Το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά παρουσιάζει το έργο σύγχρονου χοροθεάτρου της Βαλεντίνης Γιαννοπούλου «MyCenae*». Μια παράσταση για τον μύθο των Ατρειδών. Για μια και μοναδική βραδιά την Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου στις 20.30.
Η ΑΜΑΡΥΣΙΑ μίλησε με τη Βαλεντίνη Γιαννοπούλου που σκηνοθετεί και χορογραφεί την παράσταση.
Σε μια άκρως ενδιαφέρουσα κουβέντα, η καλλιτέχνης μας μιλάει για την παράσταση: «MyCenae», για τις πηγές έμπνευσής της, για το τι ακριβώς τη μαγεύει στην τέχνη που υπηρετεί με τεράστιο ταλέντο και καλλιτεχνική υπεροχή αλλά και γιατί θα πρότεινε σε κάποιον να παρακολουθήσει το συγκεκριμένο έργο.
Η καλλιτέχνης που μας μαγεύει, καθώς έχει διαμορφώσει τη δική της ξεχωριστή καλλιτεχνική γλώσσα, απαντάει σε όλες τις ερωτήσεις ταξιδεύοντας την καρδιά και το μυαλό μας.
Με σπουδές στην Κλασική Σχολή Ορχηστρικής Τέχνης στη Λιλ και στο Σάλτσμπουργκ, βρέθηκε από το 2017 στο επίκεντρο μιας από τις πιο φιλόδοξες παραγωγές εμβυθιστικού θεάτρου παγκοσμίως, το Sleep No More, ερμηνεύοντας στη σκηνή του Σαγκάη — μια εμπειρία σπάνια για Έλληνα καλλιτέχνη, που απαιτεί προσαρμογή σε εντελώς διαφορετική θεατρική κουλτούρα και κοινό. Η ίδια διαδρομή την οδήγησε αργότερα και στο The Burnt City της Punchdrunk στο Λονδίνο.
Το 2025 ίδρυσε τη δική της ομάδα, την Khelanem, όπου συνθέτει όλη αυτή τη διεθνή εμπειρία σε πρωτότυπα έργα χοροθεάτρου.
Εμείς δεν έχουμε παρά να σας παραδώσουμε τη σκυτάλη…
ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ: ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΦΡΑΓΚΟΥΛΑΚΗ
Ποια είναι η Βαλεντίνη Γιαννοπούλου- Πως θα μου περιέγραφες τον εαυτό σου
Συνήθως δεν μου αρέσει να μιλάω για τον εαυτό μου, ίσως γιατί δεν πιστεύω ότι έχουμε έναν μόνο εαυτό. Νιώθω πως κουβαλάμε πολλές διαφορετικές πλευρές, τις οποίες ανακαλύπτουμε και γνωρίζουμε διαρκώς. Δεν με ενδιαφέρει να ορίσω ποια είμαι με έναν συγκεκριμένο τρόπο, με ενδιαφέρει περισσότερο να παραμένω ανοιχτή στην εμπειρία, στη μάθηση και στην εξέλιξη.
Θα έλεγα πως είμαι ένας άνθρωπος πολύ αφοσιωμένος στη δουλειά του, με μεγάλη περιέργεια για τη ζωή και τους ανθρώπους. Μου αρέσει να παρατηρώ, να ερευνώ και να μετατρέπω όσα βιώνω σε δημιουργία.
Το κοινό θα έχει την ευκαιρία να απολαύσει στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά στις 6 Σεπτεμβρίου την παράσταση: «MyCenae», της οποίας υπογράφεις τη σκηνοθεσία αλλά και τη χορογραφία- Μίλησέ μας για αυτή τη δουλειά
Το MyCenae γεννήθηκε από την ανάγκη μου να συνομιλήσω με τον αρχαίο μύθο μέσα από μια σύγχρονη και προσωπική ματιά. Με ενδιαφέρει να αναδείξω όχι μόνο τη διαχρονικότητα της τραγωδίας, αλλά κυρίως τα ανθρώπινα ερωτήματα που εξακολουθούν να μας απασχολούν: τη μνήμη, την απώλεια, τη βία, την ευθύνη και την αναζήτηση της ταυτότητας.
Πρόκειται για μια παράσταση σωματικού θεάτρου και χορού, όπου το σώμα γίνεται ο βασικός φορέας της αφήγησης και της συγκίνησης. Δεν επιδιώκω να δώσω μια συγκεκριμένη ερμηνεία του μύθου, αλλά να δημιουργήσω έναν χώρο συνάντησης, όπου ο κάθε θεατής μπορεί να αναγνωρίσει κάτι από τη δική του εμπειρία και να χτίσει τη δική του σχέση με το έργο.
