«Να δεις που κάποτε θα μας πούνε & μαλάκες»… Φίλες-φίλοι, καλώς ορίσατε στο «σταθμό» μας, από όπου εκπέμπεται η αντάρα ενός έσω κόσμου, που σιχαίνεται τα ανήλιαγα τού έξω. Σήμερα θα χαμογελάσουμε –τουλάχιστον– με ένα τραγούδι (παραγγελιά) το οποίο κυκλοφόρησε το 1991 σε στίχους και μουσική του Γιάννη Μηλιώκα. Το τραγούδησε ο ίδιος και από κει και ύστερα, δεν υπήρξε Έλληνας που να μην κατέφυγε όποτε το καλούσε η περίσταση, στο ρεφραίν του. Ας το θυμηθούμε…
ΠεριΓράφει η Θέμις Μαυραντή
Λένε πως είμαι γκαντέμης, παλιοκουμούνι ανάρχας: χωρίς αιτία φρικάρω… Κι άλλα πολλά… εμπριμέ. Πιάσαν τα πόστα κωθώνια, όλα τα ξέρουν -ξεράδια!- Κι ήρθανε λέει να μας σώσουν – που να μη σώσουνε ποτέ!-.
Να δεις που κάποτε θα μας πούνε και μαλάκες
Να δεις που κάποτε θα μας πούνε και χαζούς. (δις)
Από το 1991 παιδιά, μέχρι σήμερα, πέρασε μία ολόκληρη εικοσαετία. Και σαν ταινία ντοκιμαντέρ μοιάζουν όλα εκείνα του πρώτου κουπλέ, σε αγώνα σκυταλοδρομίας σε εξέλιξη, η οποία έχει τερματισμό στον βαθύγκρεμο βάλτο του σημερινού πολιτικού, πολιτισμικού, αξιακού, οικονομικού μας τοπίου. Τα «κωθώνια» βλέπετε, εναλλάσσονταν –κατ’ εντολήν του λαού– στα «πόστα» τους, κι επειδή «όλα τα ξέρουν – ξεράδια!» κάλεσαν στις μέρες μας…και άλλους «σωτήρες», «κι ήρθανε λέει να μας σώσουν» με τα μνημόνια υπό μάλης. Είκοσι χρόνια μετά –από τότε που τραγουδούσαμε ψυλλιασμένοι, πως «κάποτε θα μας πούνε και μαλάκες και χαζούς»– τα φάγαμε όλα στη μούρη. Μας τα πέταξε το πρωτοδεύτερο βιολί ξεκούρδιστης «ξεκούδουνης» ορχήστρας, συνεντευξιαζόμενος εις την γαλλικήν. Δύο χρόνια πριν, ο τότε πρώτος μαέστρος, μας κρέμασε μέσω της αγγλικής γλώσσης, όλα τα κουδούνια που μπορούσε να χωρέσει ένα… «λουρί στο σβέρκο». Εις την ελληνικήν δε διαβουλευτικήν, μας επιβάλλουν το… «φούντο» όπως θα δούμε στο 3ο κουπλέ, αλλά εμείς εξακολουθούμε να… «τους φερόμαστε κι ευγενικά», όπως θα ακούσουμε στο 2ο που ακολουθεί.
Μου ’ρχεται ρεύμα 30, του τηλεφώνου 40, νερό και νοίκι 60 και τα κοινόχρηστα 17. Γύρω σαΐνια-κανάγιες, τρώνε με δέκα μασέλες, θέλουν βρεμένη σανίδα, και τους φερόμαστε κι ευγενικά.
Επαναλαμβάνεται το ρεφραίν, και πάμε όλοι μαζί δυνατά:
Να δεις που κάποτε θα μας πούνε και μαλάκες,
να δεις που κάποτε θα μας πούνε και χαζούς.
Άλλη μία, έτσι μπράβο.
Πάντως παιδιά, από τότε μέχρι σήμερα, ένα και μόνο ένα πράγμα δεν είναι το ίδιο με τότε. Το νόμισμα! Τα νούμερα που αναφέρονται και αφορούν σε λογαριασμούς επιβίωσης είναι σε δραχμές, ενώ τώρα μιλάμε για ευρώ. Όλα τα άλλα, παραμένουν «σταθερές αξίες» ενός συστήματος, το οποίο χωρίς «σαΐνια-κανάγιες» δεν θα μπορούσε να σταθεί!!!…
Κάνω εξετάσεις για κοίλη, τόσοι γιατροί τόσες γνώμες: Γρίπη-συκώτι-στομάχι. Πάω στο ΙΚΑ, με βρίσκουν καλά. Άστα να πάνε στο διάλο! Κάθε καρέκλα και χάχας. Όλα πηγαίνουν για φούντο, κι αυτοί εκεί, στης «Λιλής» το χαβά….
Επαναλαμβάνεται το ρεφραίν δυο – τρεις φορές κι από μάς, ελεύθερα να το πούμε όσες θέλουμε.
Εδώ όμως παιδιά έχω ένα θεματάκι που θέλω -έτσι όπως τα λέμε- να το μοιραστώ μαζί σας. Δηλαδή. Δεν με ένοιαζε από μια στιγμή της ζωής μου και μετά, τι θα έλεγαν οι άλλοι για μένα. Άκουγα, και έψαχνα να δω εάν εκείνο το οποίο μου φόρτωναν ως ελάττωμα, ήταν ή δεν ήταν. Γι αυτό που μου καταλόγιζαν πως είμαι, βυθιζόμουν στην αναζήτηση: Είμαι ή δεν είμαι… Επομένως, το θέμα μας φίλοι συνταξιδιώτες –στους 2012 ΟνειρόΚυκλους– δεν είναι το ότι μας είπανε «μαλάκες». Το ζήτημα είναι το εάν… είμαστε! Κι επειδή από τούτη τη συχνότητα θέλω να τα λέμε, όπως θέλω και τις παραγγελιές σας σε τραγούδια ανάλογα του «ήθους» και του ύφους της εκπομπής, στείλτε τα μηνύματά σας στο: themidos.@ rocketmail.com.
Μέχρι τότε…
Καααλή σας μέρα.
