Από τη στήλη ΕΠΕΑ ΠΤΕΡΟΕΝΤΑ
Γράφει ο Άγγελος Πολύδωρος
Πάνω που έλεγα ότι μπήκε το καλοκαίρι και ήρθε καιρός να χαλαρώσουμε λιγάκι, διασκεδάζοντας με την επιστροφή του Τσίπρα (που θέλει να ξανα-διοικήσει τη χώρα και μιλάει σαν να μην υπήρξε το χθες, το παρελθόν του, που τόσο μας ταλαιπώρησε πριν 10 σχεδόν χρόνια) ή με το γινάτι του Σαμαρά (που θέλει να μας ξαναφέρει πολιτική άνοιξη μέσα στο κατακαλόκαιρο), ήρθαν μηνύματα από δυο καλές μου φίλες που επιμένουν να «ασχολούνται με τα κοινά» και με ταρακούνησαν σοβαρά.
Η μια μου θύμισε ότι κάτι δεν πάει καλά στο «βασίλειο των υπηρεσιών δόμησης» (για να παραφράσω τον Σαίξπηρ με το Βασίλειο της Δανιμαρκίας), η δε άλλη μου θύμισε ότι ενώ το Μαρούσι από άποψη κυκλοφορίας έχει φτάσει στα όριά του, προστίθενται συνεχώς νέες χρήσεις που αυξάνουν την κυκλοφορία. Τι να σχολιάσω εγώ, που κατοικώ στην οδό Κ. Τζαβέλλα λίγο πιο πάνω από την Αριστοτέλους, που είναι ο χειρότερος δρόμος της πόλης και όμως συνδέει το Μαρούσι με την Πεύκη;
Αν πιστέψω στην ερευνητική δημοσιογραφία, επειδή πλέον δεν ασχολούμαι με τα δημοτικά πράγματα, που λέει ότι έχουν ξεκινήσει έρευνες για ατασθαλίες (εκφράζομαι ήπια) στις Υπηρεσίες Δόμησης του Αμαρουσίου και της Κηφισιάς, σίγουρα κάτι δεν πάει καλά και δεν θέλω πολύ για να επανέλθω στην παλιά μου φράση ότι «αυτή η χώρα δεν σώζεται με τίποτα». Είδατε; Σας χάλασα τη διάθεση. Διότι είναι να μην πάρω στα σοβαρά αυτά που συμβαίνουν.
Ευτυχώς, που «όσο απλοποιούνται οι διαδικασίες και το κράτος γίνεται φιλικό προς τον πολίτη, τόσο περιορίζονται τα περιθώρια τέτοιων πρακτικών». Διότι, όπως χαρακτηριστικά είπε ο πρωθυπουργός (που κάτι ξέρει παραπάνω) «πίσω από κάθε περιττή διαδικασία, πίσω από κάθε έγγραφο που δεν χρειάζεται και πίσω από κάθε ταλαιπωρία του πολίτη μπορεί να κρύβονται φαινόμενα διαφθοράς, υπόγειων συναλλαγών και πελατειακών σχέσεων».
Όσο για το κυκλοφοριακό, ήμουνα νιός και γέρασα. Θυμάμαι ότι η επέκταση της Λεωφόρου Κύμης συζητείται από το 2001 αλλά ακόμη δεν έχει υλοποιηθεί. Επίσης, η επέκταση του μετρό προς το Μαρούσι και πιο πάνω ήταν και παραμένει ένας «μακροπρόθεσμος σχεδιασμός» και όπως εξελίσσεται το λεκανοπέδιο δεν θα αλλάξει την καθημερινότητα των κατοίκων μέσα στα επόμενα (να πω 20;) χρόνια. Άφησα δε, για το τέλος την «υπογειοποίηση της Λεωφόρου Κηφισιάς», για την οποία συζητούσα με τον δήμαρχο του έτους 2000 ο οποίος «είχε όραμα» ακόμα και για το σκέπασμα της Αττικής Οδού, που τώρα πια μοιάζει ανέφικτο, διότι «το κόστος, ο προϋπολογισμός και μπλα-μπλα-μπλα».
