Αγαπητέ μου Χρήστο,
Σου στέλνω αυτή την επιστολή “εκμεταλλευόμενος” την αδελφική μας φιλία, που πάει πίσω περίπου 50 χρόνια, και την κοινή μας αγάπη γι’ αυτόν τον τόπο, στον οποίο κι οι δυο μας ανδρωθήκαμε και σε παρακαλώ, αν στο επιτρέπει ο χώρος και η θεματολογία της εφημερίδας, να την δημοσιεύσεις αυτούσια «προς γνώση και συμμόρφωση παντός υπευθύνου».
Το Σάββατο, 8/12 γύρω στις 7.30 το πρωί πήγα στο σταθμό του τρένου να αγοράσω τσιγάρα και εφημερίδα. Στην επιστροφή μου διέσχισα το πάρκο του σταθμού και βγαίνοντας στη Θεμιστοκλέους είδα πάνω στο παγκάκι που είναι 10 μέτρα από την Καφέδρα και ακριβώς απέναντι από τη στάση των λεωφορείων, να κοιμάται ένα ανθρώπινο πλάσμα
–ακαθόριστου φύλου, γιατί η κουβέρτα με την οποία ήταν σκεπασμένο, του έφτανε πάνω από τη μύτη– ξυπόλητο, έχοντας δίπλα του, πάνω στο πεζοδρόμιο, 3-4 σακούλες σουπερμάρκετ, που προφανώς περιείχαν όλα του τα υπάρχοντα.
Μόλις πήγα σπίτι (το πατρικό μου, που το θυμάσαι βέβαια) τηλεφώνησα στο Δήμο και πήρα το τηλέφωνο της Πρόνοιας. Όπως ήταν φυσικό, δεν απαντούσε κανείς γιατί η Υπηρεσία ήταν κλειστή για Σαββατοκύριακο.
Δεδομένου ότι ο Θεός δεν κάνει “weekend” και ο ανθρώπινος πόνος και η δυστυχία δεν καταλαβαίνουν από αργίες, δεν νομίζεις ότι θα έπρεπε η υπό τον κ. Γεώργιο Πατούλη “νέα μορφή δημοτικής διοίκησης”, στα πλαίσια της στοιχειώδους ευαισθησίας και, τελείως συμπτωματικά, των άγιων ημερών που πλησιάζουν, να εξετάσει το ενδεχόμενο της 24ωρης, 365 ημέρες το χρόνο, λειτουργίας (εννοείται με βάρδιες) της συγκεκριμένης Υπηρεσίας; Θα προσέφερε τεράστιο κοινωνικό έργο και ταυτόχρονα θα συνέβαλλε στην απαλλαγή του Μαρουσιού από ένα θλιβερό και αντιαισθητικό θέαμα. Και για να μην παρεξηγηθώ, δεν αναφέρομαι στον υποφαινόμενο, αλλά στην αθώα παιδική ψυχή που θα αναρωτηθεί, απευθυνόμενη στο γονιό: «Γιατί μπαμπά/μαμά αυτός ο άνθρωπος κοιμάται στα παγκάκια;»
Με την ελπίδα ότι η επιστολή μου αυτή, αν δημοσιευτεί, θα ευαισθητοποιήσει κάποιους αρμόδιους, εύχομαι ολόψυχα Καλά Χριστούγεννα και ευτυχισμένο το 2013 σε εσένα προσωπικά, την οικογένειά σου και όλους τους συνδημότες μας.
Με εκτίμηση
Ο παλιός σου φίλος
Σπύρος Γρίβας
Υστερόγραφο
Και επειδή κάποιος θα μπορούσε να προφασισθεί ότι σε εποχές τεράστιας οικονομικής κρίσης, το κόστος μιας τέτοιας λειτουργίας θα ήταν απαγορευτικό, θα ήθελα να θυμίσω του δημάρχου ότι τα ελλείμματα και η εξόχως ατιμωτική κατάταξη του Δήμου Αμαρουσίου στη λίστα με τους 10 πιο χρεωμένους δήμους της χώρας δεν οφείλεται στο κοινωνικό έργο, που εξάλλου είναι θεά-
ρεστο, αλλά στις γνωστές “κομπίνες”, “ρεμούλες”, “μίζες”, “διορισμούς ημετέρων”, κ.λ.π. που είναι απόλυτα συνυφασμένα με τη φύση του Έλληνα και τη γνωστή λαϊκή παροιμία: «Ποιος είχε το βάζο με το μέλι και δεν έβαλε μέσα το δάχτυλό του για να γλύψει;»
