Σπαθάρειο Μουσείο Θεάτρου Σκιών Δήμου Αμαρουσίου. Πριν από 14 χρόνια, στις 22 Ιουνίου του 1995 έγιναν τα εγκαίνια του Σπαθάρειου Μουσείου του Δήμου μας, κι ένα ακόμη ακριβό προικιό πολιτισμού ήρθε να προστεθεί στα τόσα άλλα που προϋπήρχαν στον τόπο, όπως ήταν το ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ με τις πολλαπλές πολιτιστικές δραστηριότητες, με τη Βιβλιοθήκη του και τη Χορωδία υπό την μεγάλη κυρία της χορωδιακής μουσικής Τερψιχόρη Παπαστεφάνου. Όπως ήταν τα ΚΑΠΗ ομοίως.
Η ΑΙΘΟΥΣΑ ΚΕΡΑΜΙΚΗΣ – ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΓΑΡΔΕΛΗΣ η οποία εγκαινιάστηκε στις 23 Σεπτέμβρη 1995 όταν επίτιμος Πρόεδρος του Συνεταιρισμού Κεραμιστών & Αγγειοπλαστών Αμαρουσίου, ήταν ο ακάματος εκείνος αγωνιστής του κλάδου Γιώργος Σκλάβαινας. Να μην ξεχνάμε επίσης το ΑΘΛΗΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ με τις σημαντικές προσπάθειες ως προς τα αθλητικά πράγματα της πόλης. Να θυμίσουμε ακόμη την ίδρυση του ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΜΟΥΣΕΙΟΥ ΔΗΜΟΥ ΑΜΑΡΟΥΣΙΟΥ, το οποίο εγκαινιάστηκε στις 3 Ιουλίου 1994. Το ΜΟΥΣΕΙΟ ΦΥΣΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ. Το Μουσείο – Ίδρυμα ΓΙΑΝΝΗ ΤΣΑΡΟΥΧΗ, το οποίο δεν ανήκει στον Δήμο Αμαρουσίου ως Νομικό Πρόσωπο, αλλά συμπεριλαμβάνεται στα πολιτισμικά προικιά του βόρειου τούτου προάστιου των Αθηνών. Να πούμε επίσης, ότι στις 3 Ιουλίου 1995, έγιναν τα εγκαίνια του «ΣΙΝΕ ΜΙΜΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ». Του μοναδικού μας θερινού κινηματογράφου, τον οποίον οι Μαρουσιώτες υποδεχτήκαμε με χαρά και συγκίνηση, διότι στο μεταξύ, είχαμε χάσει τα ιστορικά πλέον σινεμά, «ΡΕΞ», «ΤΙΤΑΝΙΑ», «ΑΜΑΡΥΣΙΑ».
Και αγαπητοί συμπολίτες. Θεώρησα απαραίτητη αυτήν τη μικρή αναφορά στα… προικιά του Τόπου μας, διότι πέρα από την «γρίπη των χοίρων», «σέρνονται κι αρρώστιες»… άλλες, οι οποίες προσβάλλουν την μνήμη κατά κύριο λόγο και όσα ανακλαστικά κέντρα του εγκεφάλου μάς έχουν απομείνει εν λειτουργία, κατ’ επέκτασιν. Έτσι, κινδυνεύουμε από την επιδημία των «εγκαινίων», ώστε ξυπνώντας μίαν «ωραίαν πρωίαν», να αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε άδοντες σε ομαδική παράκρουση: «ποιός με πήρε απ’ το δωμάτιο και λείπω», αλά Χάρρυ Κλυνν.
Κατόπιν τούτων «κυρίες μου κύριοι κι αγαπημένα μας παιδιά» η παράσταση «Τα εγκαίνια της Ιστορίας» έλαβε τέλος, διότι ο εντός του μπερντέ Καραγκιόζης, μας δίδαξε πώς να μη μπορεί κανένας να μας «πουλήσει» τα κρεμμύδια για φρούτα, παρά μόνον, εάν εμείς θέλουμε να νομίζουμε πως είναι τέτοια και για όσο μας συμφέρει να το νομίζουμε!…
Δεκατέσσερα χρόνια λοιπόν, ΣΠΑΘΑΡΕΙΟ ΜΟΥΣΕΙΟ. Φορέας σημαντικότατος για την Ελλάδα, μέσα από το οποίο αντλούν πληροφορίες, γνώση, έμπνευση, άνθρωποι καταξιωμένοι στο χώρο των Τεχνών και των Γραμμάτων και προσφεύγουν σ’ αυτόν, χάρις στα γραπτά κείμενα και στα ντοκουμέντα. Στοιχεία-εργαλεία πολύτιμα τα οποία διαθέτει και παραπέμπουν στην πορεία και στην εξέλιξη του Θεάτρου Σκιών στην Ελλάδα.
Μέχρι την 13η Μαΐου 2009 μέσα στα ακριβά και τα πολύτιμα αυτής της «παράγκας» του Καραγκιόζη, ήταν σωματικώς και ο Ευγένιος Σπαθάρης. Ο πολυαγαπημένος δάσκαλος, καλλιτέχνης, φίλος, συνάνθρωπος, Άνθρωπος. Από τις 13 Μαΐου και μετά, ο Ευγένιος, είναι βεβαίως και θα είναι για πάντα παρών στο πόστο του, ως βοηθός πλέον, προστάτης και οδηγός, της κόρης του Μένιας Σπαθάρη-Παπαργυρίου, η οποία στάθηκε χρόνια τώρα στο πλευρό του πατέρα, του Καραγκιόζη και της «οικογένειάς» του και συνεχίζει επάξια την παράδοση των Σπαθάρηδων. Και μιας και… θυμηθήκαμε πως τα εγκαίνια του Σπαθάρειου Μουσείου έχουν τελεστεί πριν από 14 χρόνια, έχω υποχρέωση να θυμίσω επίσης, πως αυτό το σπουδαίο έργο για το Μαρούσι, οφείλεται στη Φανή Σπαθάρη και στον αντιδήμαρχο Γιώργο Ζήκο επί δημαρχίας Παναγιώτη Τζανίκου, οι οποίοι το πρότειναν, το υπερασπίστηκαν, δούλεψαν και το «έστησαν», για να καμαρώνουμε εμείς σήμερα δικαίως, αλλά επίσης δικαίως θα πρέπει να προβάλλουμε τη συμβολή τους και να τους ευγνωμονούμε γι’ αυτήν.
ΤοποΓράφει η Θέμις
