Χρειάστηκε να ξοδέψουμε ένα δεκαήμερο σε αδιέξοδες διαπραγματεύσεις για να καταλήξουμε σε αυτό που ήταν ήδη εμφανές από τις πρώτες μετεκλογικές δηλώσεις των πολιτικών αρχηγών. Ότι, δηλαδή, ουδείς είναι διατεθειμένος να βάλει τα χέρια του στη φωτιά και να βγάλει τα κάστανα που, όσο περνά ο καιρός, πυρώνονται και περισσότερο…
Του Θάνου Σταθόπουλου
Εκατοντάδες αναλύσεις – συζητήσεις έγιναν και εξακολουθούν να γίνονται για τους λόγους που οδήγησαν την προσπάθεια σχηματισμού κυβέρνησης σε απόλυτο ναυάγιο, ώστε η προσθήκη μίας ακόμη από την παρούσα στήλη να είναι άνευ σημασίας. Εξάλλου, ο «κύβος ερρίφθη», και η χώρα οδεύει και πάλι σε εκλογές, με την ελπίδα ότι η νέα λαϊκή ετυμηγορία θα είναι περισσότερο σαφής από την προηγούμενη ή, τουλάχιστον, θα δείξει προς ποια κατεύθυνση θέλει να κινηθεί η Ελλάδα σε ό,τι αφορά τη σχέση της με την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Για να το κατορθώσουμε όμως αυτό, θα πρέπει σε τούτον τον «δεύτερο γύρο» να πάμε στην κάλπη περισσότερο νηφάλιοι και λιγότερο θυμωμένοι, λαμβάνοντας υπόψη ότι τα χρονικά περιθώρια είναι πλέον ασφυκτικά από μόνα τους κι ανεξάρτητα από τις όποιες διαθέσεις των Ευρωπαίων δανειστών μας.
Η παρατεταμένη κι επαναλαμβανόμενη προεκλογική περίοδος έχει παραλύσει το κράτος, έχει οδηγήσει σε πλήρη αδράνεια τους μηχανισμούς του και είναι ζήτημα πολύ λίγου χρόνου η παραλυσία αυτή να αρχίσει να γίνεται επώδυνα εμφανής στην καθημερινότητά μας.
Η Ελλάδα πρέπει να κυβερνηθεί και μάλιστα άμεσα. Το καράβι πηγαίνει με μαθηματική ακρίβεια πάνω στην ξέρα και όσο οι υποψήφιοι κυβερνήτες του βρίσκονται κλεισμένοι στην καμπίνα, μαλώνοντας για το ποιος θ’ αναλάβει το πηδάλιο, τόσο μεγαλώνει ο κίνδυνος να καταστεί το ναυάγιο αναπόφευκτο. Η δε αισιοδοξία ορισμένων, ότι οι Ευρωπαίοι εταίροι θα μας περιμένουν εσαεί και δεν θα προβούν κι εκείνοι σε κάποια… μονομερή ενέργεια που θα θέσει εν αμφιβόλω τη θέση μας στην Ευρωζώνη, προσομοιάζει επικίνδυνα με την αίσθηση που έχει ο μεθυσμένος οδηγός περί της οδηγικής του ικανότητας…
Ας ελπίσουμε ότι ως έθνος δεν θ’ αφήσουμε, για άλλη μια φορά, να οδηγηθούν τα πράγματα στα άκρα, πριν αποφασίσουμε ότι οφείλουμε ν’ ανασυνταχθούμε και να ξανακερδίσουμε το χαμένο έδαφος.
Με άλλα λόγια, ας ελπίσουμε να μην επιβεβαιωθούν στην περίπτωση της Ελλάδας τα λόγια του Λιβανέζου ποιητή, ο οποίος στο ποίημα που ακολουθεί αποδεικνύεται πράγματι προφητικός… Η χώρα μας, όποτε στο παρελθόν αγνόησε τους κινδύνους που βρίσκονταν προ των θυρών της, κλήθηκε να πληρώσει πανάκριβα το λάθος της. Ας συμβάλλουμε όλοι αυτή τη φορά να μη βρεθούμε στην ίδια δυσάρεστη θέση, γιατί μπορεί τα οικονομικά χρέη κάποτε να παραγράφονται, αλλά οι ευθύνες για την καταδίκη των γενιών που έρχονται θα μείνουν χαραγμένες ανεξίτηλα στην εθνική μνήμη μας…
O Κήπος του Προφήτη (1923)
Να λυπάστε το έθνος που ονομάζει
τον βίαιο άνθρωπο ήρωα, και βλέπει
τον λαμπροφορεμένο
κατακτητή γενναιόδωρο.
Να λυπάστε το έθνος που περιφρονεί
το πάθος στ’ όνειρό του,
κι ωστόσο γίνεται σκλάβος
του στον ξύπνιο του.
Να λυπάστε το έθνος που δεν υψώνει
τη φωνή του παρά μόνο σα βρίσκεται σε κηδεία.
δεν περηφανεύεται παρά μονάχα
σα βρίσκεται μέσα στ’ αρχαία μνημεία του,
και δεν ξεσηκώνεται
παρά μονάχα όταν ο λαιμός του βρίσκεται
ανάμεσα στο σπαθί και στην πέτρα.
Να λυπάστε το έθνος που ο κυβερνήτης
του είναι αλεπού, ο φιλόσοφός του
ταχυδακτυλουργός, και η τέχνη του,
τέχνη μπαλώματος και μιμικής.
Να λυπάστε το έθνος που υποδέχεται
τον καινούργιο κυβερνήτη του με σαλπίσματα
και τον αποχαιρετά με γιουχαίσματα,
για να καλοσωρίσει
και πάλι κάποιον άλλο με σαλπίσματα.
Να λυπάστε το έθνος που οι σοφοί του
είναι βουβοί από τα χρόνια και
που οι δυνατοί του άντρες ακόμα στην κούνια.
Να λυπάστε το έθνος που είναι χωρισμένο
σε κομμάτια, και που κάθε κομμάτι θεωρεί
τον εαυτό του ένα έθνος.
Xαλίλ Γκιμπράν (1883-1931)
