1η Αναλήθεια
«Απορία και δέος προκαλούν οι δηλώσεις του Υπουργού Υγείας σε κυριακάτικη εφημερίδα, ομολογουμένως όταν δηλώνει: Για μία επιλογή μου έχω μετανιώσει, για την εμπιστοσύνη την οποία έδειξα σε ανθρώπους και συλλογικές εκφράσεις και δεν την άξιζαν».
Άκρως «δημοκρατική θέση», να μετανιώνει κανείς επειδή εισακούει τις συλλογικές εκφράσεις.
Βέβαια, αν το Υπουργείο Υγείας εισάκουε και συμβουλευόταν τους φορείς και τους συλλογικούς εκπροσώπους του υγειονομικού χώρου, θα αποφεύγονταν σωρεία άτοπων εγχειρημάτων και μέτρων που οδήγησαν και οδηγούν χιλιάδες γιατρούς και εκατομμύρια ασθενείς στην ταλαιπωρία.
Αξίζει μόνο να θυμίσουμε, το πρόσφατο μέτρο απαγόρευσης της συνταγογράφησης πραζόλης από τους κλινικούς γιατρούς, με τη δικαιολογία ότι η γαστροπροστασία είναι ιατρικό πεδίο των Γαστρεντερολόγων….Μέχρι και η Γαστρεντερολογική Εταιρεία εξανίστατο. Και αυτό ήταν ένα από τα πάρα πολλά….άτοπα.
Η ταλαιπωρία των γιατρών και πόσο μάλλον των ασθενών δεν έχει τελειωμό σε ένα Σύστημα Υγείας που στοχεύει πως θα βάλει το χέρι στην τσέπη του ασφαλισμένου και πως θα κόψει το χέρι και τη φωνή του γιατρού που απεγνωσμένα ωρύεται ότι άλλο δε μπορεί να ζήσει ΑΠΛΗΡΩΤΟΣ. Οι υποσχέσεις περισσεύουν, τα χρέη των γιατρών συσσωρεύονται, η φλόγα του εθελοντισμού δεν αρκεί για να καλύψει τα προς το ζην…και ο κος Υπουργός δηλώνει: «Ο ΕΟΠΥΥ το 2012 έλαβε επιπλέον κρατική επιχορήγηση τόσο από το Κοινωνικό Προϋπολογισμό όσο και από το αποθεματικό της χώρας. Το 2013 προβλέπονται 300 εκατ. ευρώ επιπρόσθετη επιχορήγηση από τον Κοινωνικό Προϋπολογισμό και θεωρώ ότι με την ορθολογική διαχείριση των εισφορών των φορέων κοινωνικής ασφάλισης δεν θα χρειαστεί περαιτέρω επιχορήγηση.»
Αλήθεια, πού είναι τα δεδουλευμένα των γιατρών; Πού είναι οι οφειλές 3 χρόνων;
Γιατί οι πολιτικοί της Υγείας και οι διοικητικοί του ΕΟΠΥΥ πληρώνονται κάθε μήνα….όταν οι γιατροί είναι απλήρωτοι χρόνια ολόκληρα….Πώς θα ζήσουν;
Πώς μπορούν και πληρώνονται αυτοί που χρεωστούν σε εκείνους τους λειτουργούς Υγείας που ΔΕΝ πληρώνουν;
Ο γιατρός της γειτονιάς πληρώνεται με υποσχέσεις. Φορολογείται για τα ποσά που του υποσχέθηκαν, αλλά ποτέ δεν του έδωσαν!!!
Μόνο υποσχέσεις από τον ΕΟΠΥΥ λαμβάνει…και γι’ αυτές φορολογείται…
Μόνο υποσχέσεις από τα συγχωνευθέντα στον ΕΟΠΥΥ Ταμεία έλαβε….και γι’ αυτές
ΚΑΙ κουρεύτηκε…ΚΑΙ φορολογήθηκε!!!
