Γράφει ο Μιχάλης Κ. Δερμιτζάκης
Δικηγόρος ε.τ.
Η Μαριούπολη, μια σύγχρονη πολιτεία, με δυναμική και ανθούσα ελληνική κοινότητα, καταλήφθηκε, τελικά, ύστερα από πολιορκία και σκληρές μάχες εβδομάδων, αφού πρώτα ισοπεδώθηκε και κατάντησε πόλη-φάντασμα με χιλιάδες νεκρούς και πολλαπλάσιους ξεριζωμένους αλλά και εγκλωβισμένους στα χαλάσματα πολίτες. Ήταν αυτή η πόλη -και μαζί και η Οδησσός με άλλες, μικρότερες- το καμάρι τής Ελλάδας, το λίκνο του Ελληνισμού στην Ουκρανία.
Η κατάληψή της αποτελεί μια στρατηγικής σημασίας επιτυχία τού Ρώσου Προέδρου, ο οποίος, απ’ ό,τι φαίνεται, έχει σχεδιάσει μια Ουκρανία διχοτομημένη, κομματιασμένη στα δύο, στα πρότυπα της σημερινής, διαμελισμένης Κύπρου. Και, για να ολοκληρώσει τους πολεμικούς σχεδιασμούς του, δεν θα διστάσει να εφαρμόσει ακόμα σκληρότερα μέτρα απ’ τα τωρινά σε βάρος των Ευρωπαίων και της Διεθνούς Κοινότητας. Δεν είναι τυχαίο πως, μόλις προχθές, ο Αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Ασφαλείας και πρώην Πρόεδρος της Ρωσίας, Ντμίτρι Μεντβέντεφ, επανέλαβε πως η Ρωσία μπορεί να καταφύγει σε χρήση πυρηνικών όπλων, όταν διαπράττεται μια πολεμική πράξη εναντίον αυτής και των συμμάχων της, από την οποία κινδυνεύει η ύπαρξη της χώρας του “…ακόμη και χωρίς τη χρήση πυρηνικών όπλων, δηλαδή με τη χρήση συμβατικών όπλων” ! Αυτήν την απειλή εκτόξευσε ο κ. Μεντβέντεφ, ενώ ο Ρώσος Υπουργός των Εξωτερικών έχει διαμηνύσει πως ένας Τρίτος Παγκόσμιος Πόλεμος “θα είναι πυρηνικός πόλεμος” . Το είπε την ημέρα, ακριβώς, που ο ρωσικός στρατός βομβάρδιζε το πυρηνικό εργοστάσιο στην πόλη Ζαπορίγιε κι ολόκληρος ο κόσμος ανατρίχιασε !
Γνωρίζουμε όλοι τι σημαίνει αυτή η απειλή των Ρώσων κυβερνώντων. Σημαίνει πως ακόμη και τα οικονομικά μέτρα που τούς επέβαλαν η Δύση και η Ευρώπη μπορούν να τα εκλάβουν ως “όπλα συμβατικά” και τότε γράψε “αλίμονο”! Να απαντήσουν, δηλαδή, με τη χρήση πραγματικών πυρηνικών, χωρίς να πολυνοιάζονται για το “ποιους θα πάρει η μπάλα” ! Γι’ αυτό, πριν αποφασίσουν για το πώς θα τους αντιμετωπίσουν οι ηγέτες τής Ε.Ε. και της Δύσης, οφείλουν να συνυπολογίσουν με περισσή περίσκεψη και υπεύθυνα και το κόστος που θα κληθούν να καταβάλουν οι άμαχοι του πολέμου και οι λοιποί λαοί, οι οποίοι, όμως, σε τίποτα δεν έχουν φταίξει.
Δεν έγινε γνωστό αν η Τουρκία φιλοξενεί (και πόσους) από τις αναρίθμητες χιλιάδες προσφύγων, που με τη βία εκριζώθηκαν από τα πάτρια, σε σχέση με την -πάντα φιλόξενη και φιλάλληλη- Ελλάδα, που άνοιξε τα σύνορα και τις υποδομές της και υποδέχτηκε χιλιάδες εξ αυτών. Την ίδια ώρα, πάντως, ο παμπόνηρος κ. Ερντογάν, με τις ευλογίες των “φίλων μας” στις Η.Π.Α. και των κοινών εταίρων μας στην Ε.Ε. και το ΝΑΤΟ, υποδεχόταν με “μεγαλοπρέπεια αυτοκράτορα” τους διαπραγματευτές των εμπολέμων, τους έδινε δημόσια συμβουλές και πομποδώς αυτοπροβαλλόταν ως “ειρηνοποιός” στη φλεγόμενη περιοχή τής Ουκρανίας !
Ο ίδιος, βέβαια, γνωρίζει να ελίσσεται και να χώνεται παντού. Και να αξιώνει για τη χώρα του το ρόλο εγγυήτριας δύναμης! Έναν ρόλο, όμως, που είχε, και διατηρεί ακόμη, για την Κύπρο. Και τ’ αποτελέσματά του τα βλέπει ο κόσμος σήμερα και φρίττει. Με μια διαμελισμένη Κύπρο, με την Τουρκία να έχει υπό την κατοχή της το 40% των εδαφών της και με την αναζήτηση των χιλιάδων αγνοούμενων Κύπριων αδελφών μας στα βάθη τής Ανατολίας, επί πενήντα χρόνια τώρα !! Και ο οποίος, με την πονηριά του, προσελκύει αρκετούς Ρώσους ολιγάρχες, που τοποθετούν στην Τουρκία τα αποθέματά τους σε χρήμα και χρυσό, τώρα, ειδικά, με την κρίση σε εξέλιξη ! Βλέπετε, “ο καιρός πουλά τα ξύλα κι η φουρτούνα τα ξοδεύει” , όπως λέει κι ο λαός. Κι ακόμα αξιώνει να γίνει η Τουρκία μέλος τής Ενωμένης Ευρώπης, για να τη διαλύσει όσο γίνεται πιο γρήγορα !!
