Αποτελεί το πιο συχνό αίτιο πόνου στο χέρι και οφείλεται στην πίεση του μέσου νεύρου μέσα στον καρπιαίο σωλήνα. Μικροτραυματισμοί σε άτομα που η εργασία τους απαιτεί επαναλαμβανόμενες βίαιες κάμψεις και εκτάσεις δακτύλων και καρπού αποτελεί συχνό αίτιο του συνδρόμου (χειριστές υπολογιστών, χειρωνακτική εργασία).
Του Αντώνιου Παρτσινέβελου, χειρουργού ορθοπαιδικού
Άλλα αίτια είναι η ρευματοειδής αρθρίτιδα, κάταγμα κάτω άκρου της κερκίδας που πωρώθηκε σε παρεκτόπιση, οστεοαρθρίτιδα του καρπού, σακχαρώδης διαβήτης κ.λπ. Παρουσιάζεται επίσης συχνά κατά την εγκυμοσύνη, αλλά υποχωρεί συνήθως μετά τον τοκετό. Παρατηρείται συχνότερα σε ηλικίες 30 – 60 ετών και είναι 5 φορές συχνότερο σε γυναίκες.
Εκδηλώνεται με πόνο στον καρπό και μουδιάσματα ή μυρμηκιάσματα στην παλαμιαία επιφάνεια των 3 πρώτων δακτύλων και το μισό του παράμεσου.
Τα συμπτώματα είναι εντονότερα τη νύχτα και συχνά ξυπνούν τον ασθενή. Ο πόνος μερικές φορές αντανακλά προς τον αγκώνα
ή το βραχίονα. Όταν η πάθηση παραμείνει χωρίς θεραπεία για
μεγάλο διάστημα, μειώνεται η δύναμη του αντίχειρα και δυσκολεύονται
δουλειές που απαιτούν λεπτές κινήσεις όπως η συγκράτηση λεπτών
αντικειμένων (π.χ. ράψιμο). Σε πιο προχωρημένο στάδιο, υπάρχει
μειωμένη αίσθηση στο χέρι, στην κατανομή του μέσου νεύρου ή και
ατροφία μυών του θέναρος (κοντά στον αντίχειρα).
Η διάγνωση στηρίζεται στην κλινική εξέταση και το ηλεκτρομυογράφημα.
Η θεραπεία, εκτός από το αρχικό στάδιο, είναι χειρουργική, με μικρή τομή μερικών εκατοστών στην παλάμη υπό τοπική αναισθησία, χωρίς νοσηλεία του
ασθενή. Τα αποτελέσματα είναι πολύ ικανοποιητικά, εφόσον η επέμβαση γίνει έγκαιρα.
Εκτινασσόμενος δάκτυλος
(trigger finger)
Είναι η πάθηση κατά την οποία μετά την κάμψη ενός δακτύλου, ο ασθενής δυσκολεύεται να το εκτείνει και σε περαιτέρω προσπάθεια να το «τεντώσει»,
το δάκτυλο εκτινάσσεται. Ο ασθενής αναφέρει συχνά ότι το
δάκτυλο «κλείνει και δεν ανοίγει» ή το αντίστροφο.
Η πάθηση οφείλεται συνήθως σε πάχυνση και στένωση του ινώδους
ελύτρου που καλύπτει τον τένοντα στη βάση του δακτύλου, ενώ ακολουθεί
δευτεροπαθής πάχυνση του τένοντα.
Η θεραπεία είναι κατά κανόνα χειρουργική με τοπική αναισθησία, μικρή τομή στην
παλάμη και διάνοιξη του παθολογικού ελύτρου σε έκταση 1 cm περίπου, οπότε και διαπιστώνεται άμεσα διεγχειρητικά η ελεύθερη κίνηση του δακτύλου.
