Oυδείς περίμενε ότι η συνεδρίαση της περασμένης Τρίτης, με μοναδικό θέμα τη μεθόδευση κινητοποιήσεων για την αποτροπή των απολύσεων εκατοντάδων συμβασιούχων του Δήμου Αμαρουσίου, θα μπορούσε να βγάλει κάποια είδηση. Ούτε οι τοποθετήσεις από την πλευρά της διοίκησης, για όσα υποστηρίζει ότι έχει κάνει υπέρ των εργαζομένων, ούτε οι απόψεις των επικεφαλής και στελεχών της μειοψηφίας, για το πώς φθάσαμε και κυρίως για το πώς θα βγούμε από το σημερινό αδιέξοδο, πρόσθεσαν κάτι καινούργιο στα όσα ήδη γνωρίζαμε.
Toυ Θάνου Σταθόπουλου
Αντιθέτως, οι ειδήσεις, όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα, κρύβονται στις… λεπτομέρειες συζητήσεων όπως αυτή που παρακολουθήσαμε στην προαναφερόμενη συνεδρίαση. Μία από αυτές τις «λεπτομέρειες» ήταν και η στιγμή της αντιπαράθεσης (ο όρος είναι εξαιρετικά επιεικής) μεταξύ δημοτικών συμβούλων για το ποιος έχει «τακτοποιήσει» περισσότερα παιδιά ή συγγενείς του στον Δήμο. Για να μην αναφέρουμε την τεράστια αμηχανία που σκόρπισε στην αίθουσα συνεδριάσεων η πρόταση του δημοτικού συμβούλου Κώστα Βλάχου να μη συμμετάσχουν στην ψηφοφορία, για την απόφαση που θα λαμβανόταν λίγο αργότερα, όσοι έχουν συγγενείς που απασχολούνται στον Δήμο…
Στο παραπάνω διόλου κολακευτικό για το Μαρούσι παιχνίδι αλληλο-καρφώματος των πολιτικών αντιπάλων συμμετείχε και ο δήμαρχος, ο οποίος απευθυνόμενος στον αρχηγό της μείζονος μειοψηφίας (και συνάδελφο του γιατρό), διερωτήθηκε αν θυμάται με ποιον τρόπο μπήκε στο ΙΚΑ. Όμορφος κόσμος… πολιτικός, αγγελικά πλασμένος!
Πώς γίνεται, μετά από όλα αυτά, κάποιος να δώσει βάση στις υποσχέσεις που κατά… πλειοδοσία και αφειδώλευτα δίνονταν στους απολυμένους εργαζόμενους, τόσο από την πλειοψηφία όσο και από τη μειοψηφία; Πώς γίνεται να πιστέψει κάποιος ότι σύμβουλοι που χρησιμοποίησαν τον ρουσφετολογικό μηχανισμό για να βολέψουν τους δικούς τους θα ενδιαφερθούν τώρα για την τύχη όσων βρέθηκαν από την 1η Ιανουαρίου εκτός Δήμου;
Κι όμως, η πλειονότητα των παρόντων στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου απολυμένων, με εμφανή την ψυχική ταλαιπωρία και ξεκάθαρα παραδομένοι στην αγωνία για το τι θα γίνει αύριο, ήταν έτοιμοι να ακούσουν και να χειροκροτήσουν οτιδήποτε, κατά τη γνώμη τους, άφηνε έστω και μια χαραμάδα ανοιχτή στην πιθανότητα της παραμονής τους στον Δήμο και, γιατί όχι, της μονιμοποίησής τους. Έστω κι αν με αυτόν τον τρόπο γίνονταν, για πολλοστή φορά, εύκολο θύμα όσων αβασάνιστα, αναιτιολόγητα και προκλητικά λαϊκίστικα μιλούσαν περί «εδώ και τώρα και χωρίς κανέναν όρο» μονιμοποιήσεων.
Όταν δε η σύμβουλος Γαλάτεια Κλαπάκη τόλμησε να κάνει λόγο για αξιοκρατία, για εφαρμογή των νόμων, για ανθρώπους με πτυχία, οι οποίοι θα πρέπει κι αυτοί να έχουν μια θέση στον ήλιο, μόνο που δεν έπεσαν να τη φάνε. Και σίγουρα μόνο έκπληξη δεν προκάλεσε η παγωμάρα που επικράτησε στην αίθουσα όταν ο Δορύλαος Κλαπάκης αναφέρθηκε ότι δεν πρέπει να αφορούν το Σώμα τα όποια «ρουσφέτια» -όπως τα χαρακτήρισε ο ίδιος- έκανε ο δήμαρχος σε κάποιους Μαρουσιώτες.
