Χρήσιμο και μαζί ενδιαφέρον, είναι να ερμηνευθεί το αποτέλεσμα των πρόσφατων δημοτικών εκλογών, όσον αφορά σ’ αυτούς που έχασαν την εκλογική μάχη και ειδικότερα στην παράταξη της μείζονος μειοψηφίας. Στη σημερινή βασανιστική συγκυρία, όπου ο κόσμος που γνωρίσαμε καταρρέει, όταν επιχειρούμε να προσεγγίσουμε ζητήματα τα οποία ανακύπτουν στην κοινωνία, διερωτώμαστε, τι περιθώρια υπάρχουν, ώστε η προσέγγιση να γίνει πάνω σε ιδεολογικές αρχές και αξίες. Η απάντηση δεν είναι ενθαρρυντική. Η κρίση την οποία βιώνουμε, πέρα από οικονομική, είναι κρίση ιδεολογική, πολιτισμική. Ας περιορισθούμε λοιπόν στην απλή λογική, χωρίς ιδιαίτερες ιδεολογικές αναφορές για την ερμηνεία του εκλογικού αποτελέσματος.
Θεωρείται αξίωμα, ότι ένας πολιτικός σχηματισμός είναι αποτελεσματικός, όταν λειτουργεί ως εστία γόνιμου προβληματισμού με την κοινωνία. Κι αυτό δεν είναι εύκολο, γιατί πολλές δυνάμεις πιέζουν την κοινωνία μακριά από τον πραγματικά δημόσιο προβληματισμό. Στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές, η παράταξη της μείζονος μειοψηφίας, δυστυχώς, δεν μπόρεσε ή δεν θέλησε να ενεργήσει με όρους κοινωνίας. Γι’ αυτό και απέτυχε. Στην παράταξη, χωρίς να παραγνωρίζεται η κατάθεση μόχθου, επικράτησε νοοτροπία παρέας, η οποία τα θέλει όλα δικά της και προαποφασίζει ενίοτε.
– Γιατί τα πρόσωπα δεν αξιολογήθηκαν με βάση την πραγματικότητα; Η τετράχρονη εκπροσώπηση στο Δήμο, για παράδειγμα, συνιστά πραγματικότητα.
– Γιατί δεν σχεδιάστηκε η εκλογική μάχη; Ο καιρός κύλησε νωχελικά, με γενικόλογες αναφορές, χωρίς ανάδειξη των προβλημάτων, χωρίς προτάσεις και χωρίς στρατηγική.
– Που ήταν το πρόγραμμα; Δεν επαρκούσε ο χρόνος; Ο προγραμματικός λόγος δεν είναι υπόθεση προεκλογική. Είναι έγνοια συνεχής, την οποία οφείλει να εγγυάται η παράταξη.
