Ο πιο καλός ο μαθητής… Που λέτε παίδες Ελλήνων, τώρα που τέλειωσαν οι εκλογές για την ανάδειξη νέας Κυβέρνησης -αφού η προηγούμενη έκλεισε τη Βουλή λόγω κοπώσεως- θα πρέπει να δούμε με «υψηλό το αίσθημα ευθύνης» – όπως έλεγαν προεκλογικά οι υποψήφιοι βουλευτές, εξακολουθούν να λένε μετεκλογικά οι «μετεξεταστέοι» και δεν παραλείπουν να το σερβίρουν ως επιδόρπιο διαχρονικά οι πολιτικοί όλων των βαθμίδων της εξουσίας- το τι συνέβη με τους μαθητές της φωτογραφίας μας. Και επειδή η φωτογραφία χωρίς λεζάντα δεν βοηθάει στην αναζήτησή μας, ας προσπαθήσουμε να το προσεγγίσουμε με το λόγο.
ΤοποΓράφει η Θέμις
Λοιπόν. «Ο πιο καλός ο μαθητής», είναι το θέμα το οποίο εξετάζω αυτόν τον μετεκλογικό Οκτώβρη του 2009. Το θέτω επί τάπητος, με δεδομένα τα πλέον ενδεικτικά στοιχεία τα οποία χαρακτηρίζουν τους δύο μαθητές του πρώτου θρανίου, προκειμένου να απαντηθεί-ξεδιαλυθεί, γιατί είναι ο μεν και όχι ο δε, ο πιο καλός ο μαθητής. Αλλά και για να εξαχθούν πολύτιμα συμπεράσματα για όσους εκτίθενται σε… παρόμοιες εξετάσεις.
Τον πρώτο μαθητή -αριστερά στη φωτογραφία- τον φώναζαν όλοι ανεξαιρέτως Κώστα, κι ας είχε τσακιστεί (κι αυτός) στο γήπεδο με κάποια ποδοσφαιρική στραβοκλωτσιά, κι ας έκανε του κόσμου τις αβλεψίες σαν παιδί. Κώστας λοιπόν. Όνομα το οποίο διατηρήθηκε στο επίπεδο που το τοποθετούσε η πλειοψηφία της Δημοκρατίας της χώρας, ένεκα οι χάρες, που του καταμαρτυρούσαν όσοι τον γνώριζαν καλά. «Μόρφωση, σθένος, πυγμή, εντιμότητα, πείσμα, λεβεντιά» όραμα για το πέρασμα από την εποχή της ασυδοσίας, της ρεμούλας και της αρπαχτής, στην εποχή της σεμνότητας, της ταπεινότητας και της μηδενικής ανοχής σε θέματα ηθικής πολιτικής τάξης. Και ήταν φυσικό, με τούτα τα δεδομένα, ο μαθητής Κώστας, να είναι το καμάρι της κοινωνίας, αλλά και του συλλόγου των «κηδεμόνων» οι οποίοι τον συμβούλευαν και τον έσπρωχναν προς την «πρωτιά». Κι ο Κώστας, προχωρούσε ακάθεκτος…
Ο άλλος μαθητής δίπλα, ήταν ο «Γιωργάκης». Και λέω ήταν, διότι τότε που τραβήχτηκε η φωτογραφία, ήταν πριν από τις εκλογές. Και τότε αυτός ο μαθητής, ήταν «του μπάτσου και του κλώτσου» και μέσα στο σχολείο από συμμαθητές, συμμαθήτριες, αλλά και μέσα στα «γκάλοπ» όπου πάντα ο πρώτος κι ο καλύτερος για όλα, ήταν ο Κώστας. Όταν δε κάποια φορά έπεσε από το ποδήλατό του ο «Γιωργάκης», ήρθε κι έδεσε η σούπα. Του πεταματού τον είχε η πλειοψηφία της Δημοκρατίας της χώρας. Ο Γιωργάκης όμως, για όσους τον γνώριζαν καλά, ήταν «μορφωμένος, ευγενικός, πολιτισμένος, χαμηλών τόνων» αντοχής, ίσως λόγω του ότι γυμνάζεται, αλλά το πιο σημαντικό, ήταν το ότι ήταν παρών στο… «σχολείο». Άκουγε. Μάθαινε. ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΤΑΝ στο σωστό… τάιμινγκ. Εργαζόταν μεθοδικά, οργάνωνε την αποφοίτησή του, έτσι ώστε με «υψηλό το αίσθημα ευθύνης» να χτυπήσει την πρωτιά.
Και ήρθε η ώρα για τη μοιραία αναμέτρηση. Μια αναμέτρηση η οποία έγραψε ιστορία, από τη στιγμή που ανέτρεψε με τρόπο εκκωφαντικά ξεκάθαρο, ποιος ήταν «ο πιο καλός ο μαθητής». Το όνομα δε αυτού, Γιώργος! Αυτό ξεκαθάρισε στις 4 Οκτώβρη, όταν οι δύο μαθητές πήραν το «δίπλωμά» τους. Τότε που η απόφαση ανέδειξε τον άριστο. Όμως για μένα, δεν είναι αυτό που πρέπει να μας ενδιαφέρει. Εκείνο που με νοιάζει κι εκεί που εστιάζω δεν είναι το ποιος, αλλά το… ΓΙΑΤΙ!…
