- Δεν υπάρχει χειρότερος εφιάλτης, από το déjà vu.
- Ξέρετε. Η κατάσταση εκείνη που βλέπεις κάτι και σε κλάσματα δευτερολέπτου έχεις την εντύπωση ότι το έχεις ξαναδεί.
- Όπως εφιάλτης είναι να βλέπεις και το ίδιο όνειρο πολλές φορές.
- Αν βέβαια βλέπεις επανειλημμένα την Πετρούλα να σου λέει τον καιρό, δεν είναι εφιάλτης.
- Σ’ αυτή την περίπτωση παρακαλάς να σου λέει και τις ειδήσεις και ας είναι και η «τακτοποίηση των ημιυπαίθριων χώρων».
- (Εισπρακτικό εύρημα κι αυτό!!!).
- Τώρα θα μου πείτε, γιατί τα αναφέρω όλα αυτά;
- Είχα πάρει εντολή προ ημερών να καλύψω (δημοσιογραφικά, εννοείται) τον απολογισμό του δημάρχου στο Κλειστό Γυμναστήριο «Σπύρος Λούης».
- Έτσι ένα βράδυ βροχερό, που μου θύμιζε ταινία νουάρ, ξεκίνησα για το Γυμναστήριο, στο οποίο κάποτε ζητωκραύγαζα τον ερασιτέχνη ΓΣΑ να παίζει στο αγνό (τότε!) πρωτάθλημα μπάσκετ της Α΄ Εθνικής.
- Κόσμος πολύς. Κυρίες ξανθές με σιέλ ταγιεράκια, κάτω από ομπρέλες Burberrys, κύριοι κουστουμαρισμένοι με ωραίες μεταξωτές γραβάτες κάτω από καπαρντίνες Burberrys, στελέχη του Δήμου ντυμένα ποικιλόχρωμα και άλλοι πολλοί.
- Όλα οργανωμένα για μια επιτυχημένη εκδήλωση. Το ξανάγραψα στα προηγούμενα Έπεα, αλλά πρέπει να δημιουργήσω και τον δικό σας εφιάλτη με αυτή την επανάληψη.
- Και… «η βρόχα να πίπτει ράι θρου».
- Μέσα στη σάλα την κατάλληλα διαρρυθμισμένη για την εκδήλωση, η μουσική παιάνιζε ύμνους και με την εμφάνιση του δημάρχου ύμνους επικούς.
- Και τότε, μου συνέβη.
- Άρχισε να μιλά ο δήμαρχος.
- «Τώρα θα πει για τη βαριά κληρονομιά του παρελθόντος που ξεπερνούσε τα 280 εκατομμύρια ευρώ» σκέφτομαι ξαφνικά.
- Και το λέει και έχω το πρώτο déjà vu, ενώ εκείνος συνεχίζει την ομιλία του.
- «Τώρα θα πει για τα εκατομμύρια που δανείστηκε ο Δήμος, και μάλιστα με πολύ υψηλά επιτόκια», ξανασκέφτομαι.
- Και το λέει και παθαίνω σοκ από το δεύτερο déjà vu.
- «Τώρα θα μιλήσει για την επιτυχημένη προσπάθεια να βάλουμε τάξη στα οικονομικά μας και να αποτρέψουμε να μπει λουκέτο στον Δήμο», σκέφτομαι στη συνέχεια.
- Και το λέει κι αυτό και αρχίζω πλέον να κοιτάζω γύρω μου ανήσυχος. Δεν μπορεί να μου συμβαίνει αυτό.
- «Πες κάτι καινούργιο», σκέφτομαι με ένταση.
- Και σε λίγο, σαν να έχει ακούσει τη σκέψη μου, αρχίζει να μας βομβαρδίζει με έργα και ποσά εκατομμυρίων.
- Ηρεμώ. Τελειώνει. Αποθεώνεται από τις ξανθές κυρίες με τα γαλάζια και τους κυρίους με τις καπαρντίνες Burberrys.
- Επιστρέφοντας στο σπίτι, σκέφτομαι ότι το déjà vu μπορεί να συμβεί στον καθένα μας μία φορά τουλάχιστον. Γιατί όχι και σε μένα;
- Ένας νέος εφιάλτης αρχίζει να με κατατρέχει όμως. Αν δεν του είχα πει «πες κάτι καινούργιο», θα έλεγε;
- Αυτή η αμφιβολία θα με φάει…
