Έζησα για λίγο στον παράδεισο του βουνού των Κενταύρων. Κοιμήθηκα σε ένα από τα παραδοσιακά σπίτια, που νοικιάζει για το καλοκαίρι και νόμισα πως γύρισα στις παλιές εποχές, που τα σπίτια είχαν ζεστασιά. Μπήκα σ’ ένα παλιό και προσεγμένο νοικοκυριό…
Μέσα σ’ αυτά τα δύο παραδοσιακά σπίτια, κάποιοι τυχεροί περνάνε τις διακοπές τους.
Ζούμε σε ένα χάος, που τα χρέη των δήμων συναγωνίζονται τα χρέη των ΔΕΚΟ. Γι’ αυτό ένας νοικοκυρεμένος δήμος μάς προκαλεί κατάπληξη…
Ο ΔΗΜΟΣ ΤΩΝ ΑΘΜΟΝΑΙΩΝ
Την τοπική αυτοδιοίκηση την κατέστρεψε ο κομματισμός… Παλιά, θυμάμαι, στις τοπικές κοινωνίες οι κάτοικοι επέλεγαν άτομα επιφανή και άψογα στον ιδιωτικό τους βίο.
Διότι αυτό το παραμύθι, «δεν με νοιάζει τι κάνει ιδιωτικά», δεν στέκεται πουθενά… Άμα είσαι αισχρός στον ιδιωτικό σου βίο, το ίδιο θα είσαι στον δημόσιο βίο σου… Το ίδιο σκεπτικό ίσχυε και για τα πολιτικά πρόσωπα. Γι’ αυτό είχαμε σπουδαίους Έλληνες πολιτικούς. Εκφυλίσθηκαν τα πάντα και καταρρακώθηκαν οι κοινωνίες. Οι δήμοι κατάντησαν οι πολιτικές παράγκες των διαφόρων τρωκτικών, που ροκανίζουν ότι βρουν μπροστά τους .
❍ ❍ ❍
Χρόνια ολόκληρα παρακολουθώ τα δημοτικά μας συμβούλια και τα δρώμενα του δήμου μας. Οι εντάσεις ήταν πολύ συχνές και πάντα για κακοδιοίκηση και προσπορισμό χρημάτων κάποιων εκ των διοικησάντων στο παρελθόν.
Δεν ασχολήθηκα παρά σπάνεις φορές με τα απολύτως τοπικά, αυτό το κάνουν τα σαΐνια της ΑΜΑΡΥΣΙΑΣ και παίρνουν άριστα. Όμως κάποιες φορές, όπως ήταν η 27η Ιουλίου, με έκπληξή μου άκουσα όλη την αντιπολίτευση να αναγνωρίζει την εργασία που προσφέρει ο αντιδήμαρχος κ. Επαμ. Κατσιγιάννης σ’ έναν από τους πιο ευπαθείς τομείς, που συμπεριλαμβάνουν και την καθαριότητα.
Στη δικαιοδοσία του υπάγεται και το νεκροταφείο μας.
Είμαι υποχρεωμένη να το αναφέρω.
Στις 20 Ιουλίου γιόρταζε ο Λιάκος μου και πήγα μια βόλτα να δω το σπίτι του… Βρέθηκα προ εκπλήξεως και εξηγούμαι. Ο πολιτισμός ενός λαού αναδεικνύεται από τον σεβασμό του στους ηλικιωμένους και τους νεκρούς. Στο σπίτι των νεκρών μας υπάρχει μια τρύπα. Μέσα κει γίνεται η αποτέφρωση των οστών, το λεγόμενο «χωνευτήρι». Μέχρι πρότινος ήταν ελεύθερο κι από πάνω του πατούσαν όσοι πέρναγαν. Αυτό το χωνευτήρι σήμερα φίλοι αναγνώστες είναι περιφραγμένο, έχει σταυρό, λουλούδια και καντηλάκι.
Πρέπει να σέβεσαι τη δημιουργία για να τιμάς τον άνθρωπο και μετά θάνατον.
Όπως χτυπάω τα απαράδεκτα όταν άπτονται του πνεύματος, όπως έκαμα με την βεβήλωση -για μένα- του ιερού χώρου της Βορρέειου Βιβλιοθήκης, έτσι και τώρα να πω ένα ευχαριστώ στον φίλο Νώντα για την πράξη του.
Και κάτι ακόμα. Δεν είχα πατήσει ούτε μια φορά στην περιοχή του θερινού μας σινεμά… Πήγα πριν λίγες μέρες και είδα με έκπληξη έναν δροσερό χώρο για να φας τα υπέροχα σουβλάκια του κυλικείου και να δεχθείς εγκάρδια περιποίηση του αναδόχου, του κ. Μαστροκωστόπουλου και των παιδιών του. Πέραν του ότι ρώτησα κάποιους που βγήκαν από το σινεμά για την εσωτερική κατάσταση του κινηματογράφου και άκουσα τα καλύτερα.
Ξέρω πως ο φίλος μου ο Κατσιγιάννης και ο νέος φίλος μου ο Τάκης είναι και οι δύο δικές σου επιλογές φίλε Δήμαρχε. Όπως βλέπεις, άνθρωποι έντιμοι μπορούν να βρεθούν, αρκεί να τους ψάξουμε…
Οι καιροί είναι πονηροί. Όλοι, μα όλοι πρέπει να προσέχουμε αυτούς που μας περιβάλλουν, είτε σαν θεσμικά είτε σαν πρόσωπα επιλογής μας.
Μετά τα ναρκωτικά, ελπίζω να ελευθερωθεί και η Ελλάδα.
Πάντα θα σας εύχομαι ΚΑΛΗ ΛΕΥΤΕΡΙΑ.
