Ηθοποιός, ποιητής, συγγραφέας, συλλέκτης και τώρα δημοτικός σύμβουλος με τη νεοεκλεγείσα διοίκηση του Δήμου, ο Γιάννης Μποσταντζόγλου μάς ξεναγεί στην Αγία Παρασκευή.
Ονειρεύεται μια διαφορετική πόλη και δεσμεύεται ότι θα κάνει ό,τι μπορεί γι αυτό.
«Μεγάλωσα στο κέντρο, το κέντρο το λατρεύω, εκεί είναι οι δουλειές μου, όλη μου η ζωή. Στην Αγία Παρασκευή ήρθαμε με τη σύζυγό μου Δήμητρα (Παπαδήμα) το 2001 γιατί έχει εκείνη εδώ σπίτι. Η Αγία Παρασκευή έχει περισσότερη ησυχία, όλα τα Βόρεια Προάστια είναι λίγο «πιο εξοχή», αν κι έχουν αρχίσει να γίνονται και αυτά ασφυκτικά. Εγώ «σπίτι» μου νοιώθω όποιο μέρος από το οποίο έχω αναμνήσεις -και μνήμες έχω από την Ακρόπολη και την Πλάκα. Εκεί μεγάλωσα με τους γονείς μου, το σπίτι μας ήταν πάντα ανοιχτό, κάθε μέρα περνούσε από το τραπέζι μας όλη η καλλιτεχνική και πολιτική Ελλάδα, ο Θεοδωράκης, ο Φλωράκης, ο Ξαρχάκος, ο Ταχτσής. Ο Μποστ, ο πατέρας μου, μπορεί να ανήκε στην αριστερά αλλά ήταν επίσης υπερκομματικός, δεν ήταν στιγματισμένος., τον εκτιμούσαν όλοι! Μεγάλωσα διαβάζοντας βιβλία, όπως κι εκείνος, κάνοντας εκδρομές, μπάνια, παιχνίδι. Εκείνος μου μετέδωσε και το μεράκι των συλλογών. Το σπίτι μου είναι γεμάτο από αντίκες, αμέτρητα βιβλία, τάματα, πορσελάνες, γυαλικά, ό,τι μπορείς να φανταστείς! Τώρα, όλα άλλαξαν τώρα. Άλλη ζωή, άλλη ψυχή»…
«Ποια είναι η θέα απ’ το μπαλκόνι μου; Δρόμος με δέντρα μέχρι εκεί που πάει το μάτι σου! Από την ταράτσα η θέα είναι ακόμη καλύτερη! Βλέπεις μέχρι θάλασσα. Εκεί περνάει ώρες κυρίως η Δήμητρα κι η κόρη μας. Όμορφα είναι, αλλά ο έρωτας για το κέντρο… δεν περνάει με τίποτα! Η Αγία Παρασκευή είναι σε κάθε περίπτωση μια πόλη άναρχα δομημένη, δεν έχει αρμονία, είναι χωρισμένη στα δύο. Η πάνω πλευρά, πάνω από την κεντρική πλατεία, είναι λίγο νεκρωμένη, για να κινηθείς, πρέπει να πάρεις αυτοκίνητο. Η Αγίου Ιωάννου είναι πασαρέλα, εμένα μ’ αρέσει η ησυχία, όχι ο πολύς κόσμος. Από μικρός ήμουν έτσι. Στην Αγία Παρασκευή δε διασκεδάζω. Και σε αυτό το θέμα ψηφίζω κέντρο Αθήνας δαγκωτό. Μένω πάντως στο Κοντόπευκο, από την κάτω πλευρά της Μεσογείων, εκεί είναι καλύτερα απ’ τις απόψεις που σας λέω».
«Αν μου ζητούσαν να κάνω ένα διαφημιστικό σποτ για την Αγία Παρασκευή; Ξέρω γω; Θα δυσκολευόμουν… Θα έβαζα τα ωραία σπίτια που έχει, κάποια ενδιαφέροντα στενάκια, τα διατηρητέα, την εκκλησία της Αγίας Παρασκευής -το σήμα κατατεθέν της πόλης. Δεν μπορώ να σκεφτώ πολλά, δυστυχώς! Η πόλη έχει πολλές ακαθαρσίες; Τι να διαφημίσω»;
«Στην Αγία Παρασκευή, από την αρχή προσπαθούσα να βοηθήσω με όποιο τρόπο μπορούσα για το καλό της πόλης. Έχω γίνει γραφικός, παίρνω το αυτοκίνητο και τα εργαλεία μου, πηγαίνω και καθαρίζω οικόπεδα, δρόμους. Τώρα που εξελέγην δημοτικός σύμβουλος, δε μ’ ενδιαφέρει να βρίσκομαι στις αίθουσες συνεδριάσεων –άσε που δεν έχω και χρόνο λόγω θεάτρου. Αυτό που έχω πει και στον νέο δήμαρχο Γιάννη Σταθόπουλο είναι ότι θα παλέψω στην πράξη. Να πω μια κουβέντα κάπου προκειμένου να προχωρήσει κάτι, να καθαρίσω, να ποτίσω… Προχθές τα έβαλα με κάτι παιδιά που έγραφαν βρισιές στο άγαλμα του Κολοκοτρώνη στην κεντρική πλατεία. Που είναι η Παιδεία μας; Αν δεν αλλάξουμε