Και τώρα όλοι εμείς χαιρόμαστε την Κυβέρνηση της εθνικής ευθύνης, που ευτυχώς υπάρχει, γιατί εναλλακτικά θα είχαμε το Σκουρλέτη να ηγείται των ΜΑΤ και τον Ρινάλντο Ρινάλντι στο Υπουργείο Διοικητικής Μεταρρύθμισης. Πάνω απ’ όλα θα λουζόμασταν και τον πίσω από τις λέξεις Αλέξη, να συνεχίζει το διεθνές οδοιπορικό του, ως Πρωθυπουργός πλέον της Βαλκανικής Δανίας του Νότου.
Όμως όλοι εμείς δεν νοιώθουμε ότι ο κύκλος έκλεισε και αν και μερικοί από εμάς πήγαμε και στην εκδήλωση (κατ’ άλλους δηκτικούς μνημόσυνο) ανασύστασης του ΠΑΣΟΚ, δεν πεισθήκαμε ότι μερικοί παράγοντες, με μερικούς άλλους και όλους μαζί θιασώτες της μεταπολιτευτικής Πομπηίας, μπορούν από κοινού να ξαναφτιάξουν τη μεγάλη δημοκρατική παράταξη.
- Όλοι εμείς λοιπόν που δεν μπορούμε να πιστέψουμε σε παλιές συνταγές που συνέχεια βαπτίζονται νέες.
- Όλοι εμείς που θέλουμε αναβαθμισμένο ποιοτικό κοινωνικό κράτος.
- Όλοι εμείς που είμαστε απέναντι στη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό.
- Όλοι εμείς που πιστεύουμε ότι το μεταρρυθμιστικό δε σημαίνει φτώχεια ούτε σταδιακή εκφτώχυνση, αλλά ριζοσπαστικές λύσεις παντού, στο Κράτος, στην κοινωνία, στα κόμματα και πάνω απ’ όλα στη νοοτροπία.
- Όλοι εμείς που θεωρούμε ότι έκλεισαν οριστικά οι κύκλοι της μεταπολίτευσης, της ύστερης μεταπολίτευσης και μαζί και των πολιτικών φορέων που οδήγησαν τη χώρα κατ’ αρχήν στην ευμάρεια, αλλά μετά στην καθολική κρίση. Σε καθολική κρίση αξιών, ιδεών και όχι μόνο στη βαθιά οικονομική κρίση.
- Όλοι εμείς που δεν πιστεύαμε σε νεκραναστάσεις μέσω αλλαγής της ορολογίας παλιών σχηματισμών, στους οποίους μερικοί συμμετείχαμε.
- Όλοι εμείς επίσης, που δεν πιστεύουμε ότι η μετάλλαξη δια της συγκόλλησης νέων παραταξιακών σχημάτων την τελευταία διετία, μπορεί να οδηγήσει σε ριζοσπαστικές λύσεις. Απλά ανατροφοδοτεί σε όρους μετριότητας και μετριοπάθειας την παθογένεια της μεταπολιτευτικής πολιτικής στρατηγικής.
- Όλοι εμείς που πιστεύουμε σε αλήθειες, ρήξεις ουσίας με το παρελθόν και δεν αποτιμούμε στη ζυγαριά του πολιτικού κόστους τις απόψεις μας.
- Τέλος, όλοι εμείς που δεν χρωστάμε σε κανέναν τίποτα και δεν θέλουμε να κάνουμε την πολιτική, τέχνη του συμβιβασμού με τη συνεχώς μεταλλασσόμενη διαπλοκή.
Εμείς λοιπόν ζητάμε ελπίδα. Ζητάμε επί της ουσίας ρήξεις με το παρελθόν, προτάσεις αποτελεσματικές, εφικτές. Ζητάμε να είμαστε παρόντες ως Έλληνες, στο ευρωπαϊκό τραπέζι της χάραξης της νέας Ευρώπης.
Απεχθανόμαστε την εικόνα, του Ευρωζητιάνου και του Ευρωλιγούρη. Απεχθανόμαστε το λαϊκισμό, τις ψεύτικες ελπίδες, την ελάσσονα προσπάθεια.
Εμείς λοιπόν όλοι παιδιά μιας εποχής που πάντα ζητούσε την εκδίκηση των ονείρων της. Βαρέθηκε να αναθέτει στους μεταπολιτευτικούς γκουρού την ανασύνθεση της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς, με τελικό στόχο την Αποσύνθεση. Εμείς του ’60 και του ’70, οι εκδρομείς, ζητούμε εδώ και τώρα λύσεις, ελπίδα πραγματική, την Ελλάδα στην Ευρώπη της επόμενης εποχής.
Δεν δανείζουμε την ψυχή μας, ούτε την υπογραφή μας σε όσους θέλουν να διασφαλίσουν την προσωπική τους ηγεμονία στη νέα εποχή.
Εμείς είμαστε αυτοί που μπορούμε να ανοίξουμε το δρόμο, δρόμο δύσβατο αλλά πραγματικό, που οι διαβάτες του να ήξεραν ότι θα πληγωθούν για να τα καταφέρουν.
Εμείς λοιπόν δεν εμπιστευόμαστε παλιά σχήματα, παλιές ιδέες, με σύγχρονο περιτύλιγμα.Στρέφουμε το διάλογο στον κόσμο, λέγοντάς του τις πικρές αλήθειες. Σχεδιάζουμε το μέλλον, ξέροντας από πού ξεκινήσαμε και πόσο δύσκολα θα φτάσουμε. Γνωρίζουμε την αξία του ταξιδιού, αλλά φιλοδοξούμε να πετύχουμε και να μην ταξιδέψουμε μόνο.
Σε αυτό λοιπόν το ταξίδι, του διαλόγου αρχικά, μετά των συναντήσεων, και εν τέλει των λύσεων, καλούμε όλους εκείνους που μπορούν να συνεισφέρουν.
Εντέλει, αν κάποιοι νομίζουν ότι μπορούν να μας κατεβάσουν από το τραίνο, σιγά το τραίνο και σιγά τους μηχανοδηγούς. Να μην ξεχνούν, ότι για να κάνουν αυτοί τους μηχανοδηγούς χάσαμε εμείς τα χρόνια μας στο να ρίχνουμε κάρβουνο στη μηχανή τους. Πολλές φορές και με προσωπικό κόστος. Ήρθε η ώρα λοιπόν να φωνάξουμε σαν άλλοι Κούρκουλοι στη γνωστή ταινία «όχι άλλο κάρβουνο». Έτσι για να τα λέμε σταράτα και να μη μας θεωρούν παντοτινά υποχείρια. Εμείς είμαστε εδώ. Και θα γίνουμε περισσότεροι. Δεν χρειαζόμαστε σαν Ιταλοί την παλιά Ελιά σε ελληνικό περιτύλιγμα. Διότι ξέρουμε πως κάτι η ελιά, κάτι η φέτα, αντί για κίνημα προοπτικής, θα φτιάξουμε χωριάτικη σαλάτα.
Οι καιροί δεν περιμένουν.
Ούτε εμείς!!!
Του Πάνου Αλεξανδρή*
* Ο κ. Πάνος Αλεξανδρής είναι δικηγόρος και υπήρξε υποψήφιος του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές στη Β’ Αθηνών
