Πολύ «ψιλά γράμματα»… Από πολύ «ψιλά γράμματα» θα δομηθεί το σημερινό κείμενο. Και δεν θα είναι μόνον «ψιλά», αλλά και… ακαταλαβίστικα. Παρά ταύτα, θα την κάνω την προσπάθεια, γιατί πιστεύω πως αξίζει τον κόπο. Και αξίζει τον κόπο, γιατί μας γυρίζει σε χρόνους χτεσινούς, που τόσο διαφέρουν -ως προς την ποιότητα της πολιτικής σκέψης και του πολιτισμικού επιπέδου- από αυτό των ημερών, της καθυπόταξης των πάντων, στο μαγγανοπήγαδο που μας έζεψε η ΓΕΝΙΚΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ μας.
ΤοποΓράφει η Θέμις Μαυραντή
ΜΑΡΟΥΣΙ 1928 και από τον… «ΤΟΥΡΙΣΤΙΚΟ ΟΔΗΓΟ» της Κοινότητος Αμαρουσίου μεταφέρω όσα ακολουθούν:
Η ΟΝΟΜΑΘΕΣΙΑ ΤΩΝ ΟΔΩΝ (Σ.Σ. και όχι ονοματοθεσία). [Διά ταύτην, ήτις ενεκαινιάσθη διά πανηγυρικής εορτής η Κοινοτική Επιτροπή διώρισεν ειδικήν εξ ανωτέρων καθηγητών Επιτροπήν, ήτις κατόπιν επισταμένης μελέτης καθώρισε και διεκανόνισε τα δέοντα. Εκ της μακράς δ’ εκθέσεως του εισηγητού κ. Χ. Ηλιοπούλου αποσπώμεν την εισήγησιν έχουσαν ούτω]:
Προς την Κοινοτικήν Επιτροπήν Αμαρουσίου:
Οι ευγενείς ιστορικοί δεσμοί της κωμοπόλεως ταύτης μετά της πρωτευούσης των Πανελλήνων, καθ’ υποχρέωσιν έπρεπε να ικανοποιήσωσι και τας συγχρόνους κοινωνικάς ανάγκας, πληρούντες ταύτας δια των μεγάλων αναμνήσεων, εν αις η αρχαιότης υπερόχως γεραίρεται.
Και διά τούτο εκ της Ιστορίας προήχθη και η ιδέα της εξυπηρετήσεως των συγχρόνων τοιούτων απαιτήσεων, και κατ’ ακολουθίαν επεκράτησεν η άποψις αύτη και εν τη ονομαθεσία των οδών της πατρίδος ταύτης των πάλαι Αθμονέων, ήτις ούτως εμφανίζεται διά πλουσίου και τα μάλιστα εκλεκτού διακόσμου, όστις ου μόνον εξωραΐζει, αλλά και ιδιαζόντως τιμά τον νεώτερον της πολυφιλήτου Πολιούχου Θεάς Δήμον.
Εκ της πληθύος δε των ονομάτων της πατρώας ημών ιστορίας δεν ήτο δυνατόν ή ελάχιστα ένεκα της ανεπαρκείας των οδών να χρησιμοποιηθώσιν, εκ των κυριαρχούντων εν τη αναλλοιώτω εθνική δόξη του Ελληνικού παρελθόντος.
Και ούτως αναλαβόντες την ανατεθείσαν ημίν εντολήν, προέβημεν επί το έργον, δια της παρακαταθήκης των ονομάτων Θεών τινων, Ηρώων και Βασιλέων της Αττικής, όσα προτιμητέα εκρίθησαν, κατόπιν δε εκ της πνευματικής καθόλου επιδόσεως των ημετέρων προγόνων, και τέλος εκ της νεωτέρας ημών Ιστορίας, όσα συμβολίζουσι την δύναμιν και την ιδέαν, την αποστολήν και την αξίαν του Έθνους εν τη αρχαία και τη του Χριστιανικού Ελληνισμού ιστορία…
Δυστυχώς, η αρχαία κωμόπολις της Αθμόνης, ως κέντρον κυρίως γεωργικόν και ιδία οινοπαραγωγικόν, αφωσιώθη εις το είδος τούτο, υστερήσαν εν τη λοιπή επιδόσει, καίτοι δε κατέστη προσφιλής εις την τότε παναθηναϊκήν κοινωνίαν, ήτις συνέρρεεν ενταύθα «αθμονάζουσα» κατά την εποχήν των αγώνων και λοιπών εορτών, και διεσώθησαν μάλιστα και ονόματα αρχόντων Αθμονέων, οίτινες χρυσώ ετιμήθησαν στεφάνω δια την επιμέλειαν αυτών και τον ζήλον, ουχ ήττον γενικωτέρας αξίας ανδρών δεν ηυτύχησεν η Αθμονία ν’ αναδειχθή πατρίς, ούτω δε τα χρησιμοποιηθέντα ονόματα της ιστορίας της Αττικής, ήτις είναι και ιστορία της μετά του Άστεος συνδεδεμένης Αθμόνης, ανηκούσης μετά δωδεκάδος ετέρων δήμων εις την Κεκρωπίδα φυλήν, εισίν ανδρών ανηκόντων εις το αιώνιον κλέος της όλης ιστορίας ημών, και διά τούτο οι Αμαρουσιώται πρέπει να υπερηφανεύωνται διότι αι οδοί των κοσμούνται διά τοιούτων αθανάτων αγλαϊσμάτων……..
ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ: Προς γνώσιν και… συμμόρφωσιν ίσως!…
