Για «αποτυχημένη επικοινωνιακή στρατηγική ενός “επικοινωνιολόγου” δημάρχου» κατηγόρησε τη διοίκηση του Δήμου Αγίας Παρασκευής το στέλεχος της παράταξης «Νέα Αρχή» Δημήτρης Μυζήθρας.
Σε άρθρο του ο ίδιος ανέφερε:
«Στην Αγία Παρασκευή δεν έχουμε απλώς μια διοίκηση που επικοινωνεί πολύ. Έχουμε μια διοίκηση που φαίνεται να έχει επιλέξει να διοικεί μέσω επικοινωνίας. Και αυτό δεν είναι εκτίμηση. Είναι μοτίβο.
Το μοτίβο σε τέσσερα βήματα
Τα τελευταία δύο χρόνια επαναλαμβάνεται η ίδια ακολουθία:
Προκύπτει/υπάρχει πρόβλημα
Δημιουργείται πίεση (πολίτες, δημοσιότητα, αντιδράσεις)
Ανακοινώνεται μια αμφίβολης αποτελεσματικότητας “κίνηση”
Παρουσιάζεται ως λύση ή πρόοδος
Και μετά; Το πρόβλημα επιστρέφει ή δεν “έφυγε” ποτέ.
Παράδειγμα 1: Δυσοσμία στο Κοντόπευκο
Το πρόβλημα που “λύνεται” κάθε λίγους μήνες
Οι κάτοικοι διαμαρτύρονται εδώ και καιρό για έντονη δυσοσμία.
Όταν το θέμα φουντώνει:
ανακοινώνεται συνάντηση με την ΕΥΔΑΠ
γίνεται λόγος για παρεμβάσεις σε πεδίο που χαρακτηρίζεται αυθαίρετα ότι δεν είναι αρμοδιότητα του Δήμου
καλλιεργείται η εικόνα ότι “τρέχει” η λύση ή ότι αυτή βρίσκεται αλλού. Όχι στη δημοτική αρχή.
Λίγους μήνες μετά; Το πρόβλημα επανέρχεται μόλις σταματήσουν οι βροχές.
Άρα τι έχουμε; Όχι μια λύση που δεν πέτυχε. Αλλά μια επικοινωνία που επαναλαμβάνεται στο διηνεκές.
Παράδειγμα 2: Το αμαξοστάσιο και η Β’ Ζώνη Υμηττού
Από “βιώσιμη λύση” σε “οριστική λύση” – χωρίς απαντήσεις
Το 2024 παρουσιάστηκε ως “βιώσιμη λύση”. Το 2026 ως “οριστική λύση”.
Στο ενδιάμεσο όμως:
προέκυψαν σοβαρά ερωτήματα για τη χωροθέτηση
υπήρξαν αντιδράσεις από δημότες και δημοτικές παρατάξεις
τέθηκε θέμα περιβαλλοντικής νομιμότητας
Αντί για καθαρή απάντηση στο βασικό ερώτημα: «Είναι απολύτως νόμιμη η επιλογή;» παρατηρείται επικοινωνιακή μετατόπιση με τις “ατάκες”:
«είναι απαραίτητο έργο»
«πρέπει να στηριχθούν οι εργαζόμενοι»
«είναι μονόδρομος»
Δηλαδή, από το αν είναι νόμιμο προπαγανδίζεται το “γιατί πρέπει να γίνει”. Και αυτό είναι κλασική επικοινωνιακή μετατόπιση.
Παράδειγμα 3: Τραπεζοκαθίσματα στο πάρκο της Ψαρών
Η “δικαίωση” που δεν “έκλεισε” τίποτα
Μια προσωρινή δικαστική εξέλιξη “γιορτάστηκε” ως οριστική επιβεβαίωση της επιλογής του Δήμου.
Όμως:
το θέμα επανήλθε
υπήρξαν αντιδράσεις κατοίκων
οι εργασίες αμφισβητήθηκαν
Και η πραγματικότητα απλώς… επέστρεψε.
Παράδειγμα 4: Ο προϋπολογισμός και το έλλειμμα
Από το πρόβλημα στο αφήγημα
Όταν ανοίγει συζήτηση για τα οικονομικά:
εμφανίζεται αφήγημα “αναπτυξιακού προϋπολογισμού”
προβάλλονται χρηματοδοτήσεις που εξασφαλίστηκαν
μετατοπίζεται η συζήτηση
Αντί για καθαρή απάντηση για το πραγματικό μέγεθος του ελλείμματος και σαφή στρατηγική αντιμετώπισης, η σύγκρουση μετατρέπεται σε:
«παραπληροφόρηση»
«τοξικότητα»
«ποιος λέει τι»
Δηλαδή, από τα νούμερα που λένε πάντα την αλήθεια, περνάμε στις εντυπώσεις που είναι υποκειμενικές.