Οι Έλληνες ελπίζουμε πως δεν θα βρεθεί Κυβέρνηση που θα συναινέσει στο αίτημα αυτό, όσο η Τουρκία δεν εγκαταλείπει τον αναθεωρητισμό της ! Όσο δεν σέβεται το Διεθνές Δίκαιο και το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας και δεν ανακαλεί το casus belli σε βάρος τής Ελλάδας. Όσοι ονειρεύονται να μοιραστούν μαζί μας έστω κι ένα λιθαράκι από την εθνική κυριαρχία και τα δικαιώματα της χώρας μας σε ξηρά, θάλασσα και αέρα και βάζουν χέρι πάνω τους θα εκπλαγούν δυσάρεστα, γιατί γνωρίζουν το εύρος τής αποτρεπτικής ισχύος των ενόπλων μας δυνάμεων. Η Κυβέρνηση οφείλει να το καταστήσει αυτό σαφές προς κάθε κατεύθυνση · στους γείτονες, σε εχθρούς, σε φίλους και “φίλους” εντός κι εκτός συνόρων, ακόμη και σε ημέτερους, ιδίως προς αυτούς, αδιακρίτως τού ποιοι είναι αυτοί. Γιατί, με την ακεραιότητα της Χώρας και τον εθνικό μας πλούτο οι Έλληνες δεν παίζουμε ! Και, επιτέλους γιατί αφεντικά στο σπίτι μας , δηλαδή στην Ελλάδα ολόκληρη, σε όλα τα Νησιά και το ΑΙΓΑΙΟ μας και σε κάθε σπιθαμή τους, είμαστε ΜΟΝΟ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΈΛΛΗΝΕΣ και ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΛΛΟΣ! Αυτό να το χωνέψουν οι ΠΑΝΤΕΣ, μηδενός εξαιρουμένου, ημέτεροι και αλλότριοι ανά την Οικουμένη !!
Η Ελλάδα, κοιτίδα τής Δημοκρατίας και τού Πολιτισμού, και όχι η Τουρκία, ήταν και είναι εκείνη που δικαιούται και που πρέπει να διαδραματίσει τον ρόλο τού ειρηνοποιού και της εγγυήτριας δύναμης στη διένεξη Ρωσίας-Ουκρανίας. ΟΦΕΙΛΟΥΜΕ, λοιπόν, να δημιουργήσουμε κι εμείς διαύλους επικοινωνίας και φιλικές επαφές με τη Ρωσία έστω και τώρα αφού ποτέ δεν είναι αργά ! Απ’ την αρχή τής διένεξης προσφέραμε και προσφέρουμε -και καλά κάνουμε- αμέριστη τη φιλία και απλόχερη τη στήριξή μας στην πληγείσα Ουκρανία. Αυτό, όμως, δεν πρέπει, να σταθεί εμπόδιο για τη συνέχιση καλών σχέσεων Ελλάδας και Ρωσίας. Σ’ έναν κόσμο διαρκώς μεταβαλλόμενο ΔΕΝ έχουμε την πολυτέλεια, ούτε και μας επιτρέπεται να παραμένουμε ξεκομμένοι και απομονωμένοι, γιατί θα το πληρώσουμε ακριβά και δεν το δικαιούμαστε. Χρέος μας είναι, λοιπόν, ν’ αρχίσουμε ξανά την επικοινωνία μας και με τον κ. Πούτιν. Άλλωστε, μόλις προχθές ο Πρόεδρος της Ουκρανίας απένειμε δημόσιους διθυράμβους στον κ. Ερντογάν, τον “καλό του φίλο”, όπως εύχαρις τον αποκαλούσε, ενώ, ταυτόχρονα, ο Τούρκος ηγέτης παραμένει φίλος πιστός και εγκάρδιος και με τον κ. Πούτιν. Φίλος, λοιπόν, και με τους δύο εμπόλεμους, γιατί αυτό τού επιβάλλει το συμφέρον το δικό του και της χώρας του. Και γιατί, όπως συμβαίνει πάντα, “ο λύκος στην αναμπουμπούλα χαίρεται”. Εμείς, όμως, γιατί ολιγωρούμε; Γιατί αφήνουμε να παίζει ΜΌΝΟΣ του “εν ου παικτοίς” ο κ. Ερντογάν στη διεθνή πολιτική σκακιέρα ;
Οι Έλληνες μπορούμε, αρκεί να το θελήσουμε, να πάρουμε τη θέση και την αναγνώριση που πάντα μας ανήκε στη διεθνή σκηνή. Τη χρειάζεται η Ελλάδα, γιατί, σίγουρα, θα βγει πολλαπλά ωφελημένη στο εσωτερικό της και εξαιρετικά σεβαστή στο διεθνές στερέωμα. Άμποτες!
