τα φαινόμενα ανεξέλεγκτης σίτισης ή ρύπανσης σε δημόσιους χώρους.
Ήδη οι πρώτες ταΐστρες έχουν τοποθετηθεί και αναμένεται να προστεθούν κι άλλα, προσφέροντας στα αδεσποτάκια έναν ασφαλή και προστατευμένο χώρο σίτισης. Παρ’ όλα αυτά, δεν λείπουν και αντιδράσεις από κατοίκους που δηλώνουν όχληση για τα σημεία τοποθέτησης, ενώ ανοικτές παραμένουν οι πληγές από ζώα που κακοποιούνται και εξοντώνονται.
Με αφορμή αυτό, η ΑΜΑΡΥΣΙΑ συνομίλησε εκ νέου με την υπεύθυνη φιλοζωικών εθελοντικών δράσεων του Δήμου Νέας Φιλαδέλφειας – Νέας Χαλκηδόνας, Μαρλέν Σβέρκου, η οποία δίνει κατανοητές εξηγήσεις για όσους ενδιαφέρονται.
«Μετά από επικοινωνία με τους εθελοντές, καταγράφονται οι γατοαποικίες και, ανάλογα με τις ανάγκες και τον αριθμό των ζώων, αποφασίζουμε να τοποθετήσουμε ταΐστρες του Δήμου, που είναι μεγαλύτερης χωρητικότητας, ώστε να υπάρξει μια οργάνωση και να μην δημιουργείται άναρχη σίτιση. Όχι, ωστόσο, ότι αυτό απαγορεύεται. Οι πολίτες μπορούν σε δημόσιους χώρους να σιτίζουν τα αδέσποτα, από τη στιγμή που τηρούν τους κανόνες υγιεινής: Δεν λερώνουν, δεν βάζουν ανθρώπινα φαγητά, δεν τα ρίχνουν απευθείας πάνω στο πεζοδρόμιο, δεν πετάνε κόκαλα κλπ. Πρόσφατα είχαμε δημοσιεύσει οδηγίες σωστής ορθής σίτισης, από τον Κτηνίατρο κ. Νικο Μάντη, γιατί ορισμένοι δεν γνωρίζουν τι πρέπει να δώσουν στα ζώα και υπάρχει κίνδυνος να τα βλάψουν», αναφέρει αρχικά η κα Σβέρκου. Αναφορικά με τις αντιδράσεις για τις ταΐστρες, τονίζει:
«Κάποιοι δημότες, εικάζω μη φιλόζωοι, προβάλλουν διάφορες αντιστάσεις. Η πιο συχνή ότι δεν τη θέλουν μπροστά από το σπίτι τους. Δεν κατανοούν ότι αυτός είναι δημόσιος χώρος. Κάποιοι επικαλούνται αλλεργίες, άλλοι ζητούν να τοποθετηθεί απέναντι ή μπροστά από το σπίτι του γείτονα… Η επιλογή των χωροθετήσεων έχει γίνει με βάση την ασφάλεια των ζώων, τα πιο ήσυχα σημεία που δεν υπάρχει συχνή διέλευση αυτοκινήτων, και βέβαια τα σημεία που οι εθελοντές γνωρίζουν ότι μαζεύονται τα ζωάκια. Έχει περάσει τεχνική υπηρεσία και έχει επιβεβαιώσει ότι είναι ορθό το σημείο να τοποθετηθεί η ταΐστρα. Δεν μπορούν οι πολίτες αυτό να το αλλάξουν, γιατί έχει γίνει συνεννόηση με το Δήμο, τους εθελοντές, την τεχνική υπηρεσία και φυσικά την αντιδήμαρχο φιλοζωικών που το έχει επιβλέψει. Η ταΐστρα είναι εξυπηρετική γιατί προστατεύει το φαγητό από τις καιρικές συνθήκες και, επίσης, συγκεντρώνει μια μεγάλη ποσότητα, ώστε αν ο εθελοντής χρειαστεί να λείψει, υπάρχει αποθηκευμένη τροφή και δεν μένουν τα ζώα νηστικά. Και, βέβαια, βελτιώνεται και η οπτική καλαισθησία, καθώς δεν υπάρχουν σκουπίδια και ακαθαρσίες»
Το bullying στους εθελοντές
Η κα Σβέρκου εκφράζει τη στενοχώρια της για το γεγονός ότι οι φιλόζωοι πολλές φορές δέχονται επικρίσεις, έως και επιθέσεις.
