Γράφει ο Φώτης Αλεξόπουλος
Οικονοµολόγος
Μέλος του ΙΝΚΑ/Γενική Οµοσπονδία Καταναλωτών Ελλάδος
Το σκάνδαλο των επιδοτήσεων δεν λεηλάτησε µόνο κοινοτικούς πόρους· κατέστρεψε την εµπιστοσύνη, αδίκησε τον πραγµατικό αγρότη και αποκάλυψε το πιο χυδαίο πρόσωπο του πελατειακού κράτους
Oι βιβλικές ακρίδες της Αιγύπτου άφησαν πίσω τους καµένη γη. Οι σύγχρονες ακρίδες της Ελλάδας όµως άφησαν πίσω τους κάτι χειρότερο: θεσµικά ερείπια και κοινωνική οργή. ∆εν ήρθαν από τον ουρανό.
Γεννήθηκαν µέσα από τα σκοτεινά κανάλια ενός κράτους που για δεκαετίες έµαθε να µοιράζει χρήµα όχι µε βάση την παραγωγή, αλλά µε βάση τη γνωριµία, την κοµµατική ταυτότητα και τη σιωπηλή συνενοχή.
Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ δεν αφορά απλώς µερικές παράνοµες επιδοτήσεις. Αφορά ένα παρασιτικό µοντέλο εξουσίας, όπου εικονικά βοσκοτόπια, ανύπαρκτα κοπάδια, ψευδή µισθωτήρια και δηλώσεις- φαντάσµατα µετατράπηκαν σε µηχανισµό µεταφοράς δηµόσιου και κοινοτικού χρήµατος σε όσους γνώριζαν πώς να κινούνται µέσα στο σύστηµα.
Και όσο οι «ηµέτεροι» θησαύριζαν, ο πραγµατικός αγρότης µαράζωνε.
Ο άνθρωπος της υπαίθρου που ξυπνά πριν χαράξει, που µετρά κάθε λίτρο πετρελαίου, κάθε σακί ζωοτροφής, κάθε ευρώ από το αυξηµένο κόστος παραγωγής, είδε για ακόµη µία φορά το κράτος να µην επιβραβεύει τον κόπο, αλλά την απάτη.
Αυτή είναι η βαθύτερη πληγή
Όχι µόνο η οικονοµική ζηµιά, αλλά η ηθική ανατροπή της έννοιας της δικαιοσύνης.
Γιατί κάθε ψεύτικη επιδότηση είναι ένα κλεµµένο δικαίωµα από τον τίµιο παραγωγό. Είναι ένα αντικίνητρο για τον νέο άνθρωπο που θέλει να παραµείνει στην περιφέρεια. Είναι ένα ακόµη χτύπηµα στην αξιοπιστία της χώρας απέναντι στους ευρωπαϊκούς θεσµούς και στους ίδιους τους πολίτες της.
Σήµερα, καθώς οι αποκαλύψεις πληθαίνουν και η κοινωνία απαιτεί απαντήσεις, το ζητούµενο δεν είναι απλώς να αποδοθούν ποινικές ευθύνες.
– Το πραγµατικό στοίχηµα είναι να αποκατασταθεί η έννοια της δικαιοσύνης στην ελληνική ύπαιθρο.
– Οι επιδοτήσεις πρέπει να επιστρέψουν σε αυτούς που παράγουν.
– Οι µηχανισµοί ελέγχου να γίνουν αδιάβλητοι.
– Το πολιτικό σύστηµα να πάψει να χρησιµοποιεί τον κόπο των αγροτών ως εργαλείο πελατειακής επιβίωσης.
Γιατί αν οι σύγχρονες ακρίδες δεν εξοντωθούν τώρα, αύριο δεν θα έχει αποµείνει τίποτα.
Ούτε παραγωγή.
Ούτε εµπιστοσύνη.
Ούτε µέλλον.
