Οι δύο πρόσφατοι φονικότατοι σεισμοί στην πόλη Λα Γκουάιρα της Βενεζουέλας μάς υπενθυμίζουν ότι στο φυσικό περιβάλλον ελλοχεύουν σοβαρότατες απειλές για τον άνθρωπο.
Γράφει ο Γεώργιος Γενετζάκης, φιλόλογος στο Χαλάνδρι
Οι καταστροφικές φωτιές στα δάση, οι θεομηνίες από τις πλημμύρες, οι σεισμοί, το πολικό ψύχος αλλά και οι καύσωνες, διαχρονικά μας τραυματίζουν και αποδεικνύουν την ευαλωτότητά μας σε αυτά τα φυσικά φαινόμενα.
Από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα η κοινωνία προσπαθεί μέσω του ορθού λόγου και της συνεργασίας να τιθασεύσει την αγριότητα της φύσης, δημιουργώντας συνθήκες προστασίας από την καταστροφική της μανία.
Σήμερα, παρά την αλματώδη πρόοδο των αντισεισμικών μέτρων, ο σεισμός φαίνεται να προκαλεί τον μεγαλύτερο φόβο στο άτομο, όχι μόνο, επειδή μπορεί σε ελάχιστα δευτερόλεπτα να χάσει το νοικοκυριό του, αλλά γιατί είναι πιθανό το ίδιο ή οι οικείοι του να απολέσουν τη ζωή τους.
Θάνατος, ψυχικός πόνος, απόγνωση, στέρηση βασικών αγαθών, υλικές καταστροφές είναι οι χειρότερες επιπτώσεις αυτού του φαινομένου. Στους δέκτες μας παρακολουθούσαμε με δάκρυα στα μάτια την απέλπιδα προσπάθεια διάσωσης ανθρώπων διαφόρων ηλικιών μέσα από τα χαλάσματα καθώς και τα χειροκροτήματα ανακούφισης των παρισταμένων σε κάθε επιτυχή επιχείρηση.
«Mε δάκρυα στα μάτια»
Αξιοσημείωτο είναι ότι στην ανεύρεση επιζώντων παρατηρείται κάτι το μεγαλειώδες: Ομάδες διάσωσης διαφόρων κρατών –ακόμη και εχθρικών μεταξύ τους- σπεύδουν να βοηθήσουν! Μπροστά στον κίνδυνο οι άνθρωποι ενώνονται, παραμερίζουν τις όποιες διαφορές τους και συνεργάζονται. Έτσι ακριβώς, έγινε με τους γείτονές μας Τούρκους στον τελευταίο ισχυρό σεισμό στη Νότια Τουρκία (6/2/2023). Έλληνες και Τούρκοι αλληλέγγυοι, αδέλφια!
Επιτρέψτε μου στο σημείο αυτό να καταθέσω μία αλληγορική αλλά αρκούντως διδακτική αφήγηση. Κάποτε επισκέφθηκε κάποιος την «κόλαση» το μεσημέρι. Εκεί είδε τους ανθρώπους να κάθονται γύρω από τραπέζια με όλων των ειδών τα εδέσματα, αλλά δεν μπορούσαν να φάνε. Ο λόγος: είχαν δεμένα στα χέρια τους κάτι τεράστια πιρούνια που δεν τους επέτρεπαν να φέρουν την τροφή στο στόμα τους. Προσπαθούσαν, αλλά μάταια! Η τροφή έπεφτε στο πάτωμα. Επικρατούσαν φωνές, φασαρία και εκνευρισμός.
Στη συνέχεια επισκέφθηκε τον «παράδεισο». Αντικρίζει το ίδιο σκηνικό: τραπέζια με όλων των ειδών τα φαγητά και τους συνδαιτυμόνες να έχουν στα χέρια τους δεμένα τα ίδια μεγάλα πιρούνια. Εκεί όμως επικρατούσε ηρεμία! Οι άνθρωποι έτρωγαν! Τάιζε ο ένας τον άλλο! Αυτή τη θαυμαστή δύναμη της συνεργασίας παρακολουθούμε από τις ομάδες διάσωσης.
Το ερώτημα
Ωστόσο, βλέποντας στους δέκτες μας τα κατεδαφισμένα από τον σεισμό κτήρια στη Βενεζουέλα, το μυαλό μας τρέχει στα αντίστοιχα διαλυμένα οικοδομήματα στη Συρία, στην Ουκρανία, στη Γάζα, στην Τεχεράνη. Μόνο που εκεί το κακό δεν προκαλείται από τον Εγκέλαδο αλλά από τον ίδιο τον άνθρωπο. Όλα όμως τα υπόλοιπα είναι ίδια: θάνατος, ψυχικός πόνος, απόγνωση, στέρηση βασικών αγαθών, καταστροφή.
Επομένως, τίθεται το ερώτημα: Έχουμε την πολυτέλεια να σκοτωνόμαστε μεταξύ μας, αφού μπορεί ανά πάσα στιγμή να αντιμετωπίσουμε όλοι τις ολέθριες συνέπειες ενός ισχυρού σεισμού; Είναι λογικό να δαπανούμε πόρους σε πολεμικές ενέργειες, ενώ υπάρχει τεράστια ανάγκη για έργα ειρήνης; Ποιο μήνυμα αποτυπώνεται από τη δράση των Ομάδων Διάσωσης μπροστά στα ερείπια ενός σεισμού, αν όχι της αναγκαιότητας για αλληλεγγύη στην ανθρωπότητα;
Γιατί ο πόλεμος, παρά τη μείωση της συχνότητάς του από την αρχαιότητα, εξακολουθεί να ταλανίζει την κοινωνία; Γιατί να μην αναδεικνύουμε ειρηνοποιούς ηγέτες, προκειμένου να δημιουργούν προϋποθέσεις ειρήνης στον κόσμο και να τον προετοιμάζουν για την αναγκαιότητα εξοστρακισμού του μίσους; Γιατί οι ανά τον κόσμο ταγοί (πολιτικοί, θρησκευτικοί), τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης (ΜΚΔ) και οι φορείς κύρους και εξουσίας να μην αναλαμβάνουν μία διεθνή «σταυροφορία» για το άτοπο των συρράξεων;
Γιατί μένουμε στις διαφορές μας και δεν επενδύουμε σε αυτά που μας ενώνουν; Γιατί σπαταλάμε τις δυνάμεις μας σε καταστροφικές ενέργειες και δεν προσπαθούμε με όλα μας τα μέσα να δημιουργήσουμε συνθήκες επώασης της ειρήνης; Τα θύματα του σεισμού της Βενεζουέλας μάς υπενθυμίζουν την τεράστια συνευθύνη μας και μάς καλούν να αναστοχαστούμε.