Πού πάνε λοιπόν τα 300 εκατομμύρια ευρώ;
Ο νοσοκομειακός γιατρός εφημερεύει δωρεάν μήνες ολόκληρους…Ο αγροτικός γιατρός παίρνει 850 ευρώ το μήνα, όταν τα τρέχοντα έξοδά του υπερβαίνουν τα 1000 ευρώ… ο εργαστηριακός γιατρός βουλιάζει στη φτώχια χωρίς να του πληρώνουν τις εργαστηριακές πράξεις και τα αναλώσιμα…Όμως…. ο Υπουργός ισχυρίζεται ότι δε χρειάζεται επιχορήγηση…
Κύριε Υπουργέ,
Οι γιατροί πεινούν… και η υπόσχεση της αποπληρωμής τους δεν επαρκεί για να τους χορτάσει. Οι ανασφάλιστοι καρκινοπαθείς πεθαίνουν και η υπόσχεση μιας κάρτας ανασφάλιστου δεν επαρκεί για να τους σώσει…Οι ακρίτες της άγονης γραμμής μεγαλώνουν τα παιδιά τους χωρίς γιατρό και η υπόσχεση ενός υγειονομικού χάρτη ανύπαρκτου δεν επαρκεί για να τους περιθάλψει.
2η Αναλήθεια
«Αξιοποιούμε κάθε διαθέσιμο ευρώ και περιορίζουμε τη σπατάλη του δημόσιου χρήματος όπου αυτή εντοπίζεται. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι υποβαθμίζουμε την ποιότητα των υπηρεσιών υγείας. Αντιθέτως, με τις καθημερινές μας προσπάθειες επιδιώκουμε να διατηρήσουμε το υψηλό επίπεδο των παρεχόμενων υπηρεσιών.»
Για ποιο περιορισμό στη σπατάλη μιλάμε, όταν ο φαρμακοποιός χορηγεί το φάρμακο χωρίς ιατρική συνταγή και ο ασθενής πηγαίνει εκ των υστέρων, αφού το πήρε, και παρακαλεί το γιατρό να του το συνταγογραφήσει για να μην το πληρώσει;
Για ποιο περιορισμό στη σπατάλη του δημόσιου χρήματος μιλάμε όταν σε δεκάδες νησιά του Αιγαίου λόγω έλλειψης γιατρών – ιδιαίτερα εξειδικευμένων – χρειάζεται αεροδιακομιδή για την οποία καλείται να πληρώνει το ελληνικό κράτος 20.000 και 30.000 ευρώ, ενώ το κόστος του ιατρικού προσωπικού, ακόμη και το κόστος διατήρησης των απαραίτητων ΜΕΘ θα ήταν πολύ μικρότερο σε ετήσια βάση….
Και δεν έχει προβεί η ηγεσία του ΥΥΚΑ στο αυτονόητο, που χρόνια τονίζουμε: μια καθολική Εθνική Πολιτική Πρόληψης, ισότιμη για όλους τους κατοίκους αυτής χώρας, μέσα από την οποία θα μπορούμε να μιλούμε για Οικονομία στις Δαπάνες Υγείας. Αυτό πρέπει να είναι η πρώτιστη προτεραιότητα στον Εθνικό Επανασχεδιασμό Ανασυγκρότησης του όλου Συστήματος Υγείας. Αυτό μπορεί να περιορίσει αποτελεσματικά τη σπατάλη του δημόσιου χρήματος: Μια Πολιτική Υγείας Πρόληψης με Υγιείς Πολίτες.
3η Αναλήθεια
«Μειώνουμε κατά 50% τις Γενικές Διευθύνσεις και κατά 37% τις υπόλοιπες διοικητικές μονάδες του Υπουργείου Υγείας. Μετατρέπουμε το Υπουργείο Υγείας σε επιτελικό όργανο, το οποίο θα εργάζεται για να διασφαλίζει την παροχή του αγαθού της υγείας με ποιότητα και πληρότητα.»
