Λίγο πριν ανέβει για ακόμα μια φορά στη σκηνή του εμβληματικού του Μεγάρου της Δουκίσσης της Πλακεντίας (Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου), χώρου, που ο ίδιος έχει συνδέσει ακόμα και με τα παιδικά του χρόνια καθώς μεγάλωσε στην Πεντέλη, ο γνωστός τραγουδοποιός που φέτος κλείνει 30 χρόνια στη δισκογραφία, προλογίζει στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ την πολυαναμενόμενη συναυλία και το εξαιρετικό πρόγραμμα που επιφυλάσσει για το κοινό που θα την παρακολουθήσει, ενώ με τη γνωστή του ευαισθησία για το περιβάλλον, μας εξομολογείται το όραμά του για το Πεντελικό βουνό.
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΤΑΣΟΣ ΜΕΡΓΙΑΝΝΗΣ
Η συναυλία στο Μέγαρο Δουκίσσης Πλακεντίας έχει έναν ξεχωριστό χαρακτήρα. Τι θέλεις να μοιραστείς με το κοινό εκείνο το βράδυ;
Τη μεγάλη αγάπη που έχω για την Πεντέλη και την επίδραση που έχει μέσα μου ο μαγικός αυτός χώρος της Πλακεντίας… Ανήκω στην τέταρτη γενιά της οικογένειάς μου που έχει ζήσει από πολύ μικρή ηλικία την ομορφιά του χώρου και τη μοναδική του ατμόσφαιρα, τόσο σαν καθημερινότητα από τα παιχνίδια μας και τα ποδήλατα όσο και σαν ακροατές και θεατές στο παρελθόν, τότε που οι πολιτιστικές εκδηλώσεις …οργίαζαν! Για μένα η συγκίνηση και η ενέργεια πάνω στη σκηνή, μπροστά στο Μέγαρο δεν συγκρίνεται με καμία άλλη.
Θέλω να ευχαριστήσω τον Δήμο Πεντέλης για τη φιλοξενία και τη συμμετοχή μου για πρώτη φορά στο Φεστιβάλ Πεντελικού.
Θα υπάρξουν εκπλήξεις στη βραδιά;
Βέβαια. Θα είναι μαζί μου η Ελένη Τσαλιγοπούλου, με την οποία έχουμε τη χαρά να ηχογραφούμε καινούργιο υλικό αυτό τον καιρό και ο παλιός αγαπημένος μου φίλος από τα «Υπόγεια Ρεύματα» Γρηγόρης Κλούμης, τον οποίο σέβομαι και αγαπώ πολύ. Επίσης, ειδικός guest ο Σπύρος Χατζηκωνσταντίνου στην ηλεκτρική κιθάρα. Είναι σημαντικό ότι θα είναι μαζί μου ο συνοδοιπόρος από τα σχολικά χρόνια και Nεοπεντελιώτης, Κώστας Καββαδίας. Μην ξεχνάς πως μαζί φτιάξαμε μαζί τους «Υπνοβάτες» τη δεκαετία του ’90 στο γκαράζ του στη Νέα Πεντέλη, και πρώτη φορά παίξαμε μαζί ακόμα πιο πριν, στο γυμναστήριο του σχολείου της Νέας Πεντέλης, σε χριστουγεννιάτικο χορό.