Παράδειγμα 5: Η “καταιγίδα καλών ειδήσεων”
Η πιο καθαρή μορφή της συγκεκριμένης στρατηγικής
Σε δημόσιες αναρτήσεις του δημάρχου, ειδικά την πιο πρόσφατη γίνεται γενικά λόγος για:
χρηματοδοτήσεις
συνεργασίες
καθαριότητα
δρόμοι
ΚΑΠΗ
παρέλαση
Όλα μαζί, συνθήματα στην ίδια ανάρτηση. Με τον ίδιο θριαμβευτικό τόνο.
Τι πετυχαίνει αυτό; Δεν ενημερώνει απλώς. Δημιουργεί συνολική εικόνα ΑΠΟΛΥΤΗΣ επιτυχίας!
Και μέσα σε αυτήν:
δεν ξεχωρίζει τι λύθηκε
δεν φαίνεται τι εκκρεμεί
δεν αξιολογείται τίποτα
Οι επικοινωνιολόγοι την χαρακτηρίζουν ως “τεχνική της διάχυσης”: Όλα ΦΑΙΝΟΝΤΑΙ να πηγαίνουν καλά — άρα δεν υπάρχει λόγος για να εξετάσει κάποιος κάτι βαθύτερα.
Παράδειγμα 6: Όταν δεν υπάρχει αφήγημα
Η σιωπή
Σε περιπτώσεις όπου:
υπάρχει προσβολή θεσμών
υπάρχει ακραία συμπεριφορά μελών της δημοτικής αρχής
υπάρχει ανεπανόρθωτη πολιτική έκθεση
δεν βλέπουμε:
έντονη επικοινωνία
πρωτοβουλία
καθαρή θέση
Τουναντίον. Βλέπουμε σιωπή.
Γιατί; Γιατί εδώ δεν μπορεί να στηθεί “καλή είδηση”. Τι να απαντήσει κάποιος για τις απαράδεκτες συμπεριφορές, των οποίων γινόμαστε όλο και πιο συχνά θεατές;
Αυτή είναι η τακτική “κρυβόμαστε μέχρι να περάσει η μπόρα” και συνεχίζουμε ως έχει μετά από αυτήν.
Το συμπέρασμα
Αν δει κανείς όλα τα παραπάνω μαζί, καταλαβαίνει ότι δεν πρόκειται για κάτι μεμονωμένο. Είναι σαφές ότι υπάρχει μοτίβο. Μια σταθερή τακτική. Μια διοίκηση που, μπροστά σε κάθε πρόβλημα, δεν απαντά πρώτα με λύση.
Απαντά με εικόνα.
τα προβλήματα δεν αντιμετωπίζονται
η επικοινωνία προηγείται της λύσης
και πολλές φορές την υποκαθιστά
Το πραγματικό ερώτημα
Δεν είναι αν γίνονται κινήσεις. Γίνονται. Σε επίπεδο ανακοινώσεων, αναρτήσεων και πρωτοβουλιών που δεν θυμίζουν σε κάτι μια αρχή που διοικεί, αλλά εταιρεία μάρκετινγκ που προωθεί.
Το ερώτημα είναι αν αυτές οι κινήσεις λύνουν τα προβλήματα ή αν απλώς δημιουργούν την εντύπωση ότι λύνονται.
Επίλογος
Η Αγία Παρασκευή δεν χρειάζεται περισσότερες ανακοινώσεις και κατασκευή συνολικής εικόνας επιτυχίας. Χρειάζεται διοίκηση.
Δεν χρειάζεται διαχείριση εντυπώσεων και “υπερπαραγωγή καλών ειδήσεων και προσδοκιών”. Χρειάζεται λύσεις. Καθαρές, νόμιμες, μόνιμες, σωστά προγραμματισμένες και βιώσιμες λύσεις, με σεβασμό στους δημότες και τους δημοτικούς πόρους.
Όλοι καταλαβαίνουν ότι:
η δυσοσμία δεν φεύγει με συναντήσεις
η νομιμότητα κατασκευής δεν διασφαλίζεται με δηλώσεις
τα οικονομικά δεν ισορροπούν με αφηγήματα
ο χαμένος χρόνος δεν κερδίζεται με φωτογραφίες
Στο τέλος, το ζήτημα δεν είναι τι ανακοινώνεται για να “επικρατήσουν” κάποιοι επικοινωνιακά, αλλά τι αντέχει στο χρόνο. Και όσο τα ίδια προβλήματα επιστρέφουν, τόσο η απόσταση ανάμεσα στην εικόνα και την πραγματικότητα μεγαλώνει.
Μια διοίκηση μπορεί για λίγο να πείθει με το πώς παρουσιάζει τα πράγματα. Δεν μπορεί όμως να ξεφεύγει διαρκώς από το τι πραγματικά συμβαίνει. Γιατί εκεί κρίνεται τελικά: Όχι στο ύφος των ανακοινώσεων, αλλά στη σιωπή που αφήνουν πίσω τους οι ανακοινώσεις, όταν η πραγματικότητα τις διαψεύδει.