αυτά, πώς θα αλλάξουν άλλα μεγαλύτερα; Εγώ αυτά μπορώ να προσφέρω. Δεν έχω βλέψεις, θέλω να βοηθήσω ανιδιοτελώς. Αυτό που θα προσπαθήσω πολύ είναι να φτιάξω ένα θέατρο. Αυτό είναι στοίχημα. Είναι δυνατόν η Αγία Παρασκευή να μην έχει θέατρο; Χρειαζόμαστε έναν μεγάλο χώρο που να χωράει πάνω από χίλια άτομα, να γίνονται συναυλίες το καλοκαίρι, να φιλοξενούνται μεγάλες θεατρικές παραστάσεις το χειμώνα. Μακάρι να είχα λεφτά και να έλυνα άμεσα όλα τα θέματα της Αγίας Παρασκευής. Το εννοώ. Μας έφαγαν τα κομματικά συμφέροντα, δεν κοιτάμε την ουσία. Αν είχα λεφτά θα αγόραζα ένα Δημαρχείο, να έχει η πόλη το δικό της σπίτι, θα έδινα λεφτά για να φτιάξουμε ένα τεράστιο υπόγειο γκαράζ, να δούμε τι θα κάνουμε με το Μετρό, το κολυμβητήριο. Όλα δώρα στην πόλη. Έλα όμως που δεν έχω»…
«Αχ, αυτή η Ελλάδα! Αισθάνομαι σα να ζω έναν παγκόσμιο πόλεμο. Εμείς είμαστε η αρχή, πειραματίζονται με μας, θέλουν να δουν τις αντοχές μας. Κι εμείς δυστυχώς, δείχνουμε να αντέχουμε. Ζούμε από τις δυσκολότερες περιόδους της παγκόσμιας ιστορίας. Ήρθαν οι ξένοι να μας πουν πώς θα ζήσουμε τη ζωή μας στην Ελλάδα. Με διαφορετικά στάνταρντ απ’ ότι οι υπόλοιποι Ευρωπαίοι. Εμάς όμως μας φορολογούν από το πρώτο ευρώ, χάθηκε η χαρά απ’ τη ζωή μας, υποφέρουμε. Μας φορολογούν λέει τώρα και για το εξοχικό μας. Είναι δυνατόν να παίρνουν αυτές τις αποφάσεις Έλληνες πολιτικοί; Όχι βέβαια. Οι ξένοι μας τα επιβάλλουν, ο βορειοευρωπαίος σου λέει δεν έχει εξοχικό, γιατί να έχει ο Έλληνας; Λες και είμαστε το ίδιο. Θα απέλυε ποτέ Έλληνας πολιτικός γυναίκες που καθαρίζουν σκάλες υπουργείων. Θλίβομαι αφάνταστα για το ήθος των πολιτικών μας που άγονται και φέρονται από τις ξένες δυνάμεις».
«Όχι, δε με νοιάζει τι νόμισμα θα έχουμε, αν θα λέγεται δραχμή, γουάν ή χρυσή λίρα. Και με το ευρώ τι καταλάβαμε; Ενιαίο νόμισμα για διαφορετικές χώρες; Ο πολίτης στις Βρυξέλλες παίρνει 3000 ευρώ μισθό κι εμάς εδώ μας ζητάνε να ζήσουμε με 400. Εμένα με νοιάζει ο άνθρωπος του μεροκάματου να έχει σπίτι, στέγη, φαγητό, να μπορεί να δίνει στο εγγόνι του ένα χαρτζιλίκι και όχι να εξευτελίζεται καθημερινά. Κατεστραμμένοι είμαστε. Ας μη μας κάνει εντύπωση η άνοδος των ακροδεξιών κομμάτων, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η σημερινή Ελλάδα ψηφίζει ναζί και η Ελλάδα του 1950 έβγαινε από πόλεμο κατά των ναζιστών. Είμαστε σε σύγχυση»…
«Αν αθλούμαι; Τώρα όχι. Παλαιότερα έπαιζα βόλεϊ, χάντνμπολ, σε πρωταθλητικό επίπεδο έκανα δέκαθλο, ακόντιο, κολύμπι, πόλο, μποξ, στίβο, ήμουν στην Εθνική στην πάλη. Τώρα αυτό που κάνω με πάθος είναι να… καπνίζω. Τα αθλήματα πάντως με βοήθησαν πολύ από διάφορες απόψεις. Μη ξεχνάς ότι είμαι κι ένας άνθρωπος που παίρνει «φωτιά» εύκολα, είμαι αυθόρμητος, πληθωρικός έντονος, αυτό δε διορθώνεται, κουλαντρίζεται όμως»…
«Το θεατρικό έργο στο οποίο πρωταγωνιστώ, «Μαρία Πενταγιώτισσα», και το οποίο θα πάει περιοδεία σε όλη την Ελλάδα, είναι σα να γράφτηκε χθες, πολύ επίκαιρο και διαχρονικό. Κάνει αναγωγές στη δικαιοσύνη, στον φασισμό, στην ακρίβεια, στους απατεώνες, στα ξένα συμφέροντα. Η όμορφη Μαρία Πενταγιώτισσα είναι η νύφη που ορέγονται πολλοί γαμπροί. Μόνο που δεν είναι Έλληνες»…