Ως προς πρόγραμμα της παράστασης, θα υπάρξουν από τα πολύ καινούργια τραγούδια, όπως το «Πες μου αν είσαι άγγελος», που κυκλοφόρησε εδώ και δύο μήνες με τη φωνή της Ελένης, αλλά και τα άλλα, όπως οι «Τέλειες μέρες» (ντουέτο με τον Ρένο Χαραλαμπίδη) και η «Καινούρια ξενιτιά» με ερμηνευτή τον Βασίλη Σκουλά. Όλα, φυσικά, τα τραγούδια μου που αγαπάει ο κόσμος («Κάθε μπαλκόνι έχει άλλη θέα» , «Για να σε συναντήσω», «Σαν να μη πέρασε μια μερα», «Η επιμονή σου», «Εγώ σ’ αγάπησα εδώ», «Πιάσε με», «Τα Παιδιά των δρόμων») τραγούδια του Γρηγόρη και άλλων που αγαπάμε με την Ελένη. Ας αφήσουμε και κάτι για έκπληξη σ’ όσους θα έρθουν…
Πες μου ποιά ήταν η πιο συγκινητική αντίδραση κοινού που έχεις ζήσει σε συναυλία στην Πλακεντία;
Την πρώτη φορά το 2013, η συγκλονιστική παρουσία του εμβληματικού Χρόνη Αηδονίδη, του μοναδικού αυτού αγγελικού καλλιτέχνη και δάσκαλου, που κόσμησε με την παρουσία του και την ακατάπαυστη δράση του το παραδοσιακό μας τραγούδι στα πέρατα του κόσμου, αλλά και τα Βριλήσσια, όπου υπήρξε μόνιμος κάτοικος όλη του τη ζωή. Η στιγμή που ανέβηκε πάνω στη σκηνή μέσα στο ψιλόβροχο και η αύρα του απλώθηκε στον χώρο ήταν συγκλονιστική! Επίσης, η στιγμή που τραγουδήσαμε με την Ελένη το «Πάω να δω τα αστέρια». Καθόταν πίσω από τη σκηνή και έφτιαχνε δικές του μελωδίες και παραλλαγές πάνω στη μελωδία του τραγουδιού.
Μεγάλη στιγμή ήταν και το 2015, όταν τραγουδήσαμε μαζί με τον «γίγαντα» Σταμάτη Κραουνάκη τη «Σωτηρία της ψυχής» και ο κόσμος άναψε όλα του τα φωτάκια. Επίσης, ήταν και τα λόγια που είπε ο Σταμάτης στην αρχή της συναυλίας για το κακό που έχει κάνει ο άνθρωπος στη φύση. Ήταν συγκλονιστικός. Αξέχαστα και ανεκτίμητα για μένα αυτά τα βράδια, και χρωστάω πολλά στη γενναιοδωρία των καλεσμένων μου.
Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση για έναν δημιουργό σήμερα που η δισκογραφία με τον τρόπο που την ξέρουμε δεν υπάρχει πια; Να γράψει νέα τραγούδια τα οποία θα ανεβάζει σε μουσικές πλατφόρμες ή να κρατήσει ζωντανή τη σχέση του με το κοινό μέσα από live εμφανίσεις;
Ο καλλιτέχνης που είναι δυνατός στο live και επαν-επινοείται διαρκώς, δεν θα χαθεί ποτέ. Αυτό ήταν και θα είναι πάντα ο κινητήριος μοχλός της σχέσης μας με το κοινό. Η ζωντανή σύνδεση, οι παραστάσεις… Βέβαια υπάρχουν και μόδες, φάσεις που απλά θριαμβεύουν πρόσκαιρα αλλά δε μιλάω γι’ αυτό.
Τώρα από την άλλη, μπορούμε να αρκεστούμε μόνο στα παλιά τραγούδια; Και αν ναι, τότε αυτό δεν είναι μια μεγάλη ήττα για το τώρα; Ο καθένας μας σήμερα πια το παλεύει όπως ξέρει και μπορεί. Το διαδίκτυο, οι πλατφόρμες, η τεχνολογία και όσα έχουν φέρει οι καινούργιες συνθήκες, δεν είναι ο σκοπός αλλά ο διάδρομος για την επικοινωνία. Αυτό δεν πρέπει να ξεχνάμε. Όλα καλά και θεμιτά στο ανθρώπινο μέτρο, αλλά χωρίς ένα τραγούδι που σέβεται τον εαυτό του και έχει λόγο ύπαρξης, με ταλέντο, αλήθεια και συγκίνηση, τίποτα δεν θα μείνει, τίποτα δεν θα αφήσουμε πίσω. Να είσαι σίγουρος!
Έχεις πει παλαιότερα ότι κάθε συναυλία είναι «σαν καινούργια αρχή». Πώς νιώθεις σήμερα σε σχέση με τα πρώτα σου βήματα στον χώρο;
Ξεκινάω κάθε φορά με την ίδια λαχτάρα και αγωνία, αλλά προστατεύω πια πολύ τον εαυτό μου από τη φθορά πάσης φύσεως και προέλευσης. Αλίμονο, δεν έχω πια την ίδια άγνοια κινδύνου απέναντι στο επάγγελμα και την περιπέτεια του βίου. Καλύτερα να καθυστερεί κανείς σε αυτή τη ζωή αλλά ν’ ακουμπάει η ψυχή του στη θέση της, παρά να στεγνώσει και να μείνει στον τόπο. Είναι θέμα χαρακτήρα βέβαια όλο αυτό και τι ψάχνει κανείς στη ζωή του.
