Στην πρόσφατη απεργιακή κινητοποίηση των αγροτών με τις καταλήψεις δρόμων παρακολουθήσαμε από τους δέκτες μας τις επιθετικές ενέργειες ορισμένων συμπολιτών μας εναντίον αστυνομικών οργάνων –συνοδευόμενες μάλιστα και από φραστικές επιδοκιμασίες μικρής ομάδας παρισταμένων. Σαφέστατα, οι συγκεκριμένες πράξεις δεν αμαυρώνουν το σύνολο των αγροτών, προσφέρουν όμως αφορμή προβληματισμού.
Γράφει ο Γεώργιος Γενετζάκης, φιλόλογος στο Χαλάνδρι
Παρόμοια γεγονότα συμβαίνουν συχνά σε πολλές διαδηλώσεις, όπου τα αστυνομικά όργανα δέχονται επίθεση με πέτρες, με καδρόνια, με βόμβες μολότοφ, με ύβρεις και υφίστανται μία γενικότερη απαξίωση που δηλώνει και ο αδικαιολόγητος χαρακτηρισμός «μπάτσοι-γουρούνια-δολοφόνοι».
Συνηθίζουμε, και απόλυτα δικαιολογημένα, να καταδικάζουμε την αστυνομική αυθαιρεσία –ενίοτε εγκληματική- και την αδιάκριτη υπερβολή στην εκτέλεση των καθηκόντων των οργάνων της τάξης στις συμπλοκές με τους διαδηλωτές ή με άλλα παραβατικά άτομα. Ευτυχώς σήμερα τα δημοκρατικά δεδομένα και η σύγχρονη ψηφιακή τεχνολογία δίνουν την ευχέρεια να αναδεικνύονται ευκολότερα τα λάθη τους και να ακολουθεί η διαδικασία ελέγχου τους που κάποτε φτάνει μέχρι και την απόλυσή τους.
Αναμφισβήτητα, δύσκολα μπορεί να αποκλειστεί στατιστικά η κατάχρηση εξουσίας στον χώρο των υπηρετούντων τη «νόμιμη βία», όπως άλλωστε συμβαίνει και με όποιον διαχειρίζεται εξουσία. Οφείλουμε όμως να ομολογήσουμε ότι τα όργανα της αστυνομίας σήμερα, συγκριτικά με παλαιότερες εποχές του Ελληνικού κράτους, διακρίνονται από περισσότερες γνώσεις και δημοκρατικά αντανακλαστικά που τους προσφέρουν η Λυκειακή εκπαίδευση, κυρίως οι σύγχρονες αστυνομικές σχολές και το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα ελέγχου τους από τους πολίτες. Μάλιστα τα νέα παιδιά στην Αστυνομία στο σύνολό τους είναι ευγενέστερα και προθυμότερα στην εξυπηρέτηση του πολίτη.
Όμως γιατί να αποδεχόμαστε αδιαμαρτύρητα τη βία που ασκούν κάποιοι συμπολίτες μας εναντίον των αστυνομικών οργάνων; Λησμονούμε ότι οι αστυνομικοί που έχουν χάσει τη ζωή τους εν ώρα υπηρεσίας αντιμετωπίζοντας ένοπλους, διαδηλωτές και «φιλάθλους» από το 1984 – έτος ενοποίησης της Ελληνικής Αστυνομίας- μέχρι σήμερα είναι δεκάδες με τελευταίο τον θάνατο του Ανθυπαστυνόμου Γεώργιου Λυγγερίδη από φωτοβολίδα, ενώ παράλληλα οι τραυματισμένοι είναι εκατοντάδες;
«Τα όργανα της τάξης δεν είναι εχθροί μας»
Πριν από χρόνια ένας τριανταδυάχρονος αστυνομικός οδηγός μηχανής καταδιώκοντας έναν κακοποιό δέχτηκε από τον ίδιο λάκτισμα στη μηχανή του και, χάνοντας την ισορροπία του, καρφώθηκε σε παρακείμενο στύλο, με αποτέλεσμα να χάσει τη ζωή του, αφήνοντας δύο παιδιά ορφανά! Ας προσπαθήσουμε να έρθουμε τη θέση τους…
Ξεχνάμε ότι οι αστυνομικοί είναι και αυτοί εργαζόμενοι και μάλιστα σκληρά; Ο δείκτης επικινδυνότητας της εργασίας τους είναι από τους πιο υψηλούς. Το όργανο της τάξης φεύγοντας το πρωί από το σπίτι του και φιλώντας τον/την σύντροφό του και το παιδί του, δεν γνωρίζει αν θα επιστρέψει σωματικά ακέραιος. Μάλιστα τα στελέχη των Μ.Α.Τ. συστηματικά βρίσκονται σε μεγάλη ψυχολογική πίεση- φόβος, αγωνία, οργή, κούραση, απογοήτευση-, διότι γνωρίζουν ότι έχουν να αντιμετωπίσουν συχνά την εγκληματική επιθετικότητα μερικών συμπολιτών μας, που ταυτίζουν τους αστυνομικούς με τα αρνητικά του κράτους.
Γιατί δεν υπολογίζουν οι βιαιοπραγούντες συμπολίτες ότι πίσω από το κράνος του Ματατζή βρίσκεται το παιδί μας, ο αδελφός μας, ο συγγενής μας, ο γείτονάς μας, ο φίλος μας, ένας νέος συνάνθρωπος με τα ίδια καθημερινά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε όλοι μας και αξίζει τον σεβασμό μας; Οι εργαζόμενοι στην αστυνομία είναι παιδιά ενός «κατώτερου Θεού»;
Υπάρχει κράτος χωρίς αστυνομία; Διαταγές εκτελούν, έστω και αν σε κάποιους δεν αρέσουν. Συνηθίζουμε να δυσφορούμε με τους αστυνομικούς έλεγχους για αλκοόλ, όρια ταχύτητας και τόσες άλλες αξιόποινες πράξεις, αλλά λησμονούμε ότι η εργασία της αστυνομίας ουσιαστικά μάς προστατεύει. Ας φανταστούμε τι θα γινόταν, αν για μία περίοδο αποσυρόταν η τροχαία από την εποπτεία των δρόμων. Πόσους νεκρούς επιπλέον θα είχαμε μόνο από μεθυσμένους οδηγούς;
Είναι αναγκαίο, επομένως, να κατανοήσουμε ότι τα όργανα της τάξης δεν είναι εχθροί μας σε περιβάλλον δημοκρατίας, αλλά αρωγοί στη δίκαια και ασφαλή οργάνωση της κοινωνίας και οφείλουμε να τους δείχνουμε τον προσήκοντα σεβασμό. Η βία κατά των αστυνομικών δεν αποτελεί πράξη πολιτισμού.
