ΕπιΤόπου [5/1]

Σε πλατείες γιορτινές

Παραμονή Πρωτοχρονιάς 2007 και το σπιτικό μας γιορτάζει μαζί με τον πατέρα και τον υιό Στράους. Έτσι, η ατμόσφαιρα ένα γύρω, συμπληρώνεται με ήχο πλούσιο αλλά ευγενή, χαρούμενο, αισιόδοξο. Κι είναι όλα (Δόξα τω Θεώ) ωραία. Όσα συμβαίνουν μέσα στο σπίτι και το κυριότερο όσα συντελούνται τέτοιες ώρες, εντός μας.

Τέτοιες ώρες που έρχονται στο νου, σπίτια χτυπημένα από αρρώστιες, απώλειες πολυαγαπημένων προσώπων και μέσα στις ευχές σου είναι και κείνη που ζητάει από το Θεό, να ρίξει «βάλσαμο» στις πληγές τους. Πρώτα ονομαστικά γι' αυτούς που ξέρεις, κι ύστερα για όλους τους άλλους σε όλον τον κόσμο. Οι Στράους είναι εκεί. Φίλοι όλων των ανθρώπων πιστεύω, έτσι όπως έχουν απλωθεί στο χώρο και στο χρόνο και η όμορφη μουσική βοηθάει και στο «Δόξα σοι Κύριε» και στο «βόηθα Παναγιά», εκείνους που τούτες τις γιορτινές μέρες περνούν δύσκολα.

Παραμονή Πρωτοχρονιάς. Η ώρα περνάει. Στο τραπέζι είναι όλα έτοιμα. Εμείς επίσης. Μόνο τα… Μegala, τα… μεσαία και τα μικρά κανάλια μας δεν ήταν έτοιμα να υποδεχτούν αυτές τις χρονιάρες μέρες, έτσι ώστε να μας δώσουν την εντύπωση, πως κάποιος νοιάζεται για τον «καταναλωτή», έστω και την… τελευταία ημέρα του χρόνου. Είναι εκεί και τότε, που σβήνει κάθε ελπίδα για την αντιστροφή της τηλεμαραθώνιας ελευθέρας πτώσεως.

Ώρα δώδεκα. Τα φώτα σβήνουν, τα φώτα ανάβουν, οι ευχές, τα φιλιά, η συγκίνηση υποδέχονται το νέο χρόνο ο οποίος κατέφθασε φρέσκος φρέσκος, γεμάτος υποσχέσεις, έτσι όπως κάνουν πάντα οι καινούργιες… σχέσεις που θέλουν να σέβονται τον εαυτό τους. Και ξαφνικά, το σπίτι βάλλεται έξωθεν από ομοβροντίες περίεργες. Βγαίνουμε στην αυλή και… πυροτεχνήματα γέμιζαν τον ουρανό, με όμορφα χρωματιστά αστεράκια, τα οποία μετά τη θεαματική τους παράσταση πάνω από την Πλατεία Ηρώων του Μαρουσιού, χάνονταν προς τη γη σαν άνυδρη βροχή.

Γιόρταζε η πόλη τον ερχομό του νέου χρόνου. Κι ήταν ο δήμαρχός της εκεί, να ευχηθεί στους δημότες-πολίτες του Αμαρουσίου για υγεία, ευτυχία, δημιουργία, προκοπή. Και ήταν η πρώτη φορά που η πόλις μας υποδέχτηκε τον νέο χρόνο, έτσι επίσημα, τόσο πανηγυρικά και μαζικά, όπως έγινε για το 2008. Ήταν μια γιορτή που πάντα την ονειρευόμουν για τον τόπο μου και χαίρομαι χαρά μεγάλη που η δημαρχία Πατούλη την εισήγαγε στα πολιτιστικά γεγονότα της πόλης μας, με την ελπίδα πως θα περάσει και αυτή στους θεσμούς οι οποίοι δίνουν την ευκαιρία στον κόσμο, να διασκεδάζει, να χορεύει, να σμίγει, σε Πλατείες Γιορτινές.

Πλατείες… γιορτινές και δεν θα ξεχάσω ποτέ στη ζωή μου, δύο εικόνες από το 2ο ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΟ ΞΕΦΑΝΤΩΜΑ ΣΤΟ ΜΑΡΟΥΣΙ, όπου ένα ζευγάρι μεσηλίκων κακοπερασμένων, λαϊκών ανθρώπων, κρατώντας από ένα σουβλάκι καλαμάκι στο χέρι, χόρευαν μπροστά στην εξέδρα με το συγκρότημα που έπαιζε ωραία λαϊκή-παραδοσιακή μουσική. Δεν θα ξεχάσω την έκφραση χαράς που τους παρείχε τούτο το γλέντι, δεν θα ξεχάσω όταν ύστερα από κάποια ώρα, «έπιασε μπράτσο» αυτή αυτόν και έφυγαν με ένα χαμόγελο που εμένα θα μένει να μου θυμίζει πόσο τις έχει ανάγκη ο άνθρωπος τις… Γιορτινές Πλατείες. Η άλλη περίπτωση, ήταν στην ίδια εκδήλωση, ένα Αλβανάκι έξι-επτά χρονών, με τους γονείς του και την πιο μικρή του αδελφή. Το τι χορό, τι χειροκρότημα, τι χαρά έκανε, μέσα σε κείνο το γλεντοκόπι, το οποίο παρεμπιπτόντως, οι… σοβαροί του χωριού κατακεραύνωσαν προσεγγίζοντάς το, με διάφορες «φιλοσοφικές» προφάσεις.

Πρωτοχρονιά και η υποδοχή του 2008, έγινε από τον δήμαρχο της πόλης μας και τους συνεργάτες του, σε μια πλατεία γιορτινή. Η δική μας ευχή είναι να γεμίσει το Μαρούσι με Πλατείες Γιορτινές, μέσα από την ΠΑΙΔΟΚΕΝΤΡΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, που θα αρχίσει να σχεδιάζεται ως ΠΡΟΤΥΠΟ και να προχωρεί στην εφαρμογή, από το ΜΑΡΟΥΣΙ του 2008!

Καλή Χρονιά λοιπόν, με υγεία, φώτιση και υψηλούς στόχους, έτσι όπως πρέπει στους Έλληνες Χριστιανούς Ανθρώπους.