Στην εποχή της Τεχνητής Νοημοσύνης, όπου τραγούδια μπορούν να γραφτούν και κατά παραγγελία, τι μπορεί να κάνει έναν συνθέτη να ξεχωρίζει;
Η αυθεντικότητα, η πρωτοτυπία, η έκπληξη μουσικά και η ισχυρή ταυτότητα στον λόγο και στον ήχο. Αυτά είναι τα σημαντικά στοιχεία για το τραγούδι. Επίσης, φυσικά, το ενεργειακό στοιχείο, που δεν μπορεί να ελέγξει καμία μηχανή. Καμία μηχανή δεν μπορεί να ελέγξει το αίσθημα και τη μαγεία της στιγμής.
Υπάρχει κάποιο τραγούδι σου που αισθάνεσαι ότι «σε διάλεξε», αντί να το διαλέξεις εσύ;
Ευτυχώς, Θεέ μου, πολλά τραγούδια, γιατί είχα την ασταμάτητη και καμιά φορά χαοτική όρεξη, για να συναντηθώ, να βρεθώ με ένα αληθινό τραγούδι. Είχα όμως και ατελείωτη υπομονή για να το περιμένω έτοιμος, όταν θα αποφασίσει να έρθει προς το μέρος μου. Από μια ηλικία και μετά, όταν γράφεις τελείως μόνος σου και στίχους και μουσική, χρειάζεσαι ή μεγάλη τρέλα και συγκέντρωση για να το τελειώσεις εκείνη τη στιγμή που έρχεται, ή μεγάλη υπομονή για να ακολουθήσεις τη διαδρομή της ολοκλήρωσής του μεσ’ στο χρόνο. «Τα παιδιά των δρόμων», π.χ., και το «Για να σε συναντήσω» ανήκουν στην πρώτη περίπτωση, που τέλειωσαν την ίδια στιγμή, ενώ η «Επιμονή» στη δεύτερη – σκέψου ότι το τραγούδι το γυρόφερνα 10 χρόνια!
Ποια είναι τα μελλοντικά καλλιτεχνικά σου σχέδια;
Σχέδιά μου άμεσα είναι οι επόμενες παραστάσεις. Μετά την εμφάνιση στην Πλακεντία (15/9) έχουμε στις 21 και 22 Σεπτέμβρη τα 20χρονα του Χοροθεάτρου της Δαγίπολης στη Λυρική Σκηνή και το «30 χρόνια Λειβαδάς», με μια συνολική παρουσίαση των τραγουδιών μου με πολλούς καλεσμένους στις 25 Σεπτεμβρίου, στο Φεστιβάλ της ΚΝΕ στο πάρκο Τρίτση.
Όπως σου είπα, ετοιμάζω ολόκληρο δίσκο με την Ελένη Τσαλιγοπούλου, αλλά και καινούργια τραγούδια με το Ρένο Χαραλαμπίδη, τον Βασίλη Σκουλά και την Ανδριάνα Μπάμπαλη. Επίσης εύχομαι και κινούμαι ώστε η συναυλία που έγινε τον Μάιο στην Πάτρα με τη μοναδική Ορχήστρα Νυκτών Εγχόρδων «Θανάσης Τσιπινάκης» του Δήμου Πατρέων να επαναληφθεί όπως της αξίζει και στην Αθήνα το χειμώνα. Προς το παρόν και πάνω απ’ όλα: υγεία και καλοτυχία για όλους μας!
