Από την έντυπη έκδοση της εβδομαδιαίας Αμαρυσίας – 31/07/2026
ΕΠΕΑΠΤΕΡΟΕΝΤΑ
Γράφει ο Άγγελος Πολύδωρος
Ιούλιος του 1987 ήταν όταν εκφράστηκα για πρώτη φορά δημοσίως από την ΑΜΑΡΥΣΙΑ, συμπληρώνοντας φέτος 39 ολόκληρα χρόνια δημόσιων γραπτών. Πρώτα φιλοτελική στήλη, κατόπιν δημοτικό ρεπορτάζ, μόνιμη σατιρική στήλη στο τότε εβδομαδιαίο φύλλο, ύστερα οικονομικό και πολιτικό ρεπορτάζ στο καθημερινό και ταυτόχρονα πολιτιστικό και κινηματογραφικό, που μου άρεσαν καλύτερα.
Τα θυμήθηκα, όχι από ναρκισσιστική διάθεση ή αυτοπροβολή, αλλά για να σχολιάσω το γεγονός ότι η δημοσιογραφική ιδιότητα, δηλαδή, η καταγραφή γεγονότων και η έκφραση άποψης δεν είναι προσόντα που πέφτουν ουρανοκατέβατα στο κεφάλι του ενδιαφερόμενου να «γράφει δημόσια». Απαιτούνται τριβή, διαρκής ενασχόληση, γνώσεις που αποκτούνται διαβάζοντας συνεχώς και παρακολουθώντας το κοινωνικό γίγνεσθαι, την εξέλιξη των πραγμάτων και ύστερα γράφοντας, εκφράζοντας τις απόψεις των άλλων και των δικών του με τρόπο που να ξεχωρίζει ο αναγνώστης, πότε υπάρχει είδηση και πότε αυτό που γράφεται είναι η γνώμη του.
Όλα αυτά, από μια εποχή που δεν υπήρχε Artificial Intelligence, ούτε Language Laboratories που διαβάζουν τα κείμενά σου και σε καθοδηγούν τι να αποφεύγεις και τι να ακολουθείς στο γράψιμό σου, ώστε να μη γίνεσαι βαρετός στο αναγνωστικό σου κοινό (έζησα να το δω κι αυτό).
Αναφέρω όλα αυτά, επειδή τα τελευταία δυο χρόνια περίπου, παρακολουθώ ανθρώπους, οι οποίοι μιλώντας στις παρέες δεν μπορούν να αρθρώσουν άποψη και καταφεύγουν στα «έτσι πιστεύω», «έτσι θα έπρεπε να είναι», και «δεν με πείθεις, πώς να το κάνουμε…». Όταν όμως γράφουν τις απόψεις τους στα social media νομίζεις ότι διαβάζεις επιστημονικές διατριβές με πρόλογο, κυρίως θέμα και συμπεράσματα ή προτάσεις, που δεν χωρούν αμφιβολίες. Έχουν το απόλυτο δίκιο.
Δεν θέλω να υποτιμήσω κανέναν ή καμία και προφανώς σέβομαι τη γνώμη όλων και το δικαίωμα να εκφράζονται ελεύθερα. Αλλά επειδή κι εγώ κρίνομαι 39 χρόνια τώρα, δεν μπορώ να μην εκφράσω τον θαυμασμό μου για την ταχύτητα με την οποία όλοι, ανεξαρτήτως σπουδών ή επαγγέλματος, χάρη στην ΑΙ, μετατρέπονται από τη μια μέρα στην άλλη σε ειδικούς: πολιτικοί αναλυτές, διεθνολόγοι, οικονομολόγοι, ψυχολόγοι, νομικοί σύμβουλοι, τεχνοκριτικοί κ.ά., οι οποίοι μάλιστα κάθε φορά γράφουν μετά βεβαιότητος ότι κατέχουν την πραγματική αλήθεια.
Μου φέρνουν στο νου τη Ρέα Βιτάλη, η οποία στο Protagon.gr αναφερόμενη στους πολιτικούς που μεταπηδούν από κόμμα σε κόμμα, έγραψε: «Τους παρατηρώ ως ανθρώπους που είχαν και έχουν μόνο βεβαιότητες. Ενώ ωστόσο άλλαζαν και αλλάζουν θέση. Το πάνε, δηλαδή, από βεβαιότητα σε βεβαιότητα. Πάντα αδιαπραγμάτευτα, αδιάλλακτα, φανατικά, χωρίς ίχνος αμφιβολιών, δισταγμού, ενός κρατήματος, ρε αδελφέ, ότι μπορεί και να μην έχουν το απολυτότατο δίκιο».