Και ενώ οι κλίνες ΜΕΘ δεν επαρκούν για να καλύψουν τις καθημερινές ανάγκες παροχής υπηρεσιών εντατικής θεραπείας, ακόμη και αυτές…οι ελάχιστες υπάρχουσες συρρικνώνονται από τις συγχωνεύσεις….και κλείνουν η μία μετά την άλλη σε όλη την Ελλάδα.
Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα του νοσοκομείου της Ρόδου, που είχε 8 κλίνες ΜΕΘ και με το νέο οργανόγραμμα των συρρικνώσεων, λόγω έλλειψης γιατρών και λόγω οριζόντιων περικοπών…., τώρα έχει μόνο 5 κλίνες ΜΕΘ.
5 κρεβάτια ΜΕΘ στο κεντρικό νοσοκομείο του Νοτίου Αιγαίου για να εξυπηρετήσουν τους πολυτραυματίες, τους εμφραγματίες, το επείγον στα παιδιά από το Καστελλόριζο, τη Σύμη, τη Χάλκη, τη Νίσυρο, την Κάσο, την Κάρπαθο, όλο το σύμπλεγμα των μικρών νησιών των Δωδεκανήσων, αλλά και των μεγάλων νησιών, στα οποία οι κλίνες των ΜΕΘ εξαλείφονται καθημερινά.
Ποιος πρώτα, που πρώτα, πώς; όταν το ΕΚΑΒ έρχεται στο νησί 15 ώρες μετά την κλίση, όταν ψάχνει σε όλο το Αιγαίο ΜΕΘ και δε βρίσκει, όταν φτάνει η οικογένεια να μεταναστεύει στην Κρήτη και από κει κάπου αλλού…όπου υπάρχει κρεβάτι για τον ασθενή…αν υπάρχει….
4η Αναλήθεια
«Σημαντική προτεραιότητα είναι ο περιορισμός της σπατάλης του δημόσιου χρήματος, την όποια προανέφερα και στην κατεύθυνση αυτή, επιστρατεύουμε και αξιοποιούμε τόσο τα πληροφοριακά συστήματα όσο και την τελευταία νομοθεσία στο πλαίσιο των δανειακών μας υποχρεώσεων.»
Η εφαρμογή των πληροφοριακών συστημάτων ηλεκτρονικής διαχείρισης της συνταγογραφίας και της παραπεμπτικογραφίας ήταν διαχρονικό αίτημα του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών. Φυσικά, πιστεύουμε ότι το σύστημα θα έπρεπε να έχει διασφαλισμένη την κατάλληλη ποιότητα και ασφάλεια, ώστε να μην «πέφτει» τις ώρες αιχμής και ταλαιπωρεί χιλιάδες χρήστες-γιατρούς και εκατομμύρια ασθενείς.
Όμως για ποιον περιορισμό σπατάλης στη φαρμακευτική δαπάνη συζητάμε, όταν ο ασθενής έχει το δικαίωμα να αυτοθεραπεύεται, να λαμβάνει το όποιο φάρμακο θέλει από το βοηθό φαρμακείου και στη συνέχεια…άτυπα….να πηγαίνει στο γιατρό και να τον χιλιοπαρακαλεί, με οποιεσδήποτε προφάσεις, να το συνταγογραφήσει, για να μην το πληρώσει;
Για ποιον περιορισμό στη δαπάνη του φαρμάκου γίνεται λόγος, όταν αμφιβόλου ποιότητας γενόσημα χρηματοδοτούνται από τα ασφαλιστικά ταμεία, αποδεικνύονται αναποτελεσματικά…και ανεβαίνει το κόστος της φαρμακευτικής δαπάνης γιατί ο ασθενής πρέπει να καταναλώσει πολλαπλάσιες ποσότητες για το ίδιο κλινικό αποτέλεσμα…και το φθηνό βγαίνει ακριβό;….και όταν αφορά τα ενδοφλέβια…μπορεί να εμφανίσει τέτοιες αλλεργικές αντιδράσεις, που να χρειαστεί μονάδα αυξημένης φροντίδας από τη λήψη αμφιβόλου ελέγχου και ποιότητας φθηνά σκευάσματα.
