Η γέφυρα του Δούναβη.
Ένας μεσήλικας, πενήντα – εξήντα χρονών, με γκρίζα καπαρντίνα και απλανές, σαλεμένο βλέμμα πίσω από κάτι στρογγυλά γυαλιά μυωπίας, πλησιάζει προς τη γέφυρα. Ακουμπάει στο κιγκλίδωμα, ατενίζει τη σκοτεινή επιφάνεια του ποταμού μέσα στην ησυχία της νύχτας, κοιτάζει ολόγυρα, ελέγχει αν τον βλέπει κανείς, βγάζει την καπαρντίνα του διπλώνοντάς την επιμελώς, την τακτοποιεί ακουμπώντας την στο κάτω μέρος του κιγκλιδώματος. Βγάζει τα γυαλιά και τα ακουμπά στην καπαρντίνα, ανεβάζει το δεξί του πόδι στο κιγκλίδωμα και, ενώ βρίσκεται ήδη πάνω στο διαχωριστικό, θυμάται απρόσμενα πως πρώτα πρέπει να κάνει κάτι. Κατεβάζει το πόδι του και παίρνει το κινητό του από την καπαρντίνα. Τηλεφωνεί στην Κοπέλα που ήταν «το παν στη ζωή του» τα δυο τελευταία χρόνια.
«-Που είσαι αγάπη μου; Ακούγεσαι λαχανιασμένη… Ασκείσαι;» της λέει.
«Τώρα εγώ θα καβαλήσω το κιγκλίδωμα της γέφυρας, θα πηδήξω στην άβυσσο και θα σου πω σε αγαπώ, προτού ο Δούναβης κόψει τη γραμμή. Δεν θα ουρλιάξω, όπως κάνουν οι περισσότεροι αυτόχειρες. Θα συγκεντρωθώ και, πριν πέσω στο νερό, θα φωνάξω: Σ’ αγαπώ;»
Κοιτάζει την άβυσσο από κάτω του και, την ώρα που πάει να πηδήξει, τον σταματά μια φωνή που μοιάζει με κραυγή.
Ψαράς: -Σύντροφε! Φίλε! Κύριε! Μη φίλε, για τα’ όνομα του θεού… Μη, σε παρακαλώ… Μην πηδήξεις εδώ, σε ικετεύω… Μόλις έριξα κάτω από τη γέφυρα τα παραγάδια… Αν πηδήξεις, καταστράφηκα, θα τα σκίσεις όλα…
Αποφασίζει να ακούσει τον ψαρά, με την καθυστέρηση αυτή όμως σε λίγο έρχεται και η Κοπέλα με ένα ταξί, και εμφανίζεται και ένας καπετάνιος, ένας άντρας με λευκή στολή, χρυσά σιρίτια και γυαλιστερές επωμίδες. Αρχίζουν όλοι να τον παρακαλούν να μην αυτοκτονήσει .Ο αυτόχειρας πείθεται…
Σε αυτή τη μαύρη κωμωδία του Ντούσαν Κοβάτσεβιτς, ένας αποτυχημένος και καταχρεωμένος αρχιτέκτονας αδυνατεί να δώσει τέλος στη ζωή του .Μετά από κάθε νέα απόπειρα αυτοκτονίας καταθλίβεται όλο και περισσότερο για να ανασηκωθεί ξανά, νομίζοντας πως με τη βοήθεια των καλών ανθρώπων η ζωή του θα πάψει να είναι αβίωτη.
Ο άτυχος αυτός ανθρωπάκος μάχεται μέχρις εσχάτων εναντίον της απανθρωποποίησης, του κόσμου της διαφθοράς και του εμπορίου όπλων, λευκής σαρκός και ανθρώπινων οργάνων.
Ο Ντούσαν Κοβάτσεβιτς μέσα από αυτό το θεατρικό έργο του εκφράζει τραγικές ανθρώπινες αλήθειες διαποτισμένες με ισχυρές δόσεις χιούμορ και κυνισμού.
Στο έργο αυτό πραγματεύεται τη σχέση ψέματος και πραγματικότητας. Είναι ένα παιχνίδι ανάμεσα στο ψέμα ως ιδανικό και στην υπονόμευσή του από την ανθρώπινη πραγματικότητα. Οι ηθοποιοί του έργου αυτού δεν εκλήθησαν να ενσαρκώσουν ή να ερμηνεύσουν ρόλους, αντιθέτως ήσαν οι ίδιοι οι ηθοποιοί ο ρόλος τους. Στην πράξη , ο ρόλος συναντά τον ηθοποιό και όχι ο ηθοποιός τον ρόλο…
Μήπως τελικά η ζωή είναι ένα μεγάλο θεατρικό έργο;
Ο Ντούσαν Κοβάτσεβιτς γεννήθηκε το 1948 στο Μρτζένοβατς της Σερβίας. Το 1973 αποφοίτησε από την Ακαδημία Θεάτρου, Κινηματογράφου και Ραδιοτηλεόρασης του Βελιγραδίου, στην οποία δίδαξε από το 1986 ως το 1989.Από το 1998 ως σήμερα διευθύνει το φημισμένο θέατρο Ζβέζνταρα.
Έχει γράψει 18 θεατρικά έργα.Τα έχουν δει στο Βελιγράδι και μόνο, πάνω από 2.000.000 θεατές. Το θεατρικό του έργα «Ο επαγγελματίας» έχει ανεβεί σε 33 θέατρα ανά τον κόσμο.
Οι ταινίες που βασίζονται σε σενάρια του Ντούσαν Κοβάτσεβιτς έχουν παρουσιαστεί σε διεθνή φεστιβάλ διαφόρων χωρών. Το Underground που σκηνοθέτησε ο Εμίρ Κουστορίτσα με σενάριο Κοβάτσεβιτς, απέσπασε το Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ Καννών.
Το 2000 εξελέγη μέλος της Σερβικής Ακαδημίας Επιστημών και Τεχνών. Άλλα θεατρικά του έργα είναι: «Ράντοβαν ο Γ΄», «Κλειστοφοβική κωμωδία», «Ζωή με στενά παπούτσια», «Ο Άγιος Γεώργιος σκοτώνει τον δράκο» κ.ά.
ΚΩΣΤΑΣ ΤΡΑΧΑΝΑΣ
