Από την έντυπη έκδοση IASIS που κυκλοφορεί
Ελευθερία – Έρη Κεχαγιά Β.A., M.A., ECP
Σύµβουλος Οικογένειας Ψυχοθεραπεύτρια
Ποιος θα το φανταζόταν, ότι θα φθάσει η ασύλληπτη αυτή στιγµή, όπου η πιο επαναστατική και υπεύθυνη στάση, θα ήταν αυτή του να κάτσουµε στον καναπέ µας!
Μέσα σε ένα κλίµα κατάρρευσης των συνθηκών ζωής, έτσι όπως τις γνωρίζαµε, το βέβαιον είναι, ότι αυτή η κρίση στη δηµόσια υγεία -ως κατά βάση µια ηθική κρίση- θα επηρεάσει ψυχικά όλους τους ανθρώπους, ανεξαιρέτως.
Κοµβικής σηµασίας είναι η επιτυχής διαχείριση αυτής της νέας πραγµατικότητας, ώστε να εξασφαλιστεί, καταρχήν, η επιβίωση· παράλληλα να αποτραπεί η εξέλιξη, σε επιδηµία άγχους, κατάθλιψης, απελπισίας, φόβου, ψυχοσωµατικών, συναισθηµατικών διαταραχών και διαταραχών συµπεριφοράς, επιδηµία fake news, παρανοϊκών σεναρίων περί συνοµωσιών και θυσίας θεµελιωδών δικαιωµάτων και ελευθεριών.
Η επιτυχία είναι στο χέρι του καθένα και εξαρτάται από τη στάση ζωής που γενικότερα διατηρούσε, προ «αυτής της απώλειας» (της πανδηµίας) καθώς και από το «click» (γερό ταρακούνηµα) που θα του γίνει, µε αφορµή την πανδηµία.
Σε αυτή την πρόκληση, είναι σαν να καλούµαστε να κάνουµε επαναξιολόγηση του «αναστήµατός» µας ως άνθρωποι, του πολιτισµού που έχουµε κτίσει, των προτεραιοτήτων µας και των σχέσεων που προάγουµε.
Προσωπικά πιστεύω ότι πολλά θα αλλάξουν µετά την πανδηµία.
Μην ξεχνάµε ότι κάθε κρίση είναι κι ένα κάλεσµα προς µια αλήθεια!
Ποιους επιβαρύνει περισσότερο;
Το ποσοστό των ανθρώπων που ήδη απέφευγαν τις δυσάρεστες πλευρές του εαυτού τους και τώρα µε τον εγκλεισµό, βρέθηκαν ενώπιος ενωπίω!
Ποιοι θα αντέξουν τελικά;
Όποιοι ανταπεξέρχονται -παρά την ανασφάλεια- και παραµένουν ευέλικτοι και δραστήριοι, διατηρώντας σε κάθε περίπτωση το θετικό κοινωνικό ενδιαφέρον και αίσθηµα.
Όποιοι µπορούν να προσαρµόζονται µε ψυχραιµία στις αιφνίδιες αλλαγές. Όποιες κοινωνίες «πελεκούν» την εγωκεντρική στάση και καταφέρνουν να καλλιεργούν µια συνεργατική νοοτροπία, όπου το σύνολο είναι πάνω από το «εγώ».
Εάν κάτι µας έµαθε ο κορωνοϊός είναι ότι είµαστε µια διευρυµένη οικογένεια. Αυτό που συνέβη σε έναν άνθρωπο στην πόλη Wuhan της Κίνας, συµβαίνει πλέον σ’ όλον τον πλανήτη, συµβαίνει σε όλους µας. Κανένας δεν έµεινε έξω από τον χορό.
Αυτό επιβεβαιώνεται, επίσης και µε το ζήτηµα των εµβολίων, καθώς µαθαίνουµε από τους ιατρούς ότι και πάλι απαιτείται αγαστή συνεργασία µεταξύ λαών και χωρών. Μέχρι το εµβόλιο να φθάσει στον «ωφελούµενο», εµπλέκονται διάφορες φάσεις δηµιουργίας του σε διαφορετικές χώρες, π.χ. αλλού κατασκευάζεται το βιολογικό του στοιχείο, αλλού τα υλικά συσκευασίας και µεταφοράς του, αλλού τα εργαλεία χορήγησής του κ.λπ.
Το ίδιο ζητούµενο ισχύει στον ευρύ -τουλάχιστον κατά 70%- εµβολιασµό του παγκόσµιου πληθυσµού, δεδοµένου ότι εάν εφησυχάσουµε µε τον εµβολιασµό µόνο του πλούσιου Βορρά και της αναπτυγµένης ∆ύσης και παραµεληθούν οι λαοί Τρίτων Χωρών, ο ιός, πάλι θα «ταξιδέψει» και θα πλήξει τις λεγόµενες «σύγχρονες» χώρες.
