Με ευκαιρία τις Γιορτές, πήγα στη Σπάρτη όπου ζει η κόρη µου µε τον άντρα της και τα τρία αγοράκια τους.
Πρωί της επόµενης των Χριστουγέννων, κατέβηκα απ’ το δωµάτιό µου στο ξενοδοχείο, πήρα το πρωινό µου -που είναι σταθερά το ίδιο, τόσο στο σπίτι µου όσο και µπροστά στον «πλούσιο µπουφέ» του συγκεκριµένου ξενοδοχείου- κι αποφάσισα να µην ενοχλήσω τους συγγενείς µου νωρίς νωρίς. Γι’ αυτό και πήγα να ψευτοδώ τις αρχαιότητες της Σπάρτης, στην Ακρόπολή της, δίπλα και πάνω από το σηµερινό στάδιο/γήπεδο της πόλης.
Εικάζοντας ότι ο αρχαιολογικός χώρος θα ήταν κλειστός εκείνες τις µέρες, σκέφτηκα να ρίξω µια µατιά απ’ έξω, απ’ την περίφραξη.
Τελικά, πηγαίνοντας έως εκεί, διαπίστωσα ότι σ’ ένα διπλανό µονοπατάκι, που οδηγούσε στο πλάι της περίφραξης, είχαν «σπάσει» το κοτετσόσυρµα της περίφραξης. Από εκεί και µπήκα στον αρχαιολογικό χώρο. Το χορτάρι, τώρα, χειµώνα, ήταν µέχρι τον αστράγαλο.
Φαντάζοµαι, την άνοιξη, να είναι µέχρι το γόνατο! Εγκατάλειψη! Υπάρχουν πινακίδες που αναφέρονται σε αρχαιολογικές ανασκαφές των µέσων της δεκαετίας του 1960! Κάνεις τον συνειρµό: «Α!, Κυβέρνηση Κέντρου µε Πρωθυπουργό τον “Λόγιο», Γεώργιο Παπανδρέου».
Ευχαριστώ! Έκτοτε, µηδέν; Εξήντα Χρόνια; Χούντες, Μούντες, «Αποκατάσταση ∆ηµοκρατίας», Χα Χα!;… Συζητάµε για την Αρχαία Σπάρτη· το ένα απ’ τα δύο ενδοξότερα Κράτη/Αυτοκρατορίες (τότε) της Κλασικής Αρχαιότητας και νικητή του Πελοποννησιακού Πολέµου! Εντάξει, δεν ήταν και πολύ των «γραµµάτων και τεχνών», αλλά, σίγουρα, είχαν θέατρο(α), γυµναστήρια, ναούς και αγορά.
Κρίµα! Γιατί το όνοµα και µόνο «πουλάει». Ιδιαίτερα µεταξύ των γερµανικών φύλων, που θεωρούν ότι η σωµατική ρώµη προέχει της διανόησης.
Ένα αεροδρόµιο, πανάθεµάτο! Για charters!
Κι ένα, κάποιο, Μουσείο! Όχι, αυτό το «ελάχιστο».
Η «µισή» Βουλή -εκάστοτε- είναι Λάκωνες. Η αυταρέσκεια και η φιλοδοξία, µαζί µε την επιθετική αυτοπεποίθηση, περισσεύει. Κάντε κάτι! Το «φιλέτο» σάς το έχουν βάλει στο πιάτο σας οι, τότε, Λακεδαιµόνιοι. Μέχρι κι ο… Τζόκοβιτς, όταν κατακτά κάποιον -απ’ τους πολλούς- τίτλο, κραυγάζει… «This is Sparta!».
Μεθεπόµενη των Χριστουγέννων ηµέρα: Πολύς «ντόρος» και διαφήµιση έχει γίνει, τα τελευταία χρόνια, αναφορικά µε το χωριό «Βαµβακού». Το χωριό αυτό έχει, πρόσφατα, προβληθεί καθώς έχει οικονοµικά στηριχτεί από το Ίδρυµα Σταύρου Νιάρχου κι από την οικογένεια Κουµάνταρου.
