Ουδείς υπεύθυνος…
Μέχρι να ληφθούν γενναίες και δραστικές αποφάσεις το μόνο που μπορεί να γίνει, βάσει του από 12/6/2008 έγγραφο του τότε υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων Κώστα Κιλτίδη, είναι οι Δήμοι, σε συνεργασία με τα οικεία δασαρχεία, να προχωρούν στην αποκομιδή μπάζων – σκουπιδιών. Η διαδικασία εφαρμόζεται, κυρίως, ενόψη της αντιπυρικής περίοδο. Τι ωφελεί όμως, αν την επομένη κάποιοι αποθέτουν νέα μπάζα και σκουπίδια;
Κι ενώ τα οικιακά απόβλητα μπορεί να έρχονται από οποιοδήποτε σημείο της Αθήνας, τα μπάζα φαίνεται ότι προέρχονται από επαγγελματίες που δρουν στους Δήμους γύρω από το Πεντελικό, ανθρώπους που φαίνεται ότι η δράση τους είναι γνωστή, αλλά… ποιος θα πάρει την ευθύνη να τους θέσει προ των ευθυνών τους;
«Όπου υπάρχει ανάγκη αστυνόμευσης, θέλεις θεσμικό πλαίσιο», τονίζει ο κ. Στεργίου. Σίγουρα «ναι». «Επίσης τα δάση δεν υπόκεινται στην ευθύνη της Τ.Α.» Σωστό και αυτό. Και το δασαρχείο δεν έχει προσωπικό και η αστυνομία πιθανόν δεν μπορεί να πάρει τα βουνά για να παραφυλάει όσους πετάνε μπάζα, όπως δεν μπορούσε να παραφυλάξει αυτούς που πριν λίγα χρόνια κάναμε παράνομη λατόμευση.
Στο τέλος όμως, ακόμα και όλες αυτές οι δικαιολογίες μαζί δεν μας βοηθάνε να «καταπιούμε» την αυθαιρεσία που διαιωνίζεται ατιμώρητη.
Μια εικόνα χίλιες λέξεις
Στον δρόμο για το λατομείο Μουζάκη, στην πρώτη ακόμα επίσκεψή μας τον Μάρτιο, διαπιστώσαμε ότι στην οδό Περικλέους (είναι στα όρια του Δήμου Νέας Πεντέλης κι αποτελεί τη συνέχεια της Οδού της Λιθαγωγίας) μέσα στο δάσος, ήταν εγκατεστημένοι εκσκαφείς και φορτηγά. Από το δασαρχείο Πεντέλης μάς ενημέρωσαν ότι πρόκειται για παράβαση διαπιστωμένη από τον Φεβρουάριο του 2010 και η οποία αφορά στην παράνομη κατάληψη διακατεχόμενης δημόσιας αναδασωτέας δασικής έκτασης.
Μας γνωστοποίησαν επίσης ότι είχε ασκηθεί μήνυση κατά ιδιώτη επιχειρηματία -πολύ γνωστού στην περιοχή- και εν συνεχεία θα ακολουθούσαν τα διοικητικά μέτρα: Πρωτόκολλο διοικητικής αποβολής, πρόσκληση δηλαδή για απομάκρυνση των μηχανημάτων που έχουν εγκατασταθεί εκεί. Μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές τα μηχανήματα έμεναν… αγέρωχα στη θέση τους και απ’ ό,τι πληροφορηθήκαμε βρίσκονται εκεί πολύ καιρό πριν διαπιστώσει το δασαρχείο την παράβαση.
Προλαμβάνοντας επίσης τυχόν απορίες των αναγνωστών για το «διακατεχόμενη», οφείλουμε να γράψουμε ότι ως διακάτοχος της συγκεκριμένης δασικής έκτασης φέρεται η Μονή Πεντέλης. Και επίσης ότι για το θέμα αυτό των διακατεχόμενων εκτάσεων κανείς δεν θέλησε να μας μιλήσει επώνυμα. Γιατί άραγε;
Αποκαλύφθηκε τµήµα της στο Χαλάνδρι
Τον Ιανουάριο του 2009, στον αριθµό 133 της Λεωφόρου Πεντέλης -µεταξύ των οδών Πάρνηθος, Μεσσηνίας και Λακωνίας, και σε απόσταση περίπου 80 µέτρων από τη ρεµατιά του Χαλανδρίου- βγήκε στην επιφάνεια, ύστερα από ανασκαφή σε ιδιωτική περιουσία, αρχαία οδός αναγόµενη στους κλασικούς χρόνους. Οι αρχαιολόγοι θεώρησαν ότι επρόκειτο για την Οδό Λιθαγωγίας, που λειτουργούσε καταλυτικά για τις µετακινήσεις στον αρχαίο κόσµο. Αρκεί να σηµειωθεί ότι η συγκεκριµένη διαδροµή θεωρείται πως ήταν πολύ τακτική κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού, ενώ, βάσει της ποσότητας των µαρµάρων του Παρθενώνα και του σύντοµου χρόνου κατασκευής του, προκύπτει ότι τουλάχιστον 15 φορτωµένες άµαξες κάλυπταν την απόσταση από το Πεντελικό στην Αθήνα ηµερησίως κι άλλες τόσες επέστρεφαν άδειες.
Ο καθηγητής Μανόλης Κορρές υποστηρίζει ότι η Οδός Λιθαγωγίας ακολουθούσε τη ρεµατιά του Χαλανδρίου, ενώ στη συνέχεια -µέσω της οδού Εθνικής Αντιστάσεως- πλησίαζε τη διαδροµή της Κηφισιάς, διερχόταν τον Εθνικό Κήπο και µέσω της νότιας κλιτύος της Ακρόπολης κατέληγε αµέσως µετά στο ιερό της Νύµφης, σε υψόµετρο 96 µέτρων.
«Από την Πεντέλη στον Παρθενώνα»
Παραθέτουμε, χωρίς άλλο σχόλιο, ένα ενδιαφέρον απόσπασμα από το βιβλίο του καθηγητή Μανόλη Κορρέ: «Η επαφή με το τωρινό περιβάλλον των λατομείων και το πολυδαίδαλο οδικό του σύστημα, ωθεί αναπόφευκτα σε σκέψεις και οδηγεί σε θλιβερά συμπεράσματα: το σύνολο των νεοελληνικών πεντελικών δραστηριοτήτων είναι ένα από τα τελειότερα δείγματα της απουσίας κάθε σχεδιασμού και της κερδοσκοπικής κακοποίησης ενός σπουδαίου τόπου. Με την αισχρή αυτή κατάσταση είναι σύμμαχος η αυτοκαταστροφική ανάπτυξη της πόλεως και ειδικότερα η ογκώδης δόμηση που κατακλύζει το πολύπαθο Πεντελικόν.
Το μέγεθος αυτών των θλιβερών φαινομένων τονίζεται ακόμη περισσότερο από την αναπόφευκτη σύγκριση αρχαίων και νέων λατομείων και οδών. Τότε, ο τέλειος σχεδιασμός, η απόλυτη οικονομία, η μέγιστη ποσοτική και ποιοτική χρησιμοποίηση του ευγενούς πετρώματος και η καλαίσθητη δράση στο τοπίο. Τώρα, ο ατυχέστερος αυτοσχεδιασμός, η λεηλάτηση και η κατασπατάληση του αναντικατάστατου πετρώματος και η πλήρης φυσική και αισθητική καταστροφή και βεβήλωση του τόπου».
