Αφιερωμένο στους υπαλλήλους της Τράπεζας της Ελλάδος είναι το τελευταίο βιβλίο του αρθρογράφου της εφημερίδας μας Δημήτρη Σουλιώτη, ο οποίος υπήρξε επί σειρά ετών ανώτερο στέλεχός της και το βιβλίο αυτό αποτελεί μια συλλογή κειμένων που έχουν σχέση με την Τράπεζα και είναι κείμενα που γράφτηκαν κατά την τελευταία δεκαετία του εργασιακού βίου του συγγραφέα. Αναφέρονται, δε, στη λειτουργία και τη δομή του συστήματος «Τράπεζα της Ελλάδος», στο πλαίσιο «του συντεχνιακού φαινομένου», όπως αναφέρει ο ίδιος στην εισαγωγή του βιβλίου. «Συντεχνιακού φαινομένου», διότι «μια συντεχνία κατανοεί τον εαυτό της στην αλληλεγγύη των μελών της ή την αντιπαλότητα προς τους εκτός αυτής (ο «δικός μας» έχει πάντα δίκιο) και με το συγκεκριμένο τρόπο σκέψης και δράσης, μια συντεχνία «εμποδίζει να ανοιχθεί η συνείδηση και να χειραφετηθεί έναντι του συνόλου, ακρωτηριάζοντας ταυτόχρονα την ευθύνη και το αίσθημα δικαίου».
Είναι, λοιπόν, το βιβλίο αυτό το αποτέλεσμα μιας πικρίας, ενός παραπόνου ή εμπάθειας απέναντι σε ένα σύστημα που επί 36 χρόνια «έτρεφε» τον συγγραφέα και την οικογένειά του; Όχι, μας λέει ο συγγραφέας, το βιβλίο του εστιάζεται από μια πλευρά στη δομή και λειτουργία του συστήματος της Τράπεζας και από την άλλη στα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά των ατόμων που συμβάλλουν καθοριστικά στην αναπαραγωγή του.
Ήταν όμως απαραίτητο; Ναι, ήταν μια εσωτερική ανάγκη, και όχι μόνον του συγγραφέα αλλά και πολλών συναδέλφων του, στο να απαντηθούν κάποια βασικά ερωτήματα, όπως: Γιατί όλες οι προσπάθειες εκσυγχρονισμού της Τράπεζας καταλήγουν σε… θεατρικές παραστάσεις; Γιατί κάποιοι υπάλληλοι δεν προάγονται αν και διαθέτουν τα απαραίτητα προσόντα και προωθούνται άλλοι που δεν τα διαθέτουν; Ποια είνα τα χαρακτηριστικά αυτών που τα καταφέρνουν; Γιατί θεωρούνται απαραίτητοι από το σύστημα της Τράπεζας;
Παρά όμως αυτά τα σκληρά ερωτήματα, το βιβλίο δεν επιδιώκει να «σπείρει ανέμους και θύελλες διχόνοιας μεταξύ συναδέλφων», αλλά προσπαθεί να συμβάλλει στην αποκάλυψη «αρχέγονων ισχυρών δυνάμεων, που αναπαράγουν το σύστημα της Τράπεζας, διατηρώντας το διαχρονικά αμετάβλητο».
Ας μην ξεχνάμε, άλλωστε, ότι η Τράπεζα της Ελλάδος είναι μια μικρογραφία της χώρας. «Εικόνα της είναι και της μοιάζει», όπως αναφέρει ο Δημήτρης Σουλιώτης.
Το βιβλίο, αν και εξειδικευμένο, μπορεί να το διαβάσει κάποιος σαν οικονομικό… θρίλερ. Διότι εκτός από το γεγονός ότι αναλύει τη δομή μια Τράπεζας που δεν είναι ΔΕΚΟ, δεν υπάγεται στο Δημόσιο, αλλά ούτε και στον ιδιωτικό τομέα και λειτουργεί με «σοβιετικά χαρακτηριστικά», περιέχει κεφάλαια που ξεκινούν από το εργασιακό και συνδικαλιστικό καθεστώς των εργαζομένων, διασχίζουν την έρευνα των μηχανισμών «ξεπλύματος βρώμικου χρήματος» (ελεγκτικός τομέας, στον οποίο υπηρέτησε ο συγγραφέας μεγάλο χρονικό διάστημα) και περιγραφής «οικονομικών παραδείσων», μεταξύ των οποίων και η Ελβετία και καταλήγουν σε προτάσεις για πραγματικό εκσυγχρονισμό της Τράπεζας, πέρα από τις αγκυλώσεις του παρελθόντος.
Μερικά από τα κεφάλαια του βιβλίου, έχουν δημοσιευτεί κατά το παρελθόν στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ.
Συγγραφέας: Δημήτρης Σουλιώτης
Έκδοση: The rationalist
Ημερομηνία Έκδοσης: Δεκέμβριος 2011
Σελίδες: 118
ΑΓΓΕΛΟΣ ΠΟΛΥΔΩΡΟΣ