Η στήλη δεν μπορεί να γνωρίζει, μιας και δεν συμμετέχει στις σχετικές επιτροπές προσλήψεων, με ποια κριτήρια οι παραπάνω εργαζόμενοι επιλέχθηκαν για να εργάζονται στον Δήμο. Οι δε υποθέσεις της ίσως να μην αφορούν κανένα. Επίσης, δεν μπορεί να ξέρει αν ο κ. Δ. Κλαπάκης και η κ. Γ. Κλαπάκη υποστήριξαν τα όσα υποστήριξαν «γιατί είναι βολεμένοι στο Δημόσιο», όπως τους κατηγόρησαν οι πολιτικοί τους αντίπαλοι. Εκείνο που οφείλει να καταθέσει ως θέση είναι ότι μια αδικία απέναντι σε μια κοινωνική ομάδα δεν μπορεί να αποκαθίσταται στο διηνεκές με μια άλλη αδικία απέναντι σε κάποια άλλη κοινωνική ομάδα, πολύ δε περισσότερο απέναντι στο σύνολο της κοινωνίας. Ούτε, επίσης, μπορεί να ενστερνιστεί την άποψη που θέλει τον σκοπό να αγιάζει τα μέσα.
Και βέβαια χρειάζεται αγώνας και εγρήγορση για να μην καταντήσουν οι υπηρεσίες που προσφέρουν οι Οργανισμοί Τοπικής Αυτοδιοίκησης σκληρά ανταποδοτικοί και άρα, προσβάσιμοι μόνο στους έχοντες και κατέχοντες. Και βέβαια πρέπει να προτάξουμε σθεναρή πίεση σε όσους, καταστρατηγώντας το Σύνταγμα, δεν φροντίζουν να μπορεί κάθε ικανός για εργασία πολίτης να προσφέρει τις υπηρεσίες του, καταδικάζοντάς τον στην ανεργία. Από το σημείο αυτό, ωστόσο, μέχρι την υιοθέτηση ακραία ανεδαφικών θέσεων, όπως να «μην ισχύσει η αυτοδιοικητική αλλαγή του “Καλλικράτη” στο Μαρούσι», η απόσταση είναι εμφανώς μεγάλη. Και όσοι από μικροφώνου διατείνονται ότι μπορούν να την καλύψουν ανώδυνα, αν δεν κοροϊδεύουν τον εαυτό τους, τότε σίγουρα κοροϊδεύουν κάποιους άλλους…
Θα ήταν ευκολότερο για τη στήλη να υιοθετήσει μια στάση περισσότερο βολική και, αναμφίβολα, πιο ευχάριστη στα αφτιά εργαζομένων και μη. Ωστόσο, η τραγική συγκυρία στην οποία βρίσκεται η Ελλάδα επιβάλλει σε όλους μας να αντιμετωπίσουμε με ρεαλισμό τα πράγματα. Αν όντως επιθυμούμε τα παιδιά μας να ζήσουν σε μια κοινωνία καλύτερη και δικαιότερη, οφείλουμε να βάλουμε σήμερα μια τελεία σε όσα νοσηρά και έκνομα γίνονταν δεκαετίες τώρα με τη δική μας συνενοχή, εκφρασμένη μέσα από την ψήφο μας, σε κεντρικό και τοπικό επίπεδο.
Κι αν, κάποτε, θέλουμε να πάψουμε να είμαστε αναλώσιμα υλικά στα πειράματα πολιτικών-μαθητευόμενων μάγων, που μετά από κάθε αποτυχημένη απόπειρά τους μας πετούν στον κάλαθο των αχρήστων, είναι καιρός να πάρουμε την κατάσταση στα χέρια μας. Δηλαδή, να στείλουμε εμείς όσους παίζουν με την αγωνία μας και κερδοσκοπούν με την ανάγκη μας για μια αξιοπρεπή διαβίωση, στον κάλαθο των αχρήστων της Ιστορίας.
Είμαστε διατεθειμένοι για κάτι τέτοιο; Μήπως ήρθε η ώρα να πάψουμε να λειτουργούμε ως κομπάρσοι και να γίνουμε οι πρωταγωγιστές της ζωής μας; Ας δώσει την απάντηση ο καθένας για τον εαυτό του…