Γιατί επέλεξες τον μύθο των Ατρειδών; Υπάρχει κάποιο μήνυμα που θες να περάσεις στο κοινό; Και αν, ναι, ποιο είναι αυτό;
Οι Ατρείδες δεν είναι για μένα μόνο ένας αρχαίος μύθος. Είναι ένας καθρέφτης της ανθρώπινης φύσης. Μιλούν για τη βία, την εξουσία, την οικογένεια, την ευθύνη και την ανάγκη να σπάσουμε κύκλους που επαναλαμβάνονται από γενιά σε γενιά. Δεν πιστεύω ότι η τέχνη οφείλει να μεταφέρει ένα συγκεκριμένο μήνυμα ή να δίνει απαντήσεις. Αντίθετα, με ενδιαφέρει να γεννά ερωτήματα και να δημιουργεί έναν χώρο όπου ο θεατής μπορεί να αναμετρηθεί με τα δικά του βιώματα. Αν υπάρχει κάτι που θα ήθελα να μείνει μετά την παράσταση, είναι η σκέψη ότι πάντα υπάρχει η δυνατότητα να επιλέξουμε έναν διαφορετικό δρόμο.
Έχεις πει πως: «Ονειρεύομαι ένα θέατρο όπου ο χορός γίνεται γλώσσα που μας ενώνει, μας συγκινεί, μας υπενθυμίζει την κοινή ανθρώπινη εμπειρία.» Νιώθεις πως η ελληνική πολιτεία έχει δώσει στον χορό τη θέση που του αρμόζει; Τι θα ήθελες να αλλάξει;
Ο χορός στην Ελλάδα έχει εξαιρετικούς δημιουργούς και ερμηνευτές, όμως εξακολουθεί να χρειάζεται μεγαλύτερη και πιο σταθερή στήριξη. Η επένδυση στον πολιτισμό δεν αφορά μόνο την παραγωγή έργων, αλλά και τη δημιουργία συνθηκών που επιτρέπουν στους καλλιτέχνες να εργάζονται με συνέχεια, να εξελίσσονται και να επικοινωνούν τη δουλειά τους με το κοινό στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Θα ήθελα να δω μια μακροπρόθεσμη πολιτιστική πολιτική που να αντιμετωπίζει τον χορό όχι ως κάτι περιφερειακό, αλλά ως αναπόσπαστο κομμάτι της σύγχρονης πολιτιστικής ζωής.
Τι σε εμπνέει για να χορογραφήσεις; Μπορεί να αποτελέσει για εσένα αντικείμενο δημιουργίας η ζωή ενός ανθρώπου της διπλανής πόρτας;
Με εμπνέει ο άνθρωπος. Μπορεί να είναι ένας αρχαίος μύθος, ένα έργο τέχνης, μια προσωπική μνήμη ή μια απλή καθημερινή συνάντηση. Πιστεύω ότι κάθε άνθρωπος κουβαλά μια ιστορία που αξίζει να ακουστεί. Συχνά, στις πιο απλές ανθρώπινες στιγμές ανακαλύπτω τη μεγαλύτερη ποίηση. Η χορογραφία για μένα ξεκινά πάντα από μια ανθρώπινη εμπειρία που ζητά να αποκτήσει μορφή μέσα από το σώμα.
Τι σε μαγεύει στην τέχνη του χορού;
Η δύναμή του να επικοινωνεί χωρίς λόγια. Ο χορός μπορεί να ξεπεράσει τα όρια της γλώσσας, της ηλικίας ή της καταγωγής και να δημιουργήσει μια άμεση σχέση ανάμεσα στους ανθρώπους. Κάθε σώμα αφηγείται μια μοναδική ιστορία.
Και τι είναι το σώμα για εσένα;
Το σώμα είναι η μνήμη μας. Είναι ο τόπος όπου αποτυπώνονται οι εμπειρίες, οι φόβοι, οι χαρές και οι επιθυμίες μας. Δεν το αντιμετωπίζω ως εργαλείο, αλλά ως έναν ζωντανό φορέα έκφρασης και αλήθειας. Μέσα από το σώμα ανακαλύπτουμε όχι μόνο τον εαυτό μας, αλλά και τη σχέση μας με τους άλλους.
Κλείνοντας, γιατί θα μας προσκαλούσες να δούμε αυτή τη δουλειά σου;
Θα προσκαλούσα το κοινό να δει το MyCenae όχι μόνο ως μια παράσταση εμπνευσμένη από τον αρχαίο μύθο, αλλά ως μια σύγχρονη εμπειρία που συνομιλεί με ζητήματα που εξακολουθούν να μας αφορούν όλους. Εύχομαι ο κάθε θεατής να βρει μέσα της κάτι δικό του, μια εικόνα, ένα συναίσθημα ή μια σκέψη που θα τον συνοδεύσει και μετά το τέλος της παράστασης. Για μένα, εκεί βρίσκεται η ουσία της τέχνης: στη συνάντηση και στον διάλογο που συνεχίζεται πέρα από τη σκηνή.
