που ξέρουν ότι ο άνθρωπος και ο πόνος μαζί πορεύονται…
που ξέρουν ότι τρώει φως το κτήνος στο φεγγάρι…. που ξέρουν ότι τα παραμύθια, οι μύθοι, οι ιστορίες και οι διηγήσεις, αλλάζουν την πραγματικότητα,
που ξέρουν ότι πρέπει να αφηγούμαστε. Να μιλάμε. Να μην έχουμε κλειστό το στόμα σχετικά με το παρελθόν. Η διήγηση των βασάνων και των δυνών λειτουργεί σαν φάρμακο και μαζί μάθημα για τους νεότερους…
που ξέρουν ότι ο χρόνος μοιάζει άπλετος κι όμως είναι τόσο λίγος. Μετρημένος στα δευτερόλεπτα…. που ξέρουν ότι η ζωή στον απάνω κόσμο, με τα χρώματα, τον ήλιο και τον έρωτα, περνάει τόσο γρήγορα ενώ η άλλη, στα σκοτάδια, είναι αιώνια…
που δεν ξεχνάνε τους παλιούς συντρόφους τους, που τους πετάγανε οι «άλλοι», με μια τριχιά δεμένους μες στο σακί με τα γατιά, στη θάλασσα, στο πέλαγος… που πασπαλίζουν με άχνη τα μνήματα των προγόνων τους…
που κλαίνε πνιχτά για να μην τρομάξει η ψυχή των νεκρών τους και γυρίσει πίσω,
που σκεπάζουν τους καθρέφτες των σπιτιών τους… που ξέρουν ότι ο θάνατος δεν είναι η φθορά, αλλά η επιβεβλημένη από τις συνθήκες σιωπή. Η σιωπή του δικούς σου ανθρώπου, που τον βλέπεις αλλά δεν είναι παρών…..
που ξέρουν πόσα φεγγάρια κράτησε εκείνος ο κατατρεγμός, που ξέρουν τι μπορούνε ή να δείξουν οι φωτογραφίες, που ακούνε φωνές νεκρών και βλέπουν πρόσωπα και χαμόγελα απόντων,
που ξέρουν ότι τίποτα μεγάλο δεν πεθαίνει, διότι τα μεγάλα όνειρα και η αληθινή αγάπη δεν πεθαίνουν, που μιλάνε για όλους αυτούς που αγωνίστηκαν να μην πιάσει η καρδιά τους δέρμα. Να παραμείνει η καρδιά τους ευαίσθητη κι ευάλωτη….
Δείγματα γραφής:
«Είναι ο κήπος μου /τα πράσινα κλαδιά, τα δάχτυλά μου/Είναι η ρίζα μου,/ ή όπου γης,/ή μελωδίαις ασμάτων, ή βασιλική,/ή ρίζα, ή κανελόριζα και ή φούντα της μιλιάς….
….Η φάουσα είμαι, η φθίνουσα,/το καταφαγωμένο/χτικιό φεγγάρι και χολή, πίκρα, στοιχειό, σαράκι/white chalk!white chalk!-φαρμακωμένο φως-/αποκοπή και απόξεση και σταματώ για απόψε….
….Ακούω: «Κατέβα!» και/κατεβαίνω με το φως μου/απ΄ την ουρά/ από τη γλώσσα μου της αίγλης/το προγονικό μου ωμέγα/ίσαμε το άλφα πάλι και ξανά/χάντρες νερό, ασύστολες τσουκνίδες-/έλα! ακούω, έλα!…
…..Παρθένα μου/Εσύ εσύ, όπου παθός και η ακρόαση και/ο ήχος απ΄ τα ζάρια τους, μανούλα μου οι χούφτες τους/αυτοί οι φρουροί η μοιρασιά, ο κλήρος και τα ιμάτια/τα πέντε ρουχαλάκια απ΄ όνειρο, από ουρανό/κι απ΄την αράχνη ή βάτος μας τουλούπες/στα πουλάκια, και ρίζα /ρίζα ή βελονιά, πόσα φεγγάρια κράτησε/μεταμοντέρνα κίβδηλα Bank Craps τα πειραγμένα/η μπάνγκα τους και η ζαριά που έχουν τη γνώση οι φύλακες/κι οι φυλακές φεγγάρια…
….-Καλώς τους!/και /Αγιασθήτωσαν/Η δεξιά που ευλογεί κι η αριστερά που εκράτει / οι όχλοι που χορτάστηκαν μ΄ένα μονό ζεμπίλι /οι δώδεκα απόστολοι οι τίλλοντες τους στάχυας /οι τρίβοντες οι τρώγοντες οι ξεριζώνοντές τους /Η δεξιά με το ψωμί η αριστερά με το αίμα/η λίμνη που χερσώσαμε να έχει ο φτωχός χωράφι/ο Κηφισσός ο Ασωπός ο Ιορδάνης ποταμός…
Ο ένας ο καιρός και η μια φορά, εδώ/οι συγγενείς συγκεντρωμένοι/οι Άγιοι Ασώματοι, οι χθόνιοι τιμητές, και/υποβολέας ο βοριάς, ξερός, ο υπαίτιος αυτός-να!/τα μάτια ενέδρες,-ολονών καλωσορίσατε! θα πει, το μοιρολόι./Κλάψατε για να κλάψουμε. Μήγαρε δεν το ξέρατε,/γέμισε ο τρόχαλος μυαλά./Τα αυριανά, θα κλαίει με τα ειδωμένα./Σάλος το αίμα και το σόι/μάρμαρο μελανό φαιό/η περιούσιά μας εσχατιά-τι μας ενώνει-/βυθίζεται έξαφνα-κορώνα μου!-μας τρώει το πουθενά…
Τα καλύτερα ποιήματα της συλλογής είναι: «Corp circles», «Cast of thousands», «Το πνεύμα του ψωμιού», «Το παλτό» και «Σε σένα Αρσινόη μου, χαρίζω….».
Κατά την προσωπική μου γνώμη, η Μέλπω Γρυπάρη είναι η καινούργια Κική Δημουλά.
—————————
Η Μέλπω Γρυπάρη γεννήθηκε στην Αθήνα. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες. Ζει και εργάζεται σε Αθήνα και Μύκονο.
Κώστας Τραχανάς