«Γίνεται bullying σε ανθρώπους που από το υστέρημα τους, προσπαθούν να υποστηρίξουν τα ζώα, συνεργαζόμενοι με το Δήμο και εισπράττουν αυτή την επίθεση από τους υπόλοιπους πολίτες. Είναι πάρα πολύ στενόχωρο. Ούσα και η ίδια εθελόντρια το έχω βιώσει, αλλά πραγματικά ερχόμενοι σε επαφή με τους εθελοντές σε αυτό το διάστημα, έχουν δει ότι υπάρχει πολύς πόνος. Είναι άνθρωποι που καμιά φορά και οι ίδιοι δεν μπορούν να συντηρηθούν και επιλέγουν να κόψουν από αυτό το ελάχιστο που έχουν και να στηρίξουν τα αδέσποτα. Και αντί οι υπόλοιποι να τους βοηθούν, τους κακοποιούν και από πάνω. Κάποιοι νομίζουν ότι οι εθελοντές είναι άνθρωποι του περιθωρίου, άνθρωποι που δεν είναι καλά στα μυαλά τους κλπ. Γι’ αυτό και στην πρόσφατη γιορτή εθελοντισμού καλέσαμε ανθρώπους, που έχουν μια επιτυχημένη πορεία σε κάθε τομέα της ζωής τους. Θέλαμε να δείξουμε πως το ότι ασχολούμαι με τα ζώα δεν σημαίνει ότι δεν έχω κάτι άλλο να κάνω, είμαι αποτυχημένος ή καλύπτω τα ψυχιατρικά μου προβλήματα. Αυτό είναι μια ρατσιστική διαχείριση που υπήρχε από το παρελθόν και που ακόμα δεν έχει γίνει εκλείψει.
Η έξαρση της βίας
Την ίδια ώρα, ενώ είναι ακόμα νωπές οι μνήμες από την δολοφονία 30 και πλέον αδέσποτων σε γειτονιά της πόλης, δύο ακόμα γατάκια εντοπίστηκαν στην ίδια περιοχή δηλητηριασμένα, ενώ ο φάκελος βρίσκεται ακόμα στην εισαγγελία, εν αναμονή του πορίσματος.
Ταυτόχρονα, διενεργείται η νεκροψία στο γατάκι που κάποιοι έπνιξαν στη λίμνη του Άλσους, ενώ, παράλληλα, αναζητείται και ο άγνωστος με το κλουβί για γάτες, ο οποίος μετά τη δημοσιότητα που πήρε το θέμα, φαίνεται να έχει σταματήσει τις κινήσεις του. Το ερώτημα είναι αν υπάρχει εξήγηση για αυτή την έξαρση βίας κατά των ζώων.
«Πάντα υπήρχε βία, απλά δεν έβγαινε στην επιφάνεια. Το να συγκρουστείς με τον άνθρωπο που έχει κακοποιήσει τα ζώα και με όλο του το κοντινό περιβάλλον για κάποιους ισοδυναμεί με απώλεια ψήφων. Στο παρελθόν, δεν ακουγόντουσαν τα περιστατικά, γιατί πολλοί φοβούνταν. Υπήρχαν αλλά δεν δημοσιεύονταν τα περιστατικά και προσπαθούσαν να τα περάσουν σε ψιλά γράμματα. Εμένα σαν εθελόντρια με έχουν αποτρέψει να τα καταθέσω πολλές φορές στο παρελθόν λέγοντάς μου ότι χωρίς αποδείξεις μπορεί να βρεθώ και υπόλογη, κάτι που, δεν ισχύει. Η μαρτυρία των ανθρώπων μπορεί να σταθεί στο δικαστήριο. Προτρέπω όλους τους εθελοντές που είτε τους έχουν εκφοβήσει είτε μπορεί να σκέφτονται ότι θα στοχοποιηθούν να σταθούμε δίπλα σε αυτά τα πλάσματα που δεν έχουν φωνή. Πρέπει να γίνουμε εμείς η φωνή τους. Δεν γίνεται να σιωπούμε. Ούτε να φοβόμαστε. Δεν υπάρχει κάτι να φοβηθούμε. Με το φόβο συντηρούμε αυτές τις καταστάσεις και γινόμαστε συνένοχοι».
Επίσης, όπως αναφέρει, υπάρχει και άλλη εξήγηση αναφορικά με τα περιστατικά. «Κοινωνιολογικά, μετά τον κόβιντ, τον εγκλεισμό και όλα όσα υπεστήκαμε, αποδεικνύεται πως είχαν ανυπολόγιστες συνέπειες για την ψυχοσύνθεση μας. Σε ανθρώπους που είχαν το στοιχείο της βιαιότητας στο χαρακτήρα τους, αυτός εκτοξεύθηκε και εκτονώνονται στα ζωάκια που είναι το εύκολο θύμα. Δεν είμαι σίγουρη, βέβαια, ότι μπορούμε να μιλάμε για έξαρση. Υπήρχαν κακοποιήσεις και προηγούμενες χρόνια. Επίσης, δεν είχε ακόμα ποινικοποηθεί η κακοποίηση των ζώων. Ήταν αλλιώς νομοθεσία. Γι’ αυτό ίσως και περισσότεροι από τους δράστες είναι μεγαλύτερες ηλικίες γιατί είχαν πάθει μια ζωή με άλλη νομική κατάσταση. Υπάρχει μια σημαντική μερίδα ανθρώπων που αντιδρούν, γιατί δεν γνωρίζουν την νομοθεσία. Μόλις λοιπόν το κατανοήσουν αυτό, αλλάζουν. Όχι ότι θα αγαπήσουν τα ζώα, αλλά κατανοούν ότι πρέπει και δια νόμου να τα σεβαστούν».