Στις χαώδεις κοινωνίες και εποχές, όπως σε αυτές που ζούµε, ήταν ασύστολο το οξύµωρο φαινόµενο, ο άνθρωπος που διαµαρτυρόταν για τον τρόπο µε τον οποίο µια µπάλα αναπηδά, να ήταν και ο ίδιος που την είχε ρίξει!
∆εν υπάρχει, λοιπόν, διαφυγή. Υπάρχει µόνο συνεργασία. Το πρόβληµά µας µοιάζει να είναι παρόµοιο µε το δίληµµα του µυθικού Ηρακλή, όταν αυτός έπρεπε να επιλέξει τι δρόµο να ακολουθήσει: της Αρετής, δύσβατο και γεµάτο δυσκολίες ή τον εύκολο δρόµο, της Κακίας; Και το δίληµµα αυτό βρίσκει ρίζες, όταν βλέπουµε καθηµερινά την Κακία σχεδόν να επιβραβεύεται και την Αρετή να τιµωρείται…
Θέλω να πιστεύω, όµως, ότι, το να ζούµε σε έναν κόσµο «λόγου», είναι καθοριστικό για την επιτυχή έξοδό µας από αυτή την «κρίση εαυτού», ώστε να συνειδητοποιήσουµε ότι πρέπει να σταµατήσουµε να είµαστε µια κοινωνία της πληθώρας και να γίνουµε µια κοινωνία της ποιότητας και της συνεργασίας.
Πώς µπορούµε να αλλάξουµε;
Μεγαλώνοντας σωστά παιδιά, ώστε να µη γίνουν ούτε παθητικά και µαλθακά, ούτε αντιδραστικά, αλλά ώριµα, υπεύθυνα, διεκδικητικά και ευτυχισµένα, δεχόµενα τους κανόνες, αλλά και απολαµβάνοντας τη χαρά να δίνεις και να δηµιουργείς.
Είναι ευκαιρία να δούµε τον χρόνο, όχι σαν κάτι που φεύγει κι εµείς µονίµως κυνηγάµε να πιάσουµε, αλλά σαν κάτι που µας αφήνει το περιθώριο να «βρούµε τον εαυτό µας».
Σωτήρια είναι η αποδοχή ότι ο κόσµος γυρνά µε πιο αργό ρυθµό. Είναι επίσης ευκαιρία να γίνουµε πιο αυθεντικοί ως άνθρωποι.
Η εικόνα ενός διαρκούς χαµόγελου ζωγραφισµένου στο πρόσωπο κάποιου έµοιαζε πλασµατική, καθώς η ζωή περιλαµβάνει ευχάριστες, δυσάρεστες ακόµη και τραγικές στιγµές απελπισίας.
Να περιορίσουµε τις αχαλίνωτες επιθυµίες µας, να ακολουθήσουµε νόµους και κανόνες, να περιορίσουµε την επιθετικότητά µας, ώστε να µπορούµε να συστήσουµε υγιείς κοινωνικούς δεσµούς κι ένα στοιχειώδες κοινωνικό συµβόλαιο.
Εν κατακλείδι, τι χρειάζεται να κάνουµε για να µη µας «στρίψει»;
Κανείς δεν µπορεί να υπογράψει την επιτυχία ή το αποτέλεσµα µετά από αυτή την πανδηµία. Ακούγεται από επιδηµιολόγους, ανά τον κόσµο, ότι θα ακολουθήσουν κι άλλες πανδηµίες.
Μόνη διέξοδος για να βγει κάποιος κερδισµένος είναι να παραµείνει ο καθένας µάχιµος, παρά τα δεδοµένα.
Να τα καταφέρει να αποκοµίσει οφέλη και να χαίρεται για όσα του δίνεται η δυνατότητα να κάνει.
Νοµίζω ότι οι πιο σηµαντικές ερωτήσεις τώρα, είναι: Τι κόσµο θέλουµε και τι ρόλο θέλει ο καθένας να αναλάβει για τον εαυτό του;
Ελευθερία – Έρη Κεχαγιά Β.A., M.A., ECP
Σύµβουλος Οικογένειας Ψυχοθεραπεύτρια
info@psychiki-ygeia.gr
www.psychiki-ygeia.gr
Νεαπόλεως 7 & Λεωφ. Κηφισιάς (Πλησίον Νοσ. ΥΓΕΙΑ)
Αγία Φιλοθέη Αµαρουσίου
Τ.: 210 2020119
