Γράφει ο Πάνος Σκουρολιάκος, βουλευτής Ανατολικής Αττικής και υπεύθυνος Τομέα Πολιτισμού του ΣΥΡΙΖΑ
Μετά από δυόμισι χρόνια διακυβέρνησης της χώρας από τη Ν.Δ. του Κ. Μητσοτάκη, φτάνει κανείς στο σημείο να αναρωτηθεί αν έχει νόημα να προσπαθεί να την παρακολουθήσει στις ακατανόητες πολιτικές αποφάσεις της. Αν υπάρχει λόγος να προσπαθήσει να αντιληφθεί γιατί η κυβέρνηση γράφει στα παλαιότερα των υποδημάτων της τις ενστάσεις της αντιπολίτευσης, τη στοιχειώδη λογική, την άρνηση κατανόησης της πραγματικότητας.
Με τις πρώτες εξαγγελίες τους στον πολιτισμό, λέγαμε δεν μπορεί, λάθος κάνουν. Δεν είναι δυνατόν, για παράδειγμα, να προτείνει η κυβέρνηση στο Βρετανικό Μουσείο τον δανεισμό στη χώρα μας των Γλυπτών του Παρθενώνα. Τους επισημάναμε το αυτονόητο. Ότι, δηλαδή, αν δεχθούμε μια τέτοια λύση, είναι σαν να αναγνωρίζουμε στο Ηνωμένο Βασίλειο την κυριότητα επί των Γλυπτών. Δεν απάντησαν. Όμως επανέφεραν το θέμα και με πολύ καμάρι ο πρωθυπουργός εκλιπαρεί τον Μπόρις Τζόνσον να δεχθεί αυτήν την ανταλλαγή, μια και υπόσχεται να στείλει στο Λονδίνο κάποιους άλλους θησαυρούς, τους οποίους η Ελλάδα κατέχει νόμιμα.
Έτσι, θα δεχθεί τα Γλυπτά του Παρθενώνα, που προφανώς αναγνωρίζει ότι το Ηνωμένο Βασίλειο κατέχει νόμιμα. Αλλιώς, ποιος ο λόγος να στείλει άλλα προς αντικατάστασή τους στο Βρετανικό Μουσείο; Παρ’ όλα αυτά, ο Μπόρις Τζόνσον κάνει τον δύσκολο: «Η κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου», δηλώνει, «έχει μια σταθερή, μακροχρόνια σχέση με τα Γλυπτά, η οποία έγκειται στο ότι αποκτήθηκαν νόμιμα από τον λόρδο Έλγιν, σύμφωνα με τους νόμους της εποχής, και ανήκουν νόμιμα στους διαχειριστές του Βρετανικού Μουσείου από την απόκτησή τους». Μας ζητάει και τα ρέστα δηλαδή! Και εμείς -ο Κ. Μητσοτάκης για την ακρίβεια- επιμένουμε να ζητάμε ανταλλαγές. Άραγε τι τίμημα θα πρέπει να καταβάλουμε για να μετακινηθεί το Ηνωμένο Βασίλειο, από αυτή τη σκληρή και μονολιθική θέση;
Εν τω μεταξύ, σε μια απόπειρα δημιουργίας αίσθησης ότι η υπόθεση προχωρά, ο Κ. Μητσοτάκης και η καθ’ ύλην αρμόδια υπουργός οργάνωσαν τη μεταφορά δέκα θραυσμάτων του Παρθενώνα από το Αρχαιολογικό Μουσείο στο Μουσείο της Ακρόπολης(!). Περιμέναμε τα ελληνικά ΜΜΕ να θίξουν το θέμα. Αλίμονο όμως! Αυτά προβάλλουν ως μεγάλη την κίνηση αυτή του πρωθυπουργού για ανταλλαγή, την οποία ανταλλαγή αποσιωπούν.
Προβάλλεται δε το όλο εγχείρημα ως η καθαρή και γενναία επιστροφή των κλεμμένων από τον λόρδο Έλγιν θησαυρών και ως δικαίωση του αγώνα που ξεκίνησε η αξέχαστη Μελίνα. Μα η μεγάλη αυτή Ελληνίδα αξίωσε την καθαρή και χωρίς υποσημειώσεις επιστροφή των μαρμάρων στον φυσικό τους χώρο. Ξεκίνησε μάλιστα και το Μουσείο της Ακρόπολης με ειδικό χώρο, έτοιμο να τα υποδεχθεί. Ποτέ δεν μίλησε η Μελίνα για ανταλλαγές, των οποίων ο χρόνος «φιλοξενίας τους» προφανώς θα είναι συγκεκριμένος και αυστηρά προσδιορισμένος. Χρόνος που, όταν θα λήξει, τα Γλυπτά του Παρθενώνα θα επιστρέψουν στο Βρετανικό Μουσείο. Όμως, πάνω στο όνειρο της Μελίνας συμφώνησε ο ελληνικός λαός. Με εκείνης το όραμα ταυτίστηκε.
Για φανταστείτε να ήταν η Μελίνα εν ζωή και να έβλεπε την κυβέρνηση της Δεξιάς να προχωράει σε μια τέτοια «διευθέτηση» του θέματος. Να βλέπει τις πάλαι ποτέ εφημερίδες του δημοκρατικού χώρου να έχουν περάσει στην άλλη όχθη και να υποστηρίζουν μια τέτοια εξέλιξη. Να βλέπει παλιούς συντρόφους της, αγκαλιά με τη νεοφιλελεύθερη Δεξιά, να κουρελιάζουν το όραμά της. Να βλέπει το μέλος εκείνο του ΠΑΣΟΚ, που υπηρέτησε ως γ.γ. του ΥΠΠΟΕ έναν σωρό υπουργούς, να έχει αναλάβει ως υπουργός Πολιτισμού της μητσοτακικής Ν.Δ. και να εργάζεται με ενθουσιασμό για την υλοποίηση της πρωθυπουργικής αθλιότητας απέναντι στο όραμα της Μελίνας.
Όμως ο ελληνικός λαός συνειδητοποιεί μέρα με την ημέρα την παγίδα που του έστησαν για να ξεπουληθεί το κοινό μας βιός. Στην Ενέργεια, στα Ταμεία, στην Παιδεία, την Υγεία, στον Πολιτισμό. Ζούμε την εποχή που τσιμεντώνεται η Ακρόπολη, που τεμαχίζονται οι αρχαιότητες στην Εγνατία της Θεσσαλονίκης, που εκλιπαρούμε να μας δανείσουν για λίγο τα Γλυπτά που έκλεψε ο Έλγιν. Για λίγο, έτσι, ώστε να προλάβουν να κάνουν εκπομπές και έκτακτες εκδόσεις αργυρώνητα ΜΜΕ. Όμως «σε τούτα εδώ τα μάρμαρα κακιά σκουριά δεν πιάνει» μας λέει ο ποιητής. Και η σκουριά πρέπει να φύγει. Σύντομα, και να ’ναι μέρα μεσημέρι!