Για να πας στη Βαµβακού, πρέπει να «βγεις», από τον άξονα του παλιού δρόµου Τρίπολης – Σπάρτης και να περάσεις µέσα απ’ τα χωριά «Καρυές» και, µετά, Βαρβάτσι. (Το δεύτερο, φαντάζοµαι, ότι είναι η γενέτειρα των οικογενειών µε τ’ όνοµα «Βαρβιτσιώτης». Η τοπονυµική ονοµατοδότηση κάποιου ατόµου, απαιτεί, αυτό το άτοµο να µην είναι στο µέρος καταγωγής του. π.χ. όλοι οι κάτοικοι στο Βαρβάτσι, είναι Βαρβιτσιώτες. Μόνον αυτοί που αποµακρύνονται απ’ το Βαρβάτσι παίρνουν το προσωνύµιο «Βαρβιτσιώτης» για να ταυτοποιηθούν στον ξένο τόπο που βρίσκονται).
Υπάρχει και ανδριάντας του Στρατηγού Κων/νου Μπαρµπιτσιώτη στο χωριό. (Μάλλον θα πρόκειται για τον περίφηµο οπλαρχηγό «Ζαχαριά», που ένωσε, προ-επαναστατικά, όλους τους αρµατωλούς της Πελοποννήσου. ∆ολοφονήθηκε, «µπαµπέσικα», το 1805).
Θα ‘θελα να αναφερθώ, στο πρώτο χωριό που περνά κάποιος και που φέρει -στις επιγραφές- τ’ όνοµα «Καρυές». Το χωριό αυτό, είναι γνωστό και αναφέρεται απ’ τους ντόπιους ως «Αράχωβα». Και κάνω τη σκέψη: Ο Περικλής κι ο Φειδίας ή, µάλλον, ο Φειδίας κι ο Περικλής, «γέννησαν» το ανυπέρβλητο αριστούργηµα της αρχιτεκτονικής και γλυπτικής: τον Παρθενώνα στο βράχο της Ακρόπολης Αθηνών. Οι κίονες του Ναού της Παρθένου Αθηνάς, είναι ιωνικού ρυθµού. Τα κιονόκρανα, είναι δωρικού ρυθµού. ∆ηλαδή, εκπονηµένα κατ’ αρχιτεκτονικό ρυθµό του αντίπαλου / εχθρού κράτους, των ∆ωριαίων Λακεδαιµονίων! (Αυτά, στο µέσο του Πελοποννησιακού Πολέµου!).
Τα αγάλµατα, που στηρίζουν την οροφή του Ερέχθειου, είναι έξι και αποτελούν ανθρωπόµορφες «Κόρες ή Καρυάτιδες». Οι κοπέλες από τις Καρυές φηµίζονταν, κατά την αρχαιότητα, για την οµορφιά και την κορµοστασιά τους. Έτσι, µε τα χρόνια, όταν κάποιο κτίσµα στηριζόταν, αντί σε κολώνες, σε γυναικόµορφα αγάλµατα, αυτά τα αγάλµατα αναφέρονταν ως «Καρυάτιδες».
Είναι θλιβερό, λοιπόν, το χωριό σου να έχει γίνει διάσηµο στα πέρατα του αρχαίου κόσµου, από αυτό το αρχιτεκτονικό/δοµικό στοιχείο, κι εσύ να έχεις µετονοµάσει την περιοχή σε «Αράχωβα»! Αποτελεί προσβολή και απόδειξη αµορφωσιάς και αποστασιοποίησης απ’ αυτό -που διατείνεσαι- ότι αποτελεί τη φυλετική σου ρίζα.
Μου ‘ρχεται στο µυαλό ο Φαλµεράιερ αλλά και ο Ελληνιστής περιηγητής, Γερµανός, Ζαχαρίας φον Λίνγκενθαλ (Zachariae von Lingenthal), που πέρασε από τη «Νέα Σπάρτη» το 1837. Συνάντησε τον Επίσκοπο και τον ρώτησε για τα αρχαία χειρόγραφα και αρχαία στοιχεία που πρέπει να βρίσκονται σε εκκλησίες και µοναστήρια. Ο «άγιος» Επίσκοπος, απάντησε: «Ω, Ναι! Τα έχουµε καταστρέψει όλα!»
Μόνο µε σωστή ΠΑΙ∆ΕΙΑ µπορεί ν’ αναστηθεί αυτός ο Λαός!
Λεωνίδας Μαγκλής
