Άκουσα ότι μαζεύτηκαν οι «αγανακτισμένοι» από την πλατεία Συντάγματος, ότι άρχισαν τα μπάνια του λαού και είπα να την κάνω κι εγώ για ολιγοήμερες διακοπές.
Έχω ξεχάσει εκείνα τα 20ήμερα, που έφευγα το πάλαι ποτέ.
Εβδομάδα σήμερα και μάλιστα πολυέξοδη.
Είπα να μεταβώ, λοιπόν, στη νήσο Τήνο, ώστε να συνδυάσω μπάνια και προσευχή στη Μεγαλόχαρη για τη σωτηρία της πατρίδας, αν πιστέψω όσα γράφει η κυρία Χαριτίνη περί «Καλής λευτεριάς».
Βλέπω τις εκατοντάδες του κόσμου, που γεμίζει ασφυκτικά το φεριμπότ, τα δεκάδες αυτοκίνητα (κυρίως τζιποειδή μεγάλου κυβισμού) και σκέφτομαι ότι όλοι αυτοί οι «αγανακτισμένοι», θα πάνε στα νησιά, να εκφράσουν την αγανάκτησή τους για τα στραβά του ελληνικού τουρισμού.
Τα οποία θεωρώ δεδομένα.
Η πρώτη φράση που ακούω στο πλοίο και είναι τριτοκοσμικού περιεχομένου, είναι: «Παρακαλούνται οι επιβάτες να μη καταλαμβάνουν τα καθίσματα με τις αποσκευές τους, ώστε να καθίσουν και άλλοι επιβάτες»
Φαίνεται ότι όλη η αλληλεγγύη του νεοέλληνα, εξαντλήθηκε στην πλατεία Συντάγματος.
Στο πλοίο, όποιος πρόλαβε…
Εδώ όχι μόνο αποσκευές, αλλά και μαντραχαλάδες δύο μέτρων κοιμούνται ξαπλωμένοι σε τρία ως τέσσερα καθίσματα.
Λέω μέσα μου: «Τώρα πρέπει να αγανακτήσεις. Τί παράδειγμα σου έδωσε το Σύνταγμα;», αλλά βλέπω ότι οι περισσότεροι έτσι κάθονται και κανείς από τους νεοεισερχόμενους δεν διαμαρτύρεται.
Ούτε καν ο βαθμοφόρος υπεύθυνος του σκάφους, ο οποίος συμπτωματικά έχει στρέψει το βλέμμα του στο σορτς ανήλικης, πλην θεαματικής κορασίδος, που υποδύεται την ενήλικη.
Στέκομαι για λίγο όρθιος, βγάζω το καπέλο μου να φανούν τα άσπρα μου μαλλιά. Δεν τρέχει τίποτα.
Στην πρώτη ευκαιρία, πετάω τη βαλίτσα μου σε κενό κάθισμα και κάθομαι σε άλλο κενό, περιμένοντας τη σύζυγο.
Ανοίγω TO ΒΗΜΑ της Κυριακής στο οποίο τι έκπληξη! Υπάρχει CD με «Το τραγούδι της πλατείας» και αεροφωτογραφία της πλατείας Συντάγματος στις δόξες της.
Εν τάξει. Μπήκε και αυτή στα εμπορεύσιμα, σκέφτομαι και μακαρίζω τον εαυτό μου που μπόρεσε να βρει κάθισμα.
Φτάνοντας στον προορισμό μου, πληροφορούμαι ότι στην ημερήσια τιμή του δωματίου του ξενοδοχείου μου (30 μέτρα από τη θάλασσα) ΔΕΝ περιλαμβάνεται η ημερήσια τιμή της ξαπλώστρας, που βρίσκεται στην παραλία μπροστά στο ξενοδοχείο.
Αγανακτώ. Αλλά μέσα μου. Δεν θα ξεκινήσω τις διακοπές μου με καυγά!
Το ίδιο μού είχε συμβεί προ ετών στη Στούπα (Μεσσηνίας), όπου τότε η τιμή του δωματίου επιβαρύνονταν με την ομπρέλα, επιπλέον με τη χρήση του κλιματιστικού, χώρια η χρήση του ψυγείου.
Να και κάτι που άλλαξε, σκέφτομαι αισιόδοξα.
Με διαβεβαιώνουν, επίσης, ότι οι περί την πισίνα ξαπλώστρες είναι δωρεάν.
Μόνο που αν ήθελα πισίνα θα καθόμουν στην Αττική, δεν ήταν ανάγκη να πάω στο Αιγαίο.
Και κατεβαίνω στην παραλία, όπου εκεί διαπιστώνω ότι οι ξαπλώστρες είναι… αλυσοδεμένες από τις ομπρέλες.
Και μάλιστα με κοντές αλυσίδες, ώστε εάν υπάρχει τρίτος στην παρέα, να είναι υποχρεωμένη η παρέα να πληρώσει δύο ομπρέλες.
Διότι υπάρχουν μόνο δύο ξαπλώστρες κάτω από κάθε ομπρέλα.
Ζευγάρια με παιδί ή παιδιά δυσκολεύονται, ή πληρώνουν δύο ομπρέλες και κάθονται χωριστά.
Διασπάται ο οικογενειακός ιστός και ουδείς οικογενειάρχης διαμαρτύρεται.
Η αγανάκτηση του Έλληνα, φαίνεται ότι εκτονώθηκε στην πλατεία Συντάγματος, που την έκαναν και CD δωρεάν διανεμόμενο.
Πάλι καλά.
Άγγελος Πολύδωρος