Ταυτότητα παράστασης
Σκηνοθεσία/Χορογραφία: Βαλεντίνη Γιαννοπούλου
Μουσική: Σπύρος Σύρμος
Μίξη ήχου: Μίνως Μαμαγκάκης
Ερμηνεύουν: Φάνια Γρηγορίου, Χρήστος Τζοβάρας, Παναγιώτης Τζαφέρης, Μαρία Φιλίππου, Μαρία Κανδυλάκη, Μαρίνα Μαζαράκη, Βαλεντίνη Γιαννοπούλου
Καλλιτεχνική σύμβουλος χορογραφίας: Φάνια Γρηγορίου
Σκηνογραφία: Γεωργία Νικολογιάννη
Φωνή: Eleanor Westbrook, Έλενα Μεγγρέλη, Παναγιώτης Τζαφέρης
Βοηθός φωτιστή / Βίντεο και φωτογραφίες: Δημήτρης Παπαδόπουλος
Outside eye: Omar Gordon
Χορηγός κατασκευής σκηνικού: Felipack
Παραγωγή: Khelanem ΑΜΚΕ
Πού: Δημοτικό θέατρο Πειραιά (Λεωφ. Ηρ. Πολυτεχνείου 32)
Πότε: Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου στις 20.30
Εισιτήρια: Από 10 ευρώ Διακεκριμένη: 25 Α Ζώνη: 20. Β Ζώνη 15 ευρώ
Κρατήσεις εισιτηρίων στο more.com και στα ταμεία του Δημοτικού θεάτρου Πειραιά. Τ ηλ : 210 4143 310
Διάρκεια: 60 λεπτά
Προπώληση : More.com
Λίγα λόγια για την ομάδα Khelanem
Η Khelanem Company ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 2025 με όραμα την ανάπτυξη μιας πρωτότυπης χοροθεατρικής γλώσσας, όπου το σώμα γίνεται φορέας μνήμης, μύθου και ανθρώπινης εμπειρίας — παραστάσεις που θέλουν να αφυπνίσουν, να συγκινήσουν, να ανοίξουν έναν ουσιαστικό διάλογο με το κοινό.
Λίγα λόγια για την παράσταση
Πριν από χιλιάδες χρόνια, μια κατάρα ξεκίνησε από ένα τραπέζι. Ο Τάνταλος σέρβιρε στους θεούς το ίδιο του το παιδί, κι από εκείνη τη στιγμή η γενιά των Ατρειδών δεν έπαψε ποτέ να πληρώνει: πατέρες που σκότωναν, μητέρες που εκδικούνταν, παιδιά που κληρονομούσαν τη βία σαν να ήταν αίμα τους. Η Κλυταιμνήστρα σκότωσε τον Αγαμέμνονα. Η κόρη τους, η Ηλέκτρα, μεγάλωσε μέσα σε αυτή τη σιωπή, περιμένοντας τη δικαίωση — ή την εκδίκηση.
Το MyCenae παίρνει αυτή την αρχαία ιστορία και τη φέρνει στο σώμα, εδώ και τώρα. Η ομάδα Khelanem παρουσιάζει στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά μια σύγχρονη ανάγνωση των μύθων του Οίκου των Ατρειδών, όπου ο χορός και το σωματικό θέατρο γίνονται η γλώσσα ενός διαλόγου που οι λέξεις δεν αντέχουν να κουβαλήσουν.
Στο κέντρο, δύο γυναίκες — μητέρα και κόρη — στέκονται η μία απέναντι στην άλλη σαν μπροστά σε καθρέφτη που δεν σπάει ποτέ. Η Κλυταιμνήστρα και η Ηλέκτρα δεν είναι εδώ μόνο μυθικά πρόσωπα, αλλά το σώμα και η αντήχηση κάθε σχέσης μητέρας-κόρης όπου η αγάπη μπερδεύεται με τη σιωπή, το χρέος με την επιθυμία, η προστασία με τον πόνο. Εμπνευσμένο από τον Αισχύλο, τον Σοφοκλή και τον Ευριπίδη, το MyCenae δεν αναπαράγει τον μύθο — τον μεταγράφει, ρωτώντας κάτι πολύ σύγχρονο και πολύ ανθρώπινο: πώς μπορεί μια γυναίκα να είναι ταυτόχρονα μητέρα και δήμιος, τροφός και φύλακας μιας σιωπής που δεν διάλεξε ποτέ;
