Μιλώντας στο προηγούμενο τεύχος για τις αλυσίδες, με τις οποίες είδα να δένουν τις ξαπλώστρες σε παραλία της Τήνου, που παραθέρισα, θυμήθηκα τις δικές μας αλυσίδες.
Αυτές που πρέπει να σπάσουμε κάποτε σε πολλούς τομείς και δεν τολμάμε.
Να σπάσουμε κάποια ταμπού δηλαδή, που μας έχουν δέσει χειροπόδαρα.
Έγραφα, λοιπόν, την προηγούμενη βδομάδα για τα χάλια μας στον τουρισμό, σε ένα νησί που τώρα αναπτύσσεται τουριστικά, μιας και χρόνια το βλέπαμε σα νησί της Μεγαλόχαρης και πηγαίναμε εκεί μόνο το Δεκαπενταύγουστο για προσκύνημα.
Φτάνοντας στο λιμάνι με το φεριμπότ φέτος, αντιμετωπίσαμε το χάος των «πολλαπλών οδηγιών» και της έλλειψης στοιχειώδους οργάνωσης.
Βγήκαν τα πούλμαν των εκδρομέων από το φέρι και πήραν εντολή να πάνε δεξιά, ενώ η εντολή για τους πεζούς ήταν να πάνε αριστερά.
Έλα όμως που πολλοί από τους πεζούς που έβγαιναν από το πλοίο, ήσαν επιβάτες των εκδρομικών πούλμαν…
Οπότε ξεκίνησε ένα χάος και ένα άσκοπο για πολλούς τρέξιμο, που έβλεπαν το πούλμαν τους να πηγαίνει δεξιά και το κυνηγούσαν, ενώ ξωπίσω τους έτρεχαν δύο αξιωματικοί του Λιμενικού, που τους έλεγαν να πάνε αριστερά.
«Μα το πούλμαν μας, πάει από κει!», «Και εμείς σας λέμε να πάτε από δω», «Μα γιατί;» και άντε να εξηγούν.
Και να σκεφτείτε όλο αυτό το πανηγύρι, χωρίς να υπάρχουν μέσα στα πόδια τους και οι απεργούντες ταξιτζήδες.
Διότι ενώ γράφω όλα αυτά, στο λιμάνι του Πειραιά έμαθα ότι κατέφθασαν ταξιτζήδες που έριξαν λάδια στην προβλήτα, στο πλαίσιο του αγώνα τους για να μην ανοίξει το επάγγελμα.
Αυτά που μαθαίναμε μικροί, ότι το δικαίωμά μας τελειώνει εκεί που αρχίζει το δικαίωμα του άλλου, πήγε περίπατο στη σύγχρονη εποχή.
Θα ήθελαν άραγε, όταν περιμένουν διπλοπαρκαρισμένοι πλέον στο Σταθμό Αμαρουσίου να περνάω εγώ με το αυτοκίνητό μου από την αφετηρία τους και να φωνάζω στους υποψήφιους επιβάτες τους: «Για Άγιο Θωμά κανείς»;
Είναι σαν τους οδηγούς της Δημοτικής Συγκοινωνίας Αμαρουσίου, οι οποίοι από τον καιρό που έχουν μείνει λίγοι και έχουν αραιώσει και τα δρομολόγια, θεωρούν ότι η συγκοινωνία είναι τσιφλίκι τους.
Έχω ξαναγράψει και επαναλαμβάνω: Το να φτάνει ένα λεωφορείο στη στάση καθυστερημένο (κυρίως λόγω φορτωμένης κίνησης), είναι φυσιολογικό. Το να φτάνει όμως στη στάση 3 και 5 ή και 7 λεπτά νωρίτερα (μου έχει τύχει αυτό στη γραμμή 010), είναι απύθμενο θράσος.
Να δω εκεί πότε θα σπάσουμε τις αλυσίδες μας.
Και να μάθουμε ότι κάποιος οδηγός τιμωρήθηκε.
Και υπάρχουν τρόποι.
Δεν μπορεί να είμαστε «δεμένοι» από τις υποχρεώσεις μας «μη τυχόν στεναχωρηθεί ο κ. δημοτικός σύμβουλος που μας τον έφερε στη Συγκοινωνία»…
Καλοί οι ελεγκτές των εισιτηρίων, αλλά ας ελέγχουν και τα δρομολόγια.
Όχι μόνον τα έσοδα, αλλά και τις υποχρεώσεις της Δημοτικής Συγκοινωνίας.
Διότι, για να επιστρέψω στα τουριστικά χάλια μας, έχουμε και στο Μαρούσι τουρίστες, που έρχονται να δουν το Στάδιο και τις άλλες εγκαταστάσεις και βλέπουν το «κόκκινο» να ξεκινάει νωρίτερα από την αφετηρία…
Όπως άλλοι βρίσκουν κλειστό τον αρχαιολογικό χώρο της Ακρόπολης… καλοκαιριάτικα και ενώ συζητάμε πώς θα βελτιώσουμε την κατάσταση στη χώρα μας.
Αν και νομίζω ότι αυτή η χώρα δεν διορθώνεται με τίποτα…
Και πώς να διορθωθεί, όταν οι πρυτάνεις των πανεπιστημίων μας, πριν καλά-καλά ανακοινωθεί επίσημα το νομοσχέδιο για την Παιδεία, βγήκαν στα κανάλια να μας πουν ότι «το νομοσχέδιο δεν έχει όραμα»!
Θα μου πείτε: «Είδαμε και τον προϋπολογισμό 2011 του Δήμου Αμαρουσίου, που είχε όραμα πώς κατέληξε», αλλά εδώ, με το νομοσχέδιο της Παιδείας, δεν το είχαν διαβάσει ακόμα.
Ενώ ο προϋπολογισμός έκανε μπαμ από την αρχή, όταν συζητούσαν ότι δεν περιλαμβάνει τις οφειλές του Δήμου Αμαρουσίου.
Γράφει ο Aγγελος ΠOΛYΔΩPOΣ
