Έ ρε γλέντιααα… Πριν από μερικές εβδομάδες, είδα στην ΑΜΑΡΥΣΙΑ, φωτογραφία κάποιων μελών συνδυασμού τινός μαζί με τον επικεφαλής τους και με πιάσανε τα γέλια. Θυμήθηκα ένα ανέκδοτο του Χάρρυ Κλυνν – τότε, που με τον Γιάννη Κακουλίδη, έκαναν σάτιρα που τσάκιζε κόκκαλα. «Κόκκαλα», από το ανώτατο αρχοντολόι της Εξουσίας. Όχι παίξε-γέλασε!
ΤοποΓράφει η Θέμις Μαυραντή
Πέρασε ο καιρός, ο εν λόγω συνδυασμός συμπληρώθηκε και με πρώην καταπράσινους «προοδευτικούς», οι οποίοι έλυσαν το πολιτικοποιημένο υπαρξιακό τους πρόβλημα με την ώριμα -περιβαλλοντολογικά τουλάχιστον- σκέψη, πως η Πολιτική Εξουσία πρέπει να είναι σαν το ουράνιο τόξο ένα πράμα. Να… «λάμπει» στον ουρανό, με όλα του τα χρώματα, «για το καλό του Τόπου» ΠΑΝΤΑ. Έτσι, αποφάσισαν να κατέβουν μαζί με τους «πρώην» συντηρητικούς, να υπηρετήσουν τον Καλλικράτη αυτή τη φορά.
Το σατιρικό στιγμιότυπο – ανέκδοτο, έχει σχέση βεβαίως με την πολιτική και με πολιτικές πρακτικές. ΟΥΔΟΛΩΣ όμως ταυτίζεται, με πρόσωπα και καταστάσεις που άπτονται του σημερινού χωροχρονικού πολιτικού διαστήματος. Λέω εγώ τώρα…
Όταν λοιπόν, ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήταν Πρόεδρος της Δημοκρατίας και ο Ανδρέας Παπανδρέου Πρωθυπουργός της χώρας, ο «Ανδρέας» στα δύσκολα, «τράβαγε» κι έναν ανασχηματισμό. Παραλάμβανε ο Πρόεδρος τον φάκελο με τα ονόματα του νέου κυβερνητικού σχήματος για να υπογράψει και πριν τον ανοίξει ρωτούσε: Η Μελίνα είναι μέσα;!
–Είναι Πρόεδρε. –Α καλά…
Αυτό γινόταν κάθε φορά. Έγινε μία, έγινε δύο, έγινε τρεις, ώσπου παραξενεμένος ο γραμματέας του Καραμανλή, τον ρωτάει: –Μα γιατί Πρόεδρε, σε κάθε ανασχηματισμό, ρωτάς αν είναι μέσα η Μελίνα; Και η απάντηση του Καραμανλή: «Διότι μπουρδέλο χωρίς τσατσά, δεν γίνεται».
Αλήθεια… τι σου κάνει το μυαλό;! Μια φωτογραφία ακόμα ασυμπλήρωτη. Μία «εικόνα» που συμπληρώθηκε συν τω χρόνω, δραστηριοποίησε το σκληρό δίσκο και ανέσυρε στην οθόνη το ανέκδοτο, το οποίο επιμένω να λέω, πως ουδεμίαν σχέσιν έχει με τον δικό μας σημερινό μικρόκοσμο ως προς το ένα σκέλος. Αυτό το οποίο αφορά στην Μελίνα, διότι η Μελίνα ήταν η Μελίνα!… Επομένως, κάθε προσπάθεια αναγνώρισης του προσώπου της φωτογραφίας που με παρέπεμψε σε κείνους τους καιρούς, θα είναι ατυχής. Ως προς το δεύτερο σκέλος, το οποίο είναι και το πιο πολύπλοκο να προσεγγιστεί πολιτικά και να ερμηνευθεί κοινωνιολογικά, θα πρότεινα να το αφήσουμε ως έχει. Έτσι δηλαδή, όπως το έδωσε ο «ποιητής».
Τώρα. Εάν αναρωτηθούμε: τι θα έκανε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής αν ζούσε τον δικό μας «Ανασχηματισμό» του Νοέμβρη, η απάντηση που με βεβαιότητα μπορώ να δώσω, είναι πως θα ρωτούσε: «Η Μελίνα είναι μέσα;». Είχε μια εμμονή, τι να κάνουμε;…
Η ευκαιρία που δίνεται σε κάθε εκλογική αναμέτρηση -προκειμένου να επαναπροσδιορίσουν τον «επαγγελματικό» τους προσανατολισμό τα πλέον επίλεκτα μέλη της κοινωνίας μας- εμπνέει για «προσφορά στα κοινά». Έτσι το λένε Πρόεδρέ μου.
Μην κοιτάς που το κάνουν «με το αζημίωτον»! Η πολιτική γλώσσα είναι διχαλωτή. Άλλα λέει το ένα της μέρος, κι άλλα το άλλο. Τα ξέρεις καλύτερα από μένα. Τα έμαθα κι εγώ, περνώντας ως πολίτις, από το «μπουρδέλο» όλων των από τότε «ανασχηματισμών» και μέσα «εκεί» έχασα τη φρεσκάδα της Πολιτικής μου Νιότης, την παρθενιά της Πολιτικής μου Αγνότητας!!! Κι επειδή ξαναρωτάς, η απάντηση είναι ναι!
ΚΑΙ η «Μελίνα» είναι μέσα…
