Η μεταπολιτευτική Ελλάδα όχι μόνο δεν έχει καταφέρει να παράξει κάτι για το οποίο να υπερηφανεύονται οι επόμενες γενιές, αλλά δυστυχώς δείχνει ότι έχει λησμονήσει όλες τις παλιές αξίες που κρατούσαν όρθιο το έθνος μας. Έτσι, μόνο έκπληξη δεν συνιστά το γεγονός ότι φράση του σοφού Βίαντα «αρχή άνδρα δείκνυσιν» δεν λέει σχεδόν τίποτε σε αρκετούς από τους σύγχρονους «επιβήτορες» της εξουσίας. Απεναντίας, σπεύδουν, σε κάθε ευκαιρία, να επιβεβαιώσουν την προφητικότητά της…
Του Θάνου Σταθόπουλου
Το επεισόδιο με τον Κίμωνα Κουλούρη και τους άνδρες της ομάδας ΔΙΑΣ είναι λίγο πολύ γνωστό σε όλους. Ο γράφων τη στήλη δεν ήταν παρών στο συμβάν, άρα θα περιμένει την απόφαση της Δικαιοσύνης για να σχηματίσει πλήρη άποψη περί του τι ακριβώς συνέβη. Ωστόσο, άκουσε με τα ίδια του τ’ αφτιά τον τρόπο με τον οποίο ο εν λόγω πολιτικός υπεράσπισε τον εαυτό του, βγαίνοντας σε διάφορα ΜΜΕ, και επ’ αυτού δεν μπορεί παρά να εκφέρει δημοσιογραφική γνώμη.
Ο Κίμων Κουλούρης, λοιπόν, με τη συμπεριφορά του δίνει άλλοθι σε όσους αποκλείουν την έξοδο βουλευτών από το Κοινοβούλιο, αναγκάζοντάς τους να φεύγουν σαν κλέφτες από την πίσω πόρτα, τους γιαουρτώνουν στις δημόσιες εμφανίσεις τους ή, ακόμη χειρότερα, χειροδικούν εναντίον τους. Γιατί ο Κίμων Κουλούρης εμφανίστηκε, τις επόμενες ώρες του συμβάντος, στα ΜΜΕ δίνοντας μια θεατρική παράσταση, η οποία δεν τιμά ούτε τον ίδιο, ούτε τον ρόλο που διαδραμάτισε στην πολιτική σκηνή της χώρας.
Ενδεικτικά αναφέρεται η δήθεν αγωνία του για την ταραχή του 15χρονου παιδιού του από τη συμπεριφορά των ανδρών της ομάδας ΔΙΑΣ. Δεν μας είπε, όμως, πόσο αγωνιούσε για τη σωματική ακεραιότητα του παιδιού του, όταν περνούσε τους ερυθρούς σηματοδότες… Επίσης, πόσο νομιμοποιείται ένας άνθρωπος που υπηρέτησε το κράτος να υποστηρίζει ότι «σιγά το έγκλημα που έκανα!», αναφερόμενος στην παραπάνω σοβαρότατη παράβαση του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας. Για να μην αναφερθούμε ότι και την επόμενη μέρα, ενώ η άδεια οδήγησής του είχε αποκαλυφθεί ότι είχε λήξει, εξακολουθούσε να οδηγεί, μιλώντας μάλιστα από το κινητό του σε δημοσιογράφους πρωινής ζώνης.
«Μα ο Κουλούρης είναι το πρόβλημα στη χώρα αυτή την κρίσιμη περίοδο;», θα αναρωτηθεί κάποιος. Δυστυχώς, ναι, γιατί η υπόθεση Κουλούρη, δεν έχει να κάνει με το συγκεκριμένο πρόσωπο ή τον συγκεκριμένο χώρο τον οποίο εκπροσωπεί, αλλά με τον τρόπο που ένα μεγάλο μέρος των πολιτικών μας αντιμετωπίζει τον ρόλο του στην κοινωνία μας. Το απαξιωτικό «υφάκι» του Κίμωνα Κουλούρη το έχουμε ξαναζήσει με τα «ό,τι είναι νόμιμο, είναι και ηθικό», με το «μαζί τα φάγαμε»,
με τις δεκάδες εξεταστικές που ουδέποτε καταλήγουν στην απόδοση συγκεκριμένων ευθυνών κ.ο.τ.
Νισάφι πια! Σε μια χώρα που υποτίθεται ότι γίνεται προσπάθεια να καλλιεργηθεί μεταξύ των πολιτών μια περισσότερο υπεύθυνη συνείδηση-στάση δεν επιτρέπεται πλέον να γινόμαστε θεατές τέτοιων θλιβερών επεισοδίων, όπως αυτό με τον Κίμωνα Κουλούρη. Ας συνειδητοποιήσουν όσοι υπηρέτησαν ή εξακολουθούν να υπηρετούν την πολιτική, απ’ όποιο πόστο, ότι η κοινωνία βράζει και η έκρηξη μπορεί να συμβεί από στιγμή σε στιγμή. Οι εκατοντάδες χιλιάδες άνεργοι, οι ξεσπιτωμένοι, οι συνταξιούχοι που βλέπουν τη σύνταξή τους να «κουτσουρεύεται», οι εργαζόμενοι που διαπιστώνουν ότι τα μεροκάματά τους «αλβανοποιούνται», απαιτούν τουλάχιστον σεβασμό από αυτούς που τους οδήγησαν στη σημερινή κατάσταση.
Αλλά και όσοι πολιτικοί εξακολουθούν ακόμη και σήμερα, ακόμη και την ώρα που η χώρα βυθίζεται, να το παίζουν «επιβήτορες» της εξουσίας, ας γνωρίζουν ότι η στάση τους μόνο ως αυτοκαταστροφική μπορεί να χαρακτηριστεί. Κι αν αυτοί αδιαφορούν και δε νοιάζονται, τουλάχιστον ας κινητοποιηθούν οι συνάδελφοί τους, όσοι τέλος πάντων από τους τελευταίους πιστεύουν ακόμη ότι η Πολιτική πρέπει να ξανακερδίσει την αξιοπιστία της.
Εάν δεν κινητοποιηθούν άμεσα, εάν δεν απομονώσουν όσους λειτουργούν ως «προαγωγοί» της Πολιτικής, θα είναι σαν να «πριονίζουν» οι ίδιοι το «κλαδί» πάνω στο οποίο κάθονται. Η στήλη πιστεύει ότι η «σπίθα» που μπορεί να βάλει πραγματικά κοινωνική πυρκαγιά δεν θα προέλθει από κάποιο νέο οικονομικό μέτρο, από μία ακόμη περικοπή. Θα προέλθει από την αποκάλυψη ενός νέου σκανδάλου ή από την απαξιωτική συμπεριφορά κάποιου εκπροσώπου της όποιας εξουσίας.
Μόνο όταν σημάνει το τέλος της ατιμωρησίας για τους επίορκους πολιτικούς, θα μπορέσουμε πραγματικά να πούμε ότι ξεκινά η πορεία αναγέννησης της χώρας, η οποία δεν πρέπει να περιορίζεται μόνο στο οικονομικό επίπεδο. Ακόμη κι αν καταφέρουμε να φτιάξουμε τους οικονομικούς δείκτες μας, εάν παράλληλα δεν αποχτήσουμε και πάλι τον σεβασμό προς τον εαυτό μας και τους άλλους, δεν πρόκειται να πάμε πολύ μακριά…
Πώς το λέγαν οι παλαιότεροι; Λαός που δεν μαθαίνει από τα ιστορικά λάθη του, είναι καταδικασμένος να τα ξαναζήσει…
