Ρώτησα τ’ άγρια πέλαγα
φουρτούνες πώς αντέχουν
µε κύµατα και ταραχές
γαλήνη όταν δεν έχουν…
Ρώτησα όλες τις κορφές
των δέντρων στ’ άγρια δάση
τον άνεµο και τον χιονιά
πώς αψηφούν σα φτάσει…
Ρώτησα τ’ άσπρο του ουρανού
η µπόρα σαν πυκνώνει
µε σύννεφα και κεραυνούς
το γκρίζο πώς το διώχνει;
Τέλος, τ’ αλαργινά πουλιά
που ταξιδεύουν µόνα
πώς καταφέρνουν να περνούν
το σκοτεινό χειµώνα;
Όλα µου είπαν µε φωνή
απ’ την ψυχή βγαλµένη
«µε καρτερία, µε υποµονή,
µε πίστη που προσµένει…»
Όλα µου απάντησαν γλυκά
απ’ τα πουλιά ως τα δάση
κοιτούν µπροστά και καρτερούν
την Άνοιξη να φτάσει…
ΑIMIΛIA ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΟΥ – ΚΑΛΛΙΑ