Κάτι τελευταίο;
Θα ήθελα μέσω της ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ να υπενθυμίσω ότι περιμένουμε την ανταπόκριση του κόσμου, τώρα που είναι νωρίς, για τη συγκέντρωση κάθε είδους βοήθειας για τους πυρόπληκτους στην Πλακεντία και πάνω απ’ όλα δέντρων για την αρχή της νέας ελπίδας, μιας και η περίοδος αναδάσωσης ξεκινά σε λίγο καιρό. Είναι το σύμβολο που χρειαζόμαστε, το οξυγόνο που δεν διαπραγματευόμαστε…
«Εγώ το βουνό το ονειρεύομαι να ανήκει στο βουνό»
Η Πεντέλη έχει δοκιμαστεί σκληρά από πυρκαγιές τα τελευταία χρόνια, τις περισσότερες εκ των οποίων τις έχεις βιώσει από κοντά ως μόνιμος κάτοικος. Φέτος δεν είχαμε τη «μεγάλη φωτιά» όπως πέρυσι, αλλά μικρές εστίες που κατασβέστηκαν άμεσα. Πώς ονειρεύεσαι εσύ το Πεντελικό βουνό;
Από πού να πιαστώ, τι να πρωτοπούμε και με τι δύναμη… Ξέρεις πόσες φορές έχουμε συζητήσει μαζί γι’ αυτό το θέμα και πόσες αγωνίες και τραγικές ώρες έχουμε μοιραστεί. Πέρσι αφιέρωσα τη συναυλία μου στου Παπάγου στην αγαπημένη ΔΑΠΑΧΟ (σ.σ. Εθελοντική Ομάδα Δασοπροστασίας Δήμου Παπάγου-Χολαργού) που μας προστατεύει στον Υμηττό και έχει βοηθήσει πολλές φορές και σταθερά την Πεντέλη. Θυμάμαι ότι δεν είχα συνέλθει ακόμη από την καταστροφή της Πεντέλης, το πλήγμα στα σπίτια φίλων και το παρ’ ολίγον -για άλλη μια φορά- κάψιμο του δικού μου. Ελπίζω κάποια στιγμή να μου δοθεί η ευκαιρία να τιμήσω τους φίλους (απλούς πολίτες αλλά και βετεράνους εθελοντές) που βάζουν μια ζωή τα στήθη τους μπροστά στην Πεντέλη – και πέρυσι βοήθησαν να σωθεί ότι μπορούσε να σωθεί.
Μπορεί φέτος να μην ξανακαήκαμε εμείς, δες όμως τι έγινε στην Φώκαια, στην Πάτρα (έτυχε να περάσω την ίδια ώρα και δεν πίστευα στα μάτια μου), στη Χίο και σε τόσα άλλα πανέμορφα μέρη… Εμπρησμοί, ΔΕΔΔΗΕ, αμέλεια, έλλειψη εξοπλισμού, έλλειψη προσωπικού με δασική και τοπική γνώση και αρμοδιότητες, ανύπαρκτο εθνικό σχέδιο με σοβαρότητα και συνεργασίες….
Εγώ το βουνό το ονειρεύομαι να ανήκει στο βουνό. Βασικά, αυτό σημαίνει ότι ξαναζούμε αρμονικά με τη φύση και με την ασφάλεια ότι κάνουμε όλοι ό,τι περνάει από το χέρι μας για να είμαστε σωστά οργανωμένοι. Δεν υπάρχει χρόνος για λόγια πια, στο ξανά ’πα. Μόνο για τολμηρά και άμεσα έργα.
Πώς μπορούμε -καλλιτέχνες, πολίτες και φορείς- να ενώσουμε δυνάμεις για να μη βιώνουμε κάθε καλοκαίρι την ίδια τραγωδία;
Μοιάζει με ουτοπία, δυστυχώς. Η αυτονόητη διαδρομή από την ενημέρωση στη συμμετοχή στα κοινά, στις συλλογικές δράσεις με ηχηρά μηνύματα προς την κεντρική εξουσία, είναι τραγικά αποσπασματική έως κατόπιν εορτής, γραφική. Στις κοινότητες των Ελλήνων η πρόληψη και οι αντιπυρικές ζώνες, τα πιο βασικά δηλαδή, είναι υπόθεση τριτεύουσα για τουλάχιστον 9 μήνες το χρόνο… Φέτος π.χ. τον πιο ανεμώδη Αύγουστο των τελευταίων 30 ετών στη βορειανατολική Αττική, πότε έκλεισε το βουνό και ο δρόμος του προς Άγιο Πέτρο και πού ήταν το αυξημένο προσωπικό προστασίας;
Όσο για τους καλλιτέχνες, έχοντας ένα μικρόφωνο και ένα βήμα στη σκηνή 365 μέρες το χρόνο, οφείλουν να μιλάνε για το περιβάλλον και τα προβλήματά του τις 360, και όχι τις 5 – ειδικά εδώ που έχει φτάσει το πρόβλημα. Και μάλιστα, μιλάνε συνήθως τις μέρες αυτές ακριβώς μετά την καταστροφή, σε εκδηλώσεις που είτε κλαίμε για τα καμένα και μαζεύουμε υλικό για τους πυρόπληκτους, είτε χαιρόμαστε για προσκλήσεις σε αναδάσωση… Γίνονται θλιβερά πια, και αυτά με τον καιρό, μέσα στη ματαιότητα. Δράση, δράση, μετά από σχέδιο, γνώση και σκέψη. Μόνο αυτός είναι ο δρόμος. Και βέβαια, αποφάσεις με πολιτικό κόστος απέναντι στα συμφέροντα που δεν ενδιαφέρονται για το αύριο του κόσμου, της φύσης και του μέλλοντος των παιδιών μας.
