Πυλώνες Παιδείας & Πολιτισμού (ΣΧΟΛΕΙΑ- ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ- &… ΙΣΤΟΡΙΚΟ-ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ). Πολύ πριν τις τελευταίες δημοτικές εκλογές, πολιτικά φαινόμενα τα οποία απείχαν από το δικό μου ιδανικό που αφορά στον πολιτικό πολιτισμό, με οδήγησαν σε δύο συμπεράσματα-προτάσεις. Το ένα είναι πως, εάν οι κοινωνίες των ανθρώπων δια μέσου πολιτικών αποφάσεων, δεν επικεντρώσουν το ενδιαφέρον τους στο παιδί, θα πηγαίνουμε από το κακό στο χειρότερο. Το άλλο αφορά στην Παιδεία και στον Πολιτισμό ενός τόπου ( σε μικρότερη κλίμακα και άρα ελεγχόμενη) τα οποία ΠΡΕΠΕΙ να διδάσκονται – εκπέμπονται από τα Σχολεία, εννοείται, από το ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟ του Μουσείο και από το ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ του, εννοείται & εξυπακούεται μαζί. Και εξηγούμαι…
Στις «Παιδοκεντρικές Κοινωνίες», τίποτα δεν προτείνεται – αποφασίζεται – εκτελείται, εάν δεν έχει ως σημείο αναφοράς, την Σωματική, Ψυχική, Πνευματική ΥΓΕΙΑ του Παιδιού.
Στις Κοινωνίες Πολιτών, αυτές που πρέπει να ξεφύγουν επί τέλους από ετούτες των «Μαζών», τα σχολεία θα πρέπει να επιτελούν το λειτούργημά τους, ως παιδαγωγικά – μορφωτικά – πολιτισμικά ιδρύματα και όχι σαν φορείς του Δημοσίου, όπου ο κάθε μαθητευόμενος κουρέας -κατά κόσμον- Υπουργός Παιδείας και κατά το πτυχίο «εκπαιδευτικός», μαθαίνουν «κούρεμα» στου «κασίδη το κεφάλι».
Ακολουθεί -ως βασικός και αυτός- πυλώνας Παιδείας και Πολιτισμού κάθε ελληνικού τόπου, το Ιστορικό και Λαογραφικό του Μουσείο. Εκείνο, το οποίο πρέπει να φροντίζει τις ρίζες του δέντρου πάνω στο οποίο κουρνιάζουν, φτιάχνουν φωλιές, δημιουργούν, εξελίσσονται, συνεχίζουν τη ζωή, οι κάτοικοι του τόπου που λέγαμε. Ρίζες ποτισμένες με αίμα για την Ελευθερία, ιδρώτα για τον επιούσιο, δάκρυα χαράς και πόνου σαν αυτά που συνοδεύουν τις πορείες των ανθρώπων πάνω στη γη. Ρίζες που πρέπει όμως να μένουν ζωντανές και να προβάλλονται με διάφορες εκδηλώσεις έξω από το Μουσείο. Ένα Μουσείο Ζωντανό που δεν θα έχει καμία σχέση με «Μαυσωλείο» παλαιών αντικειμένων. Ζωντανό το ήθελα πάντα και το δικό μας Ι.Λ.Μ.Αμαρουσίου. Ως Πυλώνα Παιδείας και Πολιτισμού το ονειρεύομαι για τους κατοίκους του Αμαρουσίου, που μέσα από την ουσία και τις αλήθειες του θα γνωρίσουν, θα καταλάβουν και ως εκ τούτου θα αγαπήσουν τον Τόπο και όχι μόνο!…
Και φτάσαμε στο ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ. Ένας ακόμη τεράστιας σημασίας πυλώνας που όμως δεν έχει εκτιμηθεί η εν δυνάμει συμβολή του στα ζητήματα που θέσαμε. Και δεν έχει γίνει η προσέγγιση, από εκεί που θα έπρεπε. Δηλαδή από… τα μέσα. Από αυτούς, οι οποίοι, ως εκλεγμένη «Γερουσία του Δήμου» θα όφειλαν να αναγάγουν τον πολιτικό πολιτισμό τουλάχιστον μέσα στην ΑΙΘΟΥΣΑ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΕΩΝ, στα υψηλότερα δυνατά επίπεδα. Με τον εγγράμματο προφορικό και γραπτό λόγο (!!!). Αυτόν ο οποίος θα πρέπει να χαρακτηρίζει τις «αγορεύσεις» να… συντάσσει τις προτάσεις, την προς τα έξω γραπτή επικοινωνία, τις δημόσιες… ΕΠΙΓΡΑΦΕΣ! Με το πολιτειακά, ηθικό υπόβαθρο, επάνω στο οποίο θα έπρεπε να συλλαμβάνεται και να εξελίσσεται η οποιαδήποτε πολιτική πράξη, η οποία θα πρέπει να αφορά κατ’ απόλυτο τρόπο, στα Συμφέροντα την πόλη. Πυλώνας Παιδείας και Πολιτισμού το Δημαρχείο, που πρέπει να διδάσκει στους δημότες τη συνέπεια λόγων και έργων κι όταν για παράδειγμα γράφουμε έξω από το Δημαρχείο «ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ», κόβουμε κώ…. όταν κάποιοι αλλιώς γουστάρουν.
Κι αυτά τα αλλιώς και τα αλλιώτικα, όσο παιδεία και πολιτισμός περί άλλα τυρβάζουν, θα ροκανίζουν με όλη τους την αναίδεια ό,τι σε ομορφιά και φιλότιμο έχει απομείνει σ’ αυτήν την έρμη πατρίδα.
ΤοποΓράφει η Θέμις
