Φωτογραφήματα [22/9]

 «Κύριε ΔΗΜΑΡΧΕ…»

«Κύριε ΔΗΜΑΡΧΕ.

ΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΦΥΤΕΨΕΤΕ, ΤΟΤΕ ΚΑΘΑΡΙΣΤΕ ΤΑ.

ΝΑΥΑΡΙΝΟΥ 17 ΜΑΡΟΥΣΙ, Η ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ 1 ½ ΧΡΟΝO»

Οι φωτογραφίες μας σήμερα μαζί με το συνοδευτικό σημείωμα το οποίο μεταφέραμε ως ακριβώς έχει, πλην της υπογραφής, άπτονται κάποιου θέματος, από εκείνα που δυσαρεστούν.

Εδώ έχουμε την οδό Ναυαρίνου. Εγώ έχω φωτογραφίσει τα μικρά παράπλευρα των κεντρικών παρτεριών της Μεγάλου Αλεξάνδρου που έχουν επίσης το μαύρο τους το χάλι. Τα «καφάσια» της Ερμού που περιβάλλουν τις μανόλιες σαν ζώνες αγνότητος, τα οποία αγωνίζονται να περισώσουν και τις τελευταίες ελπίδες για την «αναβάθμιση» του δρόμου ματαίως. Την ανακοίνωση του Δήμου πάνω στο ταμπλό που στοίχειωσε στην πλατεία Κασταλίας, η οποία αναγγέλλει στο κοινό πως… οι εκδηλώσεις του καλοκαιριού δεν θα γίνουν στο… «ΑΛΣΟΣ ΣΥΓΓΡΟΥ» κι ας έχουμε σήμερα που φωτογράφισα την ταμπέλα 14 Σεπτέμβρη. Απέναντι δε από την πλατεία στο… οικόπεδο του περιπτέρου, είναι απίστευτο το τι προστατευτικό του χώρου τζουμπλέκι κοσμεί το «ιστορικό κέντρο» του Μαρουσιού, κι έρχεται να «δέσει» με την «καλύβα του Καραγκιόζη» δίπλα στο «σεράι».

Μακάρι να ήταν τα μόνα στοιχεία που μας δίνουν την αφορμή να διαμαρτυρηθούμε για την εγκατάλειψη της πόλης. Βαριά κουβέντα, αλλά αυτό ακριβώς ΔΕΝ ανέχθηκε ο Μαρουσιώτης. Την εγκατάλειψη της πόλης του και την δική του απαξίωση. Μια κατάσταση την οποία βίωσε τα τελευταία 4 χρόνια της δημαρχίας Τζανίκου, εκείνα τα… «εν όψει». Άλλο πράγμα όμως να σου προκύψει μια κούραση, ή κάτι ανάλογο μέσα σε 16 χρόνια παλετιού, κι άλλο να τη βλέπεις να απλώνεται πάνω από το Μαρούσι, μέσα σε λίγους μήνες.

«Καμπανάκια» τα οποία οι δημοσιογράφοι του ΤΟΠΙΚΟΥ ΤΥΠΟΥ όταν τα εντοπίζουν, έχουν χρέος να τα οδηγούν από τα Μέσα τους σε κοινή κρίση. Κάποιοι από μας αυτό έκαναν και αυτό κάνουν χρόνια τώρα. Έτσι καταξιώθηκε η ΑΜΑΡΥΣΙΑ στη συνείδηση του πολίτη. Γιατί στάθηκε στα προβλήματα -τα μικρά και τα μεγάλα- του τόπου και του ανθρώπου με σοβαρότητα, συνέπεια και βαθύ αίσθημα ευθύνης για το λειτούργημα το οποίο υπηρετεί επί 42 συναπτά έτη.

Από αυτό το Μέσο έδινα τη μάχη για τον ΤΥΜΒΟ στο Σωρό Αμαρουσίου και δεν θεωρηθήκαμε ποτέ… αντίπαλοι εκείνης της δημοτικής αρχής.

– «Ρε σεις, αυτή μας βρίζει…», είπε ο αείμνηστος Αλέξανδρος Γαρδέλης κι αντί να μας κηρύξει τον «πόλεμο», έφερε το θέμα στο Δημοτικό Συμβούλιο να εξετάσουν όλοι μαζί τι συμβαίνει με τον Τύμβο.

Από την ΑΜΑΡΥΣΙΑ «ξήλωνα» τη νεόφτιαχτη οδό Ερμού, με τα πλεξι-γκλας «παγκάκια», τα παρόμοια τραπεζοειδή ακουμπιστήρια για τους κουρασμένους και τα μαύρα στρατζαριστά ταφικά περιφράγματα στα παραλληλόγραμμα παρτέρια του νέου πεζόδρομου, στο «Ιστορικό Κέντρο» του Μαρουσιού.

– «Όλα μαύρα! Τίποτα καλό δεν κάναμε;», ήταν η αντίδραση-απορία του δημάρχου Τζανίκου, αλλά έμεινα ανενόχλητη να πράττω το κατά συνείδηση χρέος μου στο Μαρούσι. Κι όσες φορές του επεσήμαινα πράγματα που ήθελαν διόρθωση, η απάντηση ήταν: Ρίχ' τα! Μας βοηθάς.

Μεγάλη κουβέντα κι ίσως έτσι αναδεικνύεται η ειδοποιός διαφορά μεταξύ των ανθρώπων της εξουσίας, η οποία αργά ή γρήγορα κατά κανόνα «φθείρει».

Όποιος σε κάνει και κλαις, θέλει το καλό σου κι όποιος σε κάνει και γελάς γυρεύει το κακό σου, αποφαίνεται η σοφία του Έλληνα. Κι ο έλεγχος της εξουσίας από την λεγόμενη τέταρτη, μπορεί να φέρνει «δάκρυα» στις άλλες, όταν επισημαίνει σφάλματα. Τούτα δω, όμως, είναι για να οδηγήσουν σε προβληματισμό και σε βελτίωση. Απαραίτητη προϋπόθεση για να φτάσει κανείς σε τέτοια αποτελέσματα, η πνευματικότητα των ατόμων που εμπλέκονται στο εγχείρημα.