«Και… Μαρούσι είν’ εδώ!». Ιούλιος πια. Κατακαλόκαιρο. Οι «διακοπές» του καλοκαιριού. Οι «χαλαρές» νύχτες στις πλατείες με ουζάκι, μπύρα, τσίπουρο. Τα βράδια στα θερινά σινεμά και στους χώρους όπου φιλοξενούν θεατρικές παραστάσεις, μουσικά και χορευτικά σύνολα, συναυλίες κ.λ.π. καταφεύγει ο άνθρωπος, διότι έχει ανάγκη να διασκεδάσει, να ψυχαγωγηθεί, να γεμίσει τις «μπαταρίες» του για τον χειμώνα που πλησιάζει.
ΤοποΓράφει η Θέμις
Μια τέτοια νύχτα καλοκαιρινή έγινε στο Μαρούσι και η καθιερωμένη συναυλία του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου μας με «Τραγούδια του Κόσμου» από την Μικτή του Χορωδία, την οποία διδάσκει και διευθύνει η κ. Τερψιχόρη Παπαστεφάνου. Τραγούδια όμορφα. Διαχρονικά. Που αντέχουν στο χρόνο και ξεχωρίζουν μέσα στο πλήθος, όπως κάποια «λούλουδα του κάμπου». Ανάμεσά τους, ήταν και το τραγούδι « Και… Μαρούσι είν’ εδώ!», σε στίχους Λίτσας Παπαζαχαροπούλου και μουσική του Κώστα Μαυραντή. Τραγούδι μαρουσιώτικο, που έδωσε και τον τίτλο στον ομώνυμο δίσκο (τον μονάκριβο) του Πνευματικού Κέντρου, τότε που κάποιοι άνθρωποι, εκδήλωναν τον έρωτά τους γι αυτόν τον Τόπο με τρόπο δημιουργικό. Ο δίσκος αυτός, και κατόπιν κασέτα και C.D.περιελάμβανε κατά κύριο λόγο, τραγούδια τα οποία «ζωγράφιζαν» ένα Μαρούσι που ξεθώριαζε στο βάθος του χρόνου, σε στίχους Λίτσας Παπαζαχαροπούλου, σε μουσική Κωστή Μαυραντή και Τερψιχόρης Παπαστεφάνου. Της σπουδαίας μουσικού και μαέστρου, η οποία έκανε την μεγάλη Τιμή και στους προαναφερθέντες δημιουργούς και στην πόλη μας, να σταθεί κοντά τους και να «στήσει» με τη Χορωδία της, έναν από τους πολιτισμικούς «σταθμούς» της. Εκεί, όπου σταματά κάθε καλοκαίρι το «τρένο» της ψυχαγωγίας (προσπερνώντας το MALL) για να υποψιάσει –τουλάχιστον- τους «επιβάτες», πως ετούτος ο Τόπος, ΑΓΑΠΗΘΗΚΕ!!!…
Αγαπήθηκε και τιμήθηκε κι από ντόπιους κι από ξένους. Μπορεί να μην ήταν κορυφαίοι, «καταξιωμένοι», πρώτα ονόματα από αυτά που έκαναν «διεθνή καριέρα». Ήταν όμως άνθρωποι που μύρισαν τα ανοιξιάτικα αρώματα, αυτά που κατέβαζε το αεράκι της Πεντέλης και της Πάρνηθας, μέσα από τα δάση των Μελισσίων, του Παλιάγιαννη, της Μαγερίνας, του Βορρέ, του Συγγρού, της Μαγκουφάνας. Άνθρωποι που χάρηκαν την «κεχριμπαρένια» ρετσίνα στα ταβερνάκια, αφουγκράστηκαν την καντάδα στην πέρα γειτονιά. Πλημμύρισε η ψυχή και το είναι τους ολόκληρο με παιχνίδι στις αλάνες σαν ήταν παιδιά. Που ταξίδεψε η ματιά τους ανεμπόδιστη σε γαλάζιο πεντακάθαρο ουρανό. Ευφράνθηκε ο ουρανίσκος από τη γλύκα των μούρων, των τζίτζιφων, των χαρουπιών, των καλοκαιρινών φρούτων της αυλής και των γύρω χωραφιών, και σε κάποια στιγμή της ζωής τους, πήραν χαρτί-μολύβι κι άρχισαν να γράφουν πεζά και στίχους για το Μαρούσι.
Ξετύλιξαν εικόνες ζωής αλλιώτικης από τούτην εδώ, γι αυτό και είναι πολύτιμες για την ιστορία, την κοινωνιολογία, τη λαογραφία, τον πολιτισμό της πανάρχαιας αυτής κατοικίας ανθρώπων. Τέτοιοι εραστές του Μαρουσιού, είναι, ο Νίκος Αιγινήτης, ο Ανδρέας Ζαγκλής, ο Δημήτρης Μασούρης, ο Τάκης Πολιτόπουλος, οι αδελφοί Θανόπουλοι, ο Γιάννης Ιωάννου, η Λίτσα Παπαζαχαροπούλου με τις θαυμάσιες «ζωγραφιές» της τις γεμάτες χρώματα κι αρώματα του Μαρουσιού του ’50-’60 κυρίως. Ο Γιάννης Μπουλμπάσης με τις έξοχες λαογραφικές περιγραφές ακόμα πιο μακρινών χρόνων και άλλοι που μου διαφεύγουν αυτή τη στιγμή και που κάποτε κάποιος φορέας του Δήμου Αμαρουσίου θα πρέπει να τους τιμήσει διότι Αγάπησαν-Σεβάστηκαν-Πόνεσαν αυτήν την όμορφη γη και τη ζωή που κουβαλούσε σαν στοργική μάνα πάνω της, και την απαθανάτισαν αναλόγως. Με λόγο γραπτό που έγιναν και τραγούδια.
Με φωτογραφίες από τους φωτογράφους της μαυρόασπρης, μέχρι τις έγχρωμες του Χρήστου Κατσιγιάννη. Με ζωγραφιές της Πόπης Κοτζιά, της Κατερίνας Γεωργίου, της Έφης Μανιάτη και άλλων. Άνθρωποι που είχαν και έχουν βαθειά στην ψυχή τους πως εδώ δεν είναι παίξε-γέλασε, αλλά… Μαρούσι είναι ’δω και η φωτογραφία του Τάκη Μηλιού -άλλος εραστής του (!)- από το Δάσος Συγγρού, ήρθε να επισφραγίσει μαζί με την καλημέρα του, του λόγου μου τα αληθή. Να ’στε ΟΛΟΙ καλά όπου κι αν είστε!