«Στο εμβληματικό Μέγαρο για να φυτέψουμε ξανά την ελπίδα!»
O Kώστας Λειβαδάς στο σημείωμά του αναφέρει για την συναυλία της 15ης Σεπτεμβρίου στην Πεντέλη τα εξής …
Επιστρέφω στο εμβληματικό Μέγαρο Δουκίσσης Πλακεντίας, μετά από μια δέκα χρόνια! Στο νου και στην καρδιά μου είναι ακόμα εντυπωμένες δυο αξέχαστες και μαγικές βραδιές μέσα στην προηγούμενη δεκαετία . Το 2013 με καλεσμένους μου τον Χρόνη Αηδονίδη ,την Ελένη Τσαλιγοπούλου και τη Μαριάννα Πολυχρονίδη και το 2015 με καλεσμένους τον Σταμάτη Κραουνάκη και τη Ζωή Παπαδοπούλου…Σήμερα, έχω την ίδια επιθυμία όπως και τότε η βραδιά αυτή να έχει μέσα στην αγκαλιά της και έναν πρώτης ανάγκης και ευγενή σκοπό ..Τότε ήταν η σωτήρια του Μεγάρου από το ΤΑΙΠΕΔ και αργότερα η βοήθεια συντήρησης του και δημιουργίας του κήπου του. Ενός κήπου καλλιτεχνών!
Αυτήν την φορά θα ήθελα ο σκοπός να αφορά στη βοήθεια σε τρόφιμα για τους πυρόπληκτους του 2024 της περιοχής μας και όχι μόνο ,είτε σε ρούχα είτε σε δέντρα μιας και από αρχές Οκτώβρη αρχίζει ήδη η περίοδος αναδάσωσης και δυνατότητας φυτέματος. Οι πληγές είναι πολλές ,παλιές και νωπές και δεν ξέρω που κάποιοι βρίσκουμε το κουράγιο ακόμα να ονειρευόμαστε κατάφυτο το πιο πολύπαθο και πολυκαμμένο βουνό της Ευρώπης . Ένα βουνό, το Πεντελικό μας, που έπρεπε ήδη να είναι πανευρωπαϊκός προστατευόμενος θησαυρός- ακόμα και συμβολικά. Ένα βουνό που πρέπει να ξαναγίνει πράσινο και να βρει τη δύναμη να ξανανθίσει … Νυν και αει!
INFO
Δευτέρα 15 Σεπτεμβρίου
Μέγαρο Δουκίσσης Πλακεντίας
Ώρα έναρξης: 20.30
Μια βραδιά στην Πεντέλη» με τον Κώστα Λειβαδά και την Ελένη Τσαλιγοπούλου με τη συμμετοχή του Γρηγόρη Κλιούμη
Παίζουν οι μουσικοί:
Σπύρος Χατζηκωνσταντίνου – Κιθάρα
Κώστας Καββαδίας – Κιθάρα
Βαγγέλης Καλαμάρας – Τύμπανα
Η είσοδος είναι ελεύθερη.
Στο πλαίσιο της συναυλίας θα πραγματοποιηθεί συγκέντρωση τροφίμων μακράς διαρκείας για την ενίσχυση του Κοινωνικού Παντοπωλείου του Δήμου Πεντέλης